ตอนที่ 10

บทที่ 3: เงื่อนแค้นใต้แสงฟ้าแลบ

ดาราสาวเริ่มร่ายรำไปตามทำนองเพลงโหยหวน น้ำตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่สาดซัด ทุกท่วงท่าที่ขยับเจ็บปวดระบมเจียนตาย แต่เธอก็ไม่หยุดรำ วิญญาณของพิกุลจ้องมองภาพตรงหน้านิ่ง พลังความแค้นรอบตัวระเบิดออกจนน้ำในแม่น้ำแตกกระเซ็น!

“กูไม่รับ! คำขอขมาจากปากนางแพศยาอย่างมึงมันไร้ค่า!”

เสียงกรีดร้องของพิกุลดังสนั่นสะเทือนปฐพี สายลมพายุหมุนเกลียวพุ่งเข้ากระแทกศาลาริมน้ำจนเสาไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ร่างระหงของพราวฟ้าถูกแรงดันมหาศาลกระชากจนลอยลิ่วไปปะทะกับเสาเรือนอย่างแรง

อัก!

พราวฟ้ากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ จุกจนแทบสิ้นสติ ชุดรำไทยโบราณสีแดงชาดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยโคลนตม ความพยายามที่จะใช้จิตเมตตาและรำขอขมากลับไม่ได้ช่วยให้วิญญาณที่ถูกไฟแห่งความอาฆาตเผาไหม้มานับร้อยปีสงบลงเลยแม้แต่น้อย

พิกุลลอยต่ำลงมา ดวงตาสีเลือดฉายแววสาใจ ร่างกายน่าเกลียดน่ากลัวนั้นแผ่รังสีดำมืดครอบงำไปทั่วศาลา เล็บแหลมคมยาวเฟื้อยเงื้อขึ้นสูง หมายจะเสียบแทงลงกลางขั้วหัวใจของพราวฟ้าเพื่อจบชีวิตเธอในคืนนี้

“หยุดนะ!”

เปรี้ยง!

ก่อนที่เล็บผีสางจะทันได้แตะต้องเนื้อหนังของดาราสาว แสงวาบสีทองเจิดจรัสพร้อมกับเสียงอักขระเวทมนตร์ภาษาขอมโบราณก็ดังก้องขึ้นปะทะเข้ากลางอกของพิกุลอย่างจัง! ร่างของวิญญาณร้ายถูกแรงกระแทกจากพลังพุทธคุณเหวี่ยงกระเด็นออกไปนอกศาลาริมน้ำ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแผดลั่นแข่งกับเสียงสายฟ้า

พราวฟ้าปรือตาขึ้นมองผ่านความมืดมิดและสายฝน...

เบื้องหน้าของเธอ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มแสนเนี๊ยบก้าวเข้ามาบดบังตัวเธอไว้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและน่าเกรงขาม มือขวาของเขากำ ‘พระขรรค์เงินโบราณ’ ลวดลายประณีตไว้แน่น แสงเวทมนตร์สีทองยังคงสว่างวูบวาบอยู่บนปลายอาวุธนั้น

ข้างกายของเขาคือ ‘นิกส์’ เพื่อนสนิทของเธอที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตระหนกสุดขีด

“พราว! แกเป็นยังไงบ้าง!” นิกส์ถลันเข้ามาประคองร่างที่บอบช้ำของเพื่อนสาว “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาคนเดียว! ดีนะที่ฉันไปตาม ‘พี่ภีม’ มาทัน!”

พราวฟ้ามองชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความสับสน... ‘ภีมภูมิ’ หรือที่วงการธุรกิจรู้จักกันดีในนามประธานบริหารเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับแสนล้าน ชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในหน้าข่าวเศรษฐกิจว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง ทว่าภาพของเขาในยามนี้ที่ยืนถืออาวุธลงอาคมสู้กับผีสาง กลับเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน!

“พี่ภีม... เป็นญาติผู้พี่ของนิกส์เอง” นิกส์รีบอธิบาย “เบื้องหน้าเขาคือนักธุรกิจ แต่เบื้องหลัง... เขาคือหมอธรรมสายขาว และเป็นสำนักปราบวิญญาณที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ มีแค่คนวงในไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้”

ภีมภูมิต้นสายตาคมกริบลงมองพราวฟ้าที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเขา... ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งที่ฝังลึกในจิตวิญญาณมานานนับร้อยปี

“ออเจ้า...” ภีมภูมิพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาที่มองพราวฟ้าเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่พราวฟ้าไม่เข้าใจ

ทว่าไม่มีเวลาให้ซักถาม... สายลมพายุหมุนพัดกรรโชกขึ้นอีกครั้ง วิญญาณของพิกุลลอยตัวขึ้นมาจากผิวน้ำ ใบหน้าเน่าเฟะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นคูณเท่าทวีคูณ เมื่อหล่อนจ้องมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่มผู้มาใหม่

“มึง! อีขุนศรีวิสาร! มึงก็มาด้วยรึ!” เสียงผีพิกุลตวาดกร้าวด้วยความแค้นจัด “ชาติตอนโน้นมึงรักมัน! มึงเข้าข้างมัน! มึงเมินเฉยต่อความจริงจนกูต้องตาย! ชาตินี้มึงยังจะมาปกป้องมันอีกรึ!”

พราวฟ้าเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้น... ขุนศรีวิสาร?

ภีมภูมิหลับตาลงนิ่ง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ที่ตีรวนในอก อดีตชาติอันมืดดำฉายซ้ำเข้ามาในสมองของเขาเช่นกัน... ในอดีต เขาคือ ‘ขุนศรีวิสาร’ ขุนนางหนุ่มผู้เป็นหมั้นหมายและเจ้าของเรือนไทยหลังนี้ และเขา... คือต้นเหตุสำคัญที่ทำให้ความแค้นระหว่างพราวผกาและพิกุลระเบิดออกจนกลายเป็นหุบเหวนรก!

เพราะความรักที่เขามีต่อพราวผกา ทำให้เขาปิดหูปิดตาต่อความร้ายกาจของเธอ และเพราะความเหินห่างและเมินเฉยของเขาต่อพิกุล ทำให้ความริษยาและกิเลสครอบงำคนทั้งสองจนเกิดเหตุการณ์เผาโรงละครในคืนนั้น!

“พิกุล...” ภีมภูมิเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลัง “บาปกรรมที่ข้าเคยทำไว้กับออเจ้า ข้ายอมรับ... แต่การที่ออเจ้าจะเอาชีวิตของพราวฟ้าในชาตินี้ มันไม่ใช่การแก้ปัญหา มันคือการผูกเวรไม่จบสิ้น”

“กูไม่ฟัง! พวกมึงต้องตายด้วยกันทั้งคู่!”

พิกุลกรีดร้อง พุ่งตัวเข้าหาภีมภูมิด้วยความเร็วสูง ควันดำมหาศาลขยายตัวเป็นรูปมือผีขนาดใหญ่หมายจะบดขยี้คนทั้งสาม!

“นิกส์! พานางเข้าไปในศาลา!” ภีมภูมิตะโกนสั่ง

ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้า ตวัดพระขรรค์เงินสลักอักขระกลางอากาศ พร้อมกับท่องพระคาถาปราบวิญญาณเสียงดังฟังชัด “นโม พุทธายะ...” แสงสีทองจากพระขรรค์พุ่งออกจากปลายดาบ กลายเป็นกำแพงเวทมนตร์กั้นกลางระหว่างวิญญาณร้ายกับศาลาริมน้ำ

ตึง!

ควันดำกระแทกเข้ากับกำแพงเวทจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ภีมภูมิเซถอยหลังไปสองก้าว เคลื่อนไหวรวดเร็วหยิบ ‘ด้ายสายสิญจน์ลงอาคมเจ็ดสี’ ออกมาจากเสื้อสูท ท่องคาถาแล้วขว้างออกไปพันธนาการร่างของพิกุลไว้กลางอากาศ!

“อ๊ากกก!” พิกุลกรีดร้องเมื่อสายสิญจน์สัมผัสเนื้อ ควันสีเทาพวยพุ่งออกจากร่างผีสางราวกับถูกน้ำกรดราด

“พี่ภีม! จะฆ่าผีตัวนี้เลยไหม!” นิกส์ตะโกนถามขณะพยุงพราวฟ้า

“ไม่ได้!” พราวฟ้าร้องห้ามสุดเสียง แม้ร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติ “อย่าทำร้ายพิกุลนะ! ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉัน... เพราะฉันในอดีตชาติ!”

ภีมภูมิหันมามองพราวฟ้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสงสาร “ผมไม่ได้คิดจะทำลายวิญญาณของเธอ... แต่คำสาปพยาบาทนี้มันฝังลึกอยู่ในดวงจิตของพิกุล หากไม่ถอนคำสาปกรรมตรงจุดเริ่มต้น ต่อให้ปราบเธอได้ คืนวันเบญจเพสของคุณ เธอก็จะกลับมาเอาชีวิตคุณอยู่ดี”

ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาพราวฟ้า คุกเข่าลงข้างๆ เธอ ยื่นมือหนาไปแตะที่แก้มซ้ายซึ่งมีรอยแผลข่วนและรอยอักษรโบราณ แสงอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยบรรเทาความแสบร้อนให้เธออย่างน่าอัศจรรย์

“คุณพราวฟ้า... คืนนี้พลังของเธอแข็งแกร่งเกินไปเพราะลมพายุและวันพระใหญ่ ผมทำได้แค่คุ้มกันและสะกดเธอไว้ชั่วคราว” ภีมภูมิเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “เราเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนก่อนจะถึงวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าของคุณ... เราต้องร่วมกันสะสางเงื่อนกรรมนี้”

“สะสาง... ยังไงคะ?” พราวฟ้าถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“คำสาปของพิกุลเกิดจากความแค้นสามประการ... ความเสียโฉม ความสูญเสีย และความรักที่ถูกทรยศ” ภีมภูมิจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผม ในฐานะคนที่ทำผิดต่อพวกคุณทั้งสองในอดีต และคุณ ในฐานะผู้ก่อกรรม จะต้องร่วมกันปลดล็อกกรรมนี้ทีละข้อ... โดยเริ่มจากการค้นหา ‘ของสำคัญ’ ชิ้นสุดท้ายที่ถูกซ่อนไว้ใต้เรือนไทยหลังนี้”

วิญญาณของพิกุลที่ถูกสายสิญจน์พันธนาการไว้กรีดร้องอย่างคลั่งแค้น “พวกมึงไม่มีวันถอนคำสาปกูได้! เมื่อถึงวันเกิดของมึง... เลือดของมึงจะต้องทาทั่วเรือนหลังนี้!”

ภีมภูมิไม่สนใจเสียงขู่ เขารวบร่างของพราวฟ้าขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าที่ซูบซีดของดาราสาว

“ผมจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณอีกแล้ว... ไม่ว่าจะในอดีต หรือในชาตินี้”

พราวฟ้านั่งซุกอกกว้างของนักธุรกิจหนุ่มผู้เป็นพ่อหมอลึกลับ ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เธอค่อยๆ หลับตาลงอย่างหมดแรง วงจรแห่งความแค้นข้ามภพชาติบัดนี้มีผู้ร่วมชะตากรรมคนที่สามเข้ามาเกี่ยวพัน... และสงครามเพื่อล้างคำสาปเบญจเพสกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง!