ตอนที่ 3

แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนบนเพดานที่กลับมาติดสว่างอีกครั้ง มันไม่ได้ช่วยให้ความเย็นเยียบในใจของพราวฟ้าลดน้อยลงไปเลย ดาราสาวนั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนเตียงหนานุ่ม สายตาก็จับจ้องไปยังจุดที่ร่างของวิญญาณผู้หญิงคนนั้นเพิ่งสลายตัวไปอย่างไมวางตา เสียงหอบหายใจอย่างแรงและเหนื่อยหอยเป็นดสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องมันดังแข่งกับเสียงซ่าของเม็ดฝนภายนอกเรือนไม้ไทยโบราณหลังนี้

  พราวฟ้าก้มลงมองข้อมือของตัวเองอีกครั้ง รอยปื้นเขียวซ้ำอมม่วงเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับแขนของเธอถูกบดขยี้อย่างรุนแรง มันเจ็บปวดลึกเข้าไปถึงกระดูกจนเธอต้องขบฟันแน่น น้ำใสๆ ไหลรินออกจากหางตาอย่างคนไม่รู้ตะทำนังไง ความหวาดกลัวที่เข้าขั้นขีดสุดทำให้สมองของเธอมึนชาไปหมด

  “ทำไม... ชาติก่อนงั้นเหรอ? ฉันไปทำอะไรให้เธอกัน...” เธอกระซิบถามออกมากับความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นกลัว

  พราพราวฟ้าใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในการรวบรวมความกล้าและกำลังใจอันน้อยนิด เธอพยายามพยุงร่างกายที่ระบมไปทั้งตัวลงจากเตียงอย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบรับน้ำหนักของเธอไม่ไหว ทุกก้าวที่เรียวขาสวยเดินผ่านพื้นไม้สักทองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนให้ประสาทเสีย พราวฟ้าเดินตรงไปยังห้องน้ำ ก้าวผ่านกระจกบานใหญ่ที่มันกำลังสะท้อนภาพดาราสาวผู้สง่างามในจอทีวี แต่บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากศพเดินได้เลย

  พราวฟ้ายกมือที่สั่นเล็กน้อยขึ้นเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นจัดขึ้นลูบหน้าล้างตาเพื่อเรียกสติ แต่ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองกระจกภาพเงาตรงหน้าทำให้ พราวฟ้าต้องชะงักกึก

  แสงไฟในห้องน้ำสะท้อนให้เห็นลอยขีดข่วนจางๆ สามสี่รอยที่ปรากฏขึ้นบนแก้มซ้าย มันมีลักษณะคล้ายรอยเล็บข่วนลึก... แม้จะยังไม่มีเลือดไหลซึมออกมา แต่รอยแดงนั้นมันเริ่มปริแยกออกทีละน้อยพราวฟ้ามือสั่นระริก เธอยื่นปลายนิ้วออกไปแตะรอยแผลนั้นเบาๆ ก่อนที่ความเจ็บแสบจะแล่นปราดเข้าสู่สมองทันที

  ‘ทุกรอยแผลที่มึงฝากไว้ในชาติตอนโน้น กูจะกรีดคืนบนหน้ามึงในชาตินี้!’

  คำอาฆาตของวิญญาณนางรำตนนั้นดังก้องกลับเข้ามาในหัว ของพราวฟ้าจนเธอสะดุ้งสุดตัว และถอยหลังไปชนกับผนังห้องน้ำอย่างแรง ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เธอพูดจริง...และเธอกำลังจะทำลายรูปร่างหน้าตาของเธอ ทำลายสิ่งที่เป็นทั้งชีวิตและอาชีพของเธอในชาตินี้ ใบหน้าของพราวฟ้าซีดเผือดขึ้นมาทันที

  เวลาตีห้าครึ่แสงสีทองของเช้าวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า แต่ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้มเต็มไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆฝน พราวฟ้านั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอใช้เครื่องสำอางรองพื้นเนื้อหนาและคอนซีลเลอร์ยี่ห้อดังพยายามกลบรอยช้ำที่ข้อมือและรอยเล็บข่วนบนใบหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย มือของเธอสั่นจนการแต่งหน้าที่ปกติเป็นงานง่ายๆสำหรับเธอแต่ตอนนี้เธอกลับแต่งหน้าอย่างลำบาก น้ำตาคอยจะไหลออกมาทำลายเครื่องสำอางอยู่ร่อยหร่อ

  “ต้องไม่มีใครเห็น... ถ้าพี่บีเห็น ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองพร้อมกับพยามกลบรอยบนหน้าไปด้วย

  ในวงการบันเทิงที่มีแข่งขันกันอย่างสูงลิ่ว ข่าวลือเรื่องอาการละเมอ รอยแผลลึกลับ หรืออาการป่วยทางจิตมันอาจทำให้อนาคตของเธอดับวูบได้ในพริบตา พราวฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามเรียกสัญชาตญาณความเป็นนักแสดงมืออาชีพกลับคืนมา เธอเลือกสวมเสื้อแขนยาวผ้าไหมเนื้อดีเพื่อปกปิดรอยช้ำที่แขน และใช้เทคนิคการแต่งหน้าขั้นสูงจนรอยข่วนบนแก้มดูจางลงราวกับเป็นเพียงรอยเงา

  ปี๊ด! ปี๊ด!

  เสียงแตรถตู้ที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน พราวฟ้ารู้ดีว่านั่นคือรถของกองถ่ายและพี่บีผู้จัดการส่วนตัวที่มารับเธอตามเวลา เธอหยิบกระเป๋าถือแบรนด์เนมคู่ใจ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องนอน ทว่าก่อนที่เท้าจะพ้นประตูบ้านเรือนไทย เธอกลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองลงมาจากขื่อคานด้านบนบ้าน... มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาทและเสียงหัวเราะเยาะในลำคอที่แว่วมาตามสายลมหนาว

  พราวฟ้าไม่หันกลับไปมอง เธอรีบวิ่งลงจากเรือนไทยอย่างรวดเร็ว และมุ่งตรงไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่ทันที

  ภายในรถตู้ปรับอากาศ VIP ที่เย็นฉ่ำ พี่บี ผู้จัดการส่วนตัวของพราวฟ้ารูปร่างท้วมๆของเธอที่สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสกำลังนั่งเช็กคิวงานในไอแพดอย่างเคร่งเครียด ทันทีที่พราวฟ้าก้าวขาขึ้นมาบนรถและทิ้งตัวลงนั่งเบาะข้างๆ พี่บีก็หันมามองเธอด้วยสายตาจับผิดทันที

  “ตายแล้ว ยายพราว!!!.. ทำไมหน้าตาดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนขนาดนั้นล่ะลูก? นี่คือแต่งหน้ากลบมาแล้วใช่ไหมคะเนี่ย? ตาโบ๋เป็นหมีแพนด้าเลย!” พี่บีร้องทักออกมาเสียงหลง พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาจ้องหน้าเธอใกล้ๆ จนพราวฟ้าต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อไม่ให้พี่บีจับสังเกตเห็นรอยแผลบนหน้าของเธอ

  “คือ.พราว... พราวนอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะพี่บี ช่วงนี้พายุเข้าลมก็แรงแล้วก็ ฝนตกฟ้าร้องทั้งคืนเลย” เธอโกหกออกไปคำโต พยายามที่จะทำน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด

  “พี่บอกแล้วใช่ไหมคะว่าให้หาคอนโดอยู่! บ้านเรือนไทยโบราณหลังนั้นของตระกูลคุณใหญ่อะไรนั่นน่ะ สวยก็จริงอยู่หรอก แต่มันดูแล้ววังเวงจะตายไป แถวนั้นต้นไม้ก็เยอะอีก ลมพัดทีเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด น่ากลัวจะตาย พี่ไปส่งเราวันก่อนยังขนลุกอยู่เลย” พี่บีบ่นออกมายาวเหยียดขณะส่งขวดน้ำแร่ให้เธอ “เอ้า ดื่มน้ำซะหน่อยน่ะ แล้วก็นอนพักสายตาไปเลยก็ได้ อีกตั้งกว่าสี่สิบนาทีถึงจะถึงกองถ่าย โฆษณาตัวนี้เป็นแป้งพัฟแบรนด์ระดับโลกเลยนะพราว หน้าของเราต้องผ่อง ต้องเด้ง ห้ามพลาดเด็ดขาดเลย!”

  “ค่ะพี่บี...”

  พราวฟ้ารับคำสั้นๆ ก่อนที่เธอจะเอนเบาะนอนลงแล้วหลับตาลง แต่ทว่าความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกายมันกลับไม่ยอมทุเลาลงเลยสักนิด มันระบมเหมือนมีใครบางคนเอาไม้มาทุบตีตามข้อต่อ และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ ทุกครั้งที่เธอหลับตาลง ภาพใบที่หน้าเน่าเฟะของผีผู้หญิงคนนั้นมันก็จะลอยเด่นขึ้นมาในมโนภาพเสมอ พร้อมกับเสียงดนตรีปี่พาทย์ที่หลอนประสาทอยู่ลึกๆ ในหัว

  กองถ่ายโฆษณาวันนี้จัดขึ้นที่สตูดิโอหรูในใจกลางเมือง บรรยากาศของที่นี่เต็มไปด้วยความ

เร่งรีบ ทีมงานนับสิบชีวิตเดินว่อนกันไปมาเพื่อเตรียมไฟและฉาก พราวฟ้าถูกพาตัวเข้าห้องแต่งหน้าทันทีที่มาถึงเพื่อเปลี่ยนเครื่องแต่งกายและเติมหน้าให้เข้ากับคอนเซปต์ ‘นางพญาผู้เลอโฉม’