ตอนที่ 12

“ไม่!”

พราวฟ้าส่งเสียงร้องเตือนออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว!

เงาเคียดแค้นของพิกุลที่เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้าไม่ได้พุ่งเข้าทำร้ายภีมภูมิหรือพราวฟ้าอย่างที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของหล่อนคือกลักไม้สักโบราณนั้น!

ควันสีดำสนิททะลักออกจากร่างของพิกุลอย่างมหาศาล มันรวบเอาศิราภรณ์ดิ้นทองชิ้นสำคัญขึ้นมาจากผ้าขาว พลังความแค้นข้ามภพข้ามชาติเมื่อได้สัมผัสกับวัตถุที่เป็นหมุดกักขังคำสาปของตนเองก็ทวีความรุนแรงขึ้นจนเกิดคลื่นพลังงานมืดกระแทกออกมาอย่างแรง!

ตึง!

“อั่ก!” ภีมภูมิถูกแรงปะทะจนต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าว พระขรรค์เงินในมือส่องแสงวูบวาบเพื่อคุ้มกันเขากับพราวฟ้าและนิกส์เอาไว้ แต่แรงกระแทกนั้นก็ส่งผลให้ด้ายสายสิญจน์ลงอาคมรอบบริเวณศาลาขาดสะบั้นลงทันที

“พวกมึงโง่สิ้นดี! คิดว่ากูจะยินยอมให้นำของสิ่งนี้มาทำพิธีปลดอาคมง่ายๆ งั้นรึ!” เสียงหัวเราะแหลมสูงหลอนประสาทของพิกุลดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าที่เคยสว่างบัดนี้ถูกเมฆดำคลุมมิดจนมืดครึ้มราวกับเวลาค่ำคืน

“เมื่อไม่มีศิราภรณ์ชิ้นนี้อยู่ในมือ... พวกมึงก็ไม่มีวันถอนคำสาปกูได้! เลือดของมึง... จะต้องทาทั่วเรือนไทยหลังนี้ในวันเบญจเพส!”

สิ้นเสียงประกาศกร้าว ร่างของพิกุลพร้อมกับกลุ่มควันดำมืดและศิราภรณ์ดิ้นทองชิ้นนั้นก็อันตรธานหายวับไปในอากาศ ละทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่ชวนให้สิ้นหวัง และสายลมพายุที่ค่อยๆ ซาลงอย่างรวดเร็ว

“พี่ภีม! มันเอาศิราภรณ์ไปแล้ว!” นิกส์กุมหัวตัวเองด้วยความตระหนก หน้าซีดเผือด “ถ้าไม่มีวัตถุต้นกำเนิดคำสาปมาประกอบพิธีสวดถอนอาคม เราก็ไม่สามารถล้างตราแค้นบนหน้าพราวได้เลยนะพี่!”

พราวฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้กระดานอย่างหมดแรง ความหวังที่เคยจุดประกายขึ้นมาเมื่อครู่ดับวูบลงในพริบตา เธอใช้มือสั่นเทาลูกรอยแผลเป็นบนแก้มที่เริ่มส่งกลิ่นอายความแสบร้อนเตือนขึ้นมาอีกครั้ง

“เธอเอาไปซ่อน...” พราวฟ้าเอ่ยน้ำเสียงพร่าสั่น “พิกุลรู้ว่าถ้าเราไม่มีศิราภรณ์ชิ้นนั้น เราก็ทำพิธีถอนคำสาปไม่ได้... แล้วเราจะไปหาของชิ้นนั้นเจอได้ยังไง ในเมื่อเขตแดนผีสางกว้างใหญ่ขนาดนี้”

ภีมภูมินิ่งเงียบ ชายหนุ่มเก็บพระขรรค์เงินลงในฝัก ใบหน้าคมคายเครียดขรึมและฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ชายหนุ่มก้าวเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าพราวฟ้า จับมือที่สั่นเทาของเธอไว้แน่นเพื่อมอบความอบอุ่นและความมั่นใจให้

“การที่เธอเอาศิราภรณ์ไปซ่อน ไม่ได้หมายความว่าเราหมดทางแก้ครับพราวฟ้า” ภีมภูมิสบตาเธออย่างจริงจัง “การถอนคำสาปสายวิญญาณมีสองวิธี วิธีแรกคือใช้สัตตโลหะและวัตถุอาถรรพ์ต้นกำเนิดมาทำพิธีข่มและถอนอาคมโดยตรง ซึ่งตอนนี้ทำไม่ได้เพราะพิกุลเอาไปซ่อนแล้ว... แต่วิธีที่สอง ซึ่งยากและเสี่ยงกว่ามาก คือการ ‘สืบจิต’”

“สืบจิต... ยังไงคะพี่ภีม?” นิกส์หันมาถามด้วยความฉงน

“สืบจิต คือการใช้กระแสจิตของผู้ที่มีพันธะสัญญาและสายเลือดกรรมร่วมกัน... ซึ่งก็คือพราวฟ้าและผม” ภีมภูมิอธิบายน้ำเสียงหนักแน่น “พิกุลใช้แรงอาฆาตซ่อนศิราภรณ์ไว้ใน ‘มิติเงา’ หรือเขตมงคลมืดที่ไม่มีมนุษย์คนไหนมองเห็น แต่สายใยความแค้นนั้นผูกติดกับดวงจิตของพราวฟ้าอยู่ตลอดเวลา หากเราทำพิธีถอดจิตในคืนวันโกน ให้จิตของพราวฟ้าดำดิ่งเข้าไปในเงาอดีต เธอจะมองเห็นว่าพิกุลนำของชิ้นนั้นไปซ่อนไว้ ณ จุดใดในเรือนไทยหลังนี้”

พราวฟ้ามองภีมภูมิด้วยความหวาดหวั่น “ถอดจิตเหรอคะ... แล้วถ้าจิตของพราวหลุดเข้าไปในมิตินั้น แล้วกลับออกมาไม่ได้ล่ะคะ?”

“ผมจะตามเข้าไปด้วย” ภีมภูมิเอ่ยสู้ตาเธออย่างไม่เกรงกลัว “ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับพิกุลตามลำพังอีกแล้ว ในอดีตผมเคยปล่อยมือคุณจนทุกอย่างพังทลาย แต่ชาตินี้... ต่อให้ต้องลงไปในนรกมงคลมืด ผมก็จะพาดวงจิตของคุณกลับมาให้ได้”

ดาราสาวมองชายหนุ่มตรงหน้า ความกลัวในจิตใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่น แม้จะรู้ดีว่าวิญญาณของพิกุลกำลังกุมชัยชนะในเกมนี้จากการซ่อนของสำคัญไว้ แต่นี่คือโอกาสเดียวของเธอ... โอกาสสุดท้ายก่อนที่วันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีจะมาถึงในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า!