ตอนที่4

  “น้องพราวคะ ผิวหน้าแห้งมากเลยน่ะค่ะวันนี้ แถมนี่อีก... รอยอะไรคะตรงแก้มซ้าย? มันเหมือนรอยข่วนเลยค่ะ” ช่างแต่งหน้ามือหนึ่งของวงการทักขึ้นในขณะใช้แปรงปัดเบาๆ บนใบหน้าของเธอ

  หัวใจของพราวฟ้าหล่นวูบ “อ๋อ... พอดีแมวที่บ้านมันกระโดดใส่น่ะค่ะพี่ต้อย พราวก็หลบไม่ทัน” เธอรีบแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

  “อุ๊ย...ตายจริง! คราวหน้าก็ระวังหน่อยสิคะ หน้าตาระดับพันล้านเลยนะลูก ดีนะที่พี่ต้อยใช้รองพื้นสูตรพิเศษช่วยพราง ไม่งั้นถ้าลูกค้าเห็นคงได้บ่นแย่” ช่างแต่งหน้าเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นอื่นต่อ

  พราวฟ้านั่งนิ่งๆ เธอมองดูตัวเองในกระจกเงาที่มีไฟส่องสว่างล้อมรอบ แต่ทว่าในจังหวะที่ช่างแต่งหน้าหันหลังไปนั้นเอง แสงไฟรอบกระจกมันกลับกระพริบวูบวาบอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่ภาพในกระจกที่ควรจะเป็นใบหน้าของพราวฟ้า... แต่มันกลับซ้อนทับด้วยภาพของหญิงสาวในอดีตโบราณที่สวมศิราภรณ์หักๆ บนศีรษะ ใบหน้าซีกหนึ่งของเธอถูกไฟคลอกจนเนื้อสุกพอง ดวงตาสีเลือดข้างนั้นจ้องเขม็งมาที่เธอผ่านกระจก!

  กรี๊ด!

  พราวฟ้าเผลอร้องอุทานออกมาเสียงดังลั่นห้อง เธอรีบยันตัวลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มคว่ำเสียงดังโครม

  “พราว!....เกิดอะไรขึ้นลูก?!” พี่บีที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเธอรีบวิ่งเข้ามาหาพราวฟ้าด้วยความตกใจ รวมถึงช่างแต่งหน้าและทีมงานคนอื่นๆ ที่หันมามองมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน

  พราวฟ้าเบิกตากว้าง หอบหายใจถี่ เธอมองไปยังกระจกอีกครั้ง... แต่ภาพที่น่าสยดสยองนั้นหายก็ไปแล้ว มีเพียงเงาสะท้อนของตัวเธอเองที่มีหน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด ทุกคนในห้องต่างหันมามองเธอด้วยความฉงนและเริ่มซุบซิบ

  “ไม่มี... ไม่มีอะไรค่ะพราวแค่...แค่ เห็นแมลงสาบวิ่งผ่านคีย์บอร์ดน่ะค่ะ” เธอกล้ำกลืนความกลัวเอาไว้แล้วปั้นหน้ายิ้ม ขอโทษขอโพยกับทุกคนรอบห้องอย่างรอบน้อม

  พี่บีมองพราวฟ้าด้วยสายตาที่เป็นห่วงและเริ่มระแวง กับอาการของดาราสาวในสังกัดที่ดูแปลกไปมากในช่วงนี้ ทั้งเหม่อลอย หวาดระแวง และดูไร้ชีวิตชีวา ผิดกับ ‘พราวฟ้า’ คนเดิมที่เคยร่าเริงและมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

  การถ่ายทำโฆษณาเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความกดดัน พราวฟ้าที่อยู่ในชุดราตรีสีแดงเพลิงยืนอยู่หน้าไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ เธอต้องแสดงสีหน้าที่มั่นใจและเย้ายวนตามคำสั่งของฟิล์มไดเรกเตอร์

  “คัต! น้องพราวครับ พี่ขอสายตาที่มั่นใจกว่านี้หน่อยครับ ตอนนี้สายตาของน้องดูหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่” เสียงผู้กำกับตะโกนผ่านลำโพง

  “ขอโทษค่ะ ขออีกทีนะคะ” พราวฟ้ายกมือไหว้ เธอพยายามรวบรวมสมาธิ

  “เอาละนะ...พร้อมยัง..... ห้า สี่ สาม สอง แอ็กชัน!”

  เสียงของผู้กำกับดังขึ้น ทุกคนเข้าประจำที่ พราวฟ้าเองก็รีบรวบรวมสมาธิทันที

  สปอตไลท์ทุกดวงส่องสว่างวาบจับไปที่ร่างของเธอ พราวฟ้าพยายามจิกสายตามองกล้อง แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงรอบตัวในสตูดิโอกลับเงียบกริบลงอย่างฉับพลัน เสียงพูดคุยของทีมงาน เสียงพัดลม สัญญาณไฟ ทุกอย่างคล้ายถูกกดปุ่มปิดเสียงลงทันที

  ตึ่ง... โจ๊ะ... ตึ่ง... ตึ่ง...

  เสียงระนาดเอกดังกังวานขึ้นมากลางสตูดิโอ! มันเป็นทำนองเพลงรัวกระชั้นที่บีบคั้นประสาท พราวฟ้าตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความสยองขวัญ เมื่อเธอมองเห็นว่าทีมงานทุกคนในสตูดิโอยังคงขยับตัวทำท่าทางเหมือนปกติ แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงดนตรีไทยเดิมที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

  และที่ด้านหลังของกล้องถ่ายทำหลัก... ร่างของวิญญาณหญิงสาวสไบเปื้อนเลือดกำลังยืนนิ่ง หล่อนค่อยๆ ยกมือที่ผอมแห้งขดงอขึ้นตั้งวง ก่อนจะร่ายรำด้วยท่วงท่าที่หักเลี้ยวผิดมนุษย์ ดวงตาสีเลือดจับจ้องมาที่พราวฟ้าอย่างสะใจ

  แก๊ก... แกร๊ก...

  พลันนั้นเอง พราวฟ้ารู้สึกได้ถึงแรงกระชากอย่างมหาศาลที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอ ร่างกายของเธอมันไม่ฟังคำสั่งอีกต่อไป แขนเรียวทั้งสองข้างของเธอถูกแรงลึกลับยกขึ้นตั้งวงรำกลางเซตถ่ายทำ โครงหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเมื่อกระดูกไหล่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ขาของเธอเริ่มก้าวเยื้องย่างร่ายรำไปตามจังหวะระนาดที่รัวถี่กระชั้น

  “อึก... ปล่อย... ปล่อยฉัน...” พราวฟ้าครางพร้อมกับตะโกนขึ้นในใจ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม รอยแผลถูกข่วนที่แก้มซ้ายเริ่มปริออกจนมีเลือดซึมไหลเป็นทางยาวตัดกับรองพื้นสีนวล

  เธอกำลังรำตลบตะแลง พลิกคว่ำพลิกหงายมือด้วยท่วงท่าที่รุนแรงและหักโหมท่ามกลางสายตาของทีมงานนับสิบชีวิตที่มองมาด้วยความช็อกสยดสยอง ทุกคนเห็นดาราสาวชื่อดังจู่ๆ ก็หยุดพูด แล้วลุกขึ้นมารำไทยด้วยท่าทางแปลกประหลาด ใบหน้าบิดเบี้ยวร้องไห้ และมีเลือดไหลออกจากแก้ม

  “น้องพราว! เป็นอะไรไปน่ะ! คัต! คัต!” เสียงผู้กำกับสติหลุดตะโกนลั่น

  “พราว!..ลูกพราว!” พี่บีร้องกรีดร้องอย่างตกใจ ก่อนที่เธอจะวิ่งถลันเข้าไปในเซตถ่ายทำ

  ทว่าก่อนที่ใครจะได้เข้าถึงตัวเธอ ร่างของพราวฟ้าก็ถูกแรงดึงลึกลับกระชากให้หมุนคว้างอยู่กับที่จนหัวหมุนเหวี่ยง ความเจ็บปวดทั่วร่างแล่นริ้วถึงขีดสุดจนประสาทรับไม่ไหว ภาพตรงหน้าเริ่มมืดดับไปพร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ

  “นี่แค่มันเริ่มต้น... กูจะทำให้มึงขาดใจตายคาชุดรำ เหมือนที่มึงเคยทำกับกู!”

  ตึ้ง! เสียงตะโพนส่งท้ายดังลั่น ก่อนที่ร่างของพราวฟ้าจะทรุดฮวบร่วงลงไปกองกับพื้นสตูดิโอ สลบไสลไม่ได้สติ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและความโกลาหลของทีมงานทุกคน!