บทที่ 7 หนามทิ่มตีนหรือใจทิ่มใจ

มินตราก้มๆ เงยๆ อยู่กับกอผักกาดในมือถือสมาร์ทโฟนคู่ใจตามถ่ายหนอนสีเขียวตัวน้อยอย่างอารมณ์ดี โชคดีที่เธอมีนิสัยติดกระเป๋าสะพายเป็นบ้าเป็นหลังไปไหนมาไหนต้องมีไว้ข้างกายตลอดแม้กระทั่งตอนปลดทุกข์ เพราะนิสัยชอบอ่านชอบเขียนชอบถ่ายรูปของเธอ จึงต้องมีของจุกจิกติดตัวมาตลอด แต่ตอนที่เธอมาอยู่ที่นี่ เธอก็ไม่สามารถพกพากระเป๋าใบโปรดของเธอไปไหนมาไหนได้อย่างตามใจยกเว้นสมาร์ทโฟนคู่ใจ ที่เธอมักจะเอาติดตัวมาตลอด เผื่อเห็นภาพมุมสวยๆ เธอจะได้ถ่ายเก็บเอาไว้ ตอนนี่ก็เช่นกัน หญิงสาวเพลิดเพลินกับธรรมชาติตรงหน้าแต่ใช่ว่าเธอจะไม่ระวังตัวเลย เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ ย่องเบามาจากข้างหลัง อีกทั้งไออากาศแปลกๆ ชวนขนลุกที่เธอสัมผัสได้ แมมมิต้องหันไปมอง มินตรารีบเก็บสมาร์ทโฟนไว้ ในตระกร้าผักที่เธอเก็บมา ซ่อนมันด้วยผักหญ้าต่างๆเพ่งมองว่ามันถูกปิดมิดชิดดีแล้วหญิงสาวก็ถอนหายใจทิ้งเสียเฮือกใหญ่

" คุณหลวงมีธุระอันใดฤาเจ้าคะถึงกับต้องระหกระเหินมาถึงท้ายสวนเยี่ยงนี้"

มินตราพูดโดยไม่หันกลับไปมองผู้มาเยือนที่ค่อยๆ ย่องมาจากด้านหลัง ร่างสูงหยุดกึก!! ราวกับมีมนต์สะกด คิ้วเข้มขมวดงุนงงสงสัยแต่ยังไม่ปลิปากอะไรออกไปราวกับจะหยั่งเชิงอีกฝ่าย

" เสียงฝีเท้าของท่านแผ่วเบาทว่าหนักหน่วงสมกับเป็นนักรบนะเจ้าคะ แต่กลิ่นความตายที่โฉยออกอกมาจากกายท่านแม้จะมีกลิ่นหอมใดๆติดกาย ก็มิอาจปกปิดได้หรอกเจ้าค่ะ"

ร่างบางเน่งน้อยค่อยๆ หันมาสบตาคมเข้มของอีกฝ่ายดวงตากลมหวานเพ่งมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา ผิดกับสตรีอื่นๆ ที่มักจะเนียมอายเสียจนไม่กล้าสบสายตากับเขา ซึ่งเป็นทหารหนุ่มยศคุณหลวงรูปหล่อพ่อรวยมากเสน่ห์ เช่นเขา แต่กลับกันหญิงสาวแสนงามตรงหน้าต่างหากเล่าที่ทำให้ทั้งกายและใจของเขาสั่นไหวเสียจนเป็นเขาเสียเองที่เขินอายแทน ชายหนุ่มกระแอมในลำคอไล่ความเขอะเขิน ก่อนจะหันมามองร่างบางตรงหน้าแบบจังๆ

" เจ้าเก่งนักแม่มิน...ข้านับถือเจ้า"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงหวานกะเกี้ยวพาหญิงสาวให้นางได้เขินอายเสียบาง...แต่ผิดขาดสายตาหวานกลับมองเขาเหมือนอากาศธาตุ บรรยากาศรอบๆ กายของเขาก็เปลี่ยนไป มันเป็นบรรยากาศที่เขาคุ้นเคยมากที่สุดและมันคือบรรยากาศในสนามรบ!!! นั่นเอง ร่างบางจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา พลางค่อยๆ สืบเท้าเข้ามาใกล้ๆ ชายหนุ่ม จนร่างสูงอดที่จะถดถอยห่างไปไม่ได้ ไม่ใช่เขาจะเกรงกลัวหญิงสาวตรงหน้าเขาเกรงกลัวบรรยากาศแปลกๆ ของนางต่างหาก มันรู้สึกกดดันเสียจนเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนเหงื่อชื้น

" ขออภัยที่ข้าไม่สามรถรองรับเจรจากับท่านต่อได้ ข้ายังมีงานต้องทำอีกมาก ขอทางด้วยเจ้าค่ะ "

ร่างบางแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะรีบเดินเร็วๆ ปล่อยให้คุณหลวงหนุ่มที่เธอไม่รู้จักแม้ชื่อแซ่ยืนคว้านกอยู่ตรงนั้น

" ประเดี๋ยวก่อนแม่...เช่นนั้นขอตอบข้าให้หายแคลงใจหน่อยเถิด...แม่เป็นใครกันแน่? "

คำถามหมัดตรงของชายหนุ่มฉุดให้หญิงสาวหยุดเดินแต่ไม่ได้หันหน้ามาหาเขา

" ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาเจ้าค่ะ...มิได้เป็นผู้ใด"

" เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงรับรู้ได้ว่าเป็นข้ามิใช่ผู้อื่น....??"

คุณหลวงหนุ่มเอ่ยถามก่อนร่างบางนั้นจะรีบเดินหนีเขาไปอีก....อา...ห์...แม่คนนี้เหตุใดถึงทำกับเขาราวกับเขาเป็นอากาศเช่นนี้เล่าหนอ...น่าเจ็บกระดองใจคนหน้าตาดีเสียจริงเทียว

" ผีย่อมเห็นผีเจ้าค่ะ...บุรุษทั่วไปจะมีฝีเท้าหนักแน่นแม้ย่องเบาแต่ท่านนั้นไม่"

มินตราทิ้งคำตอบสั้นๆ ก่อนจะไม่รั้งรอที่จะรีบเดินจากไป

ตะวันก็คล้อยต่ำลับเหลี่ยมเมฆไปแล้วหนทางที่เคยสว่างสไหวก็เริ่มมืดแต่ยังพอเห็นทางเดิน ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงคำพูดของหญิงสาวตลอดเวลาที่เขาเดินกลับเรือน ผีเห็นผีที่นางพูดคงหมายถึงว่านางเองก็เป็นเช่นเขาเยี่ยงนั้นฤา เขาเป็นชายชาติทหารที่กรำศึกมานักต่อนัก อีกทั้งยังปรัหัดประหารข้าศึกมาก็มาก หรือว่า!!! นางเองก็เป็นทหารเช่นเขาเยี่ยงนั้นฤา!!!?? คิ้วเข้มขึงตึงใบหน้าคมคายขมึงถึง จนน่ากลัว ในใจชายหนุ่มเริ่มคิดขัดแย้งกันเสียจนสับสน หากนางเป็นสายให้กับศตรูเล่า เขาจักทำเยี่ยงไรดี เมื่อคิดเช่นนั้นก็รีบสืบเท้าก้าวย่องไปยังโรงครัวที่กำลังวุ่นวายกันอยู่ ชายหนุ่มเลือกพื้นที่เหมาะๆ ลอบมองหญิงสาวที่กำลังกุลีกุจอทำอาหาร บ่าวไพร่วิ่งวุ่นวายกันให้ควั่กเหมือนจะมีเหตุเกิดขึ้นในเรือน

" เอ้า!! พี่มั่นรีบเอาน้ำร้อนไปถ่ายให้แม่บัวเถิดหากเกิดทำกะไรผิดพลาดไม่สะอาดขึ้นมาแผลเล็กๆ จักทำให้ตายดั่งเช่นแม่บัวว่าเอาหรอก"

หญิงสาวออกคำสั่งเรียกทาสหนุ่มที่ใบหน้าเลอะคราบน้ำตาจนเห็นได้ชัด มันรีบกุลีกุจอช่วยอย่างขันแข็ง ด้วยเกรงว่าเพื่อนคู่หูรุ่นน้องจักตายดังว่า คุณหลวงหนุ่มทึกทักเอาไปว่าที่มีคนได้แผล จนเป็นเรื่องวุ่นวาย ก็คงเป็นแผนของหญิงสาวต้องสงสัยเป็นแน่

 

มินตราทำหน้ายุ่งหงุดหงิดเมื่อถูกชายหนุ่มขัดขวางการเพลิดเพลินในการถ่ายภาพของเธอทั้งยังมาทำเสียงออดอ้อนจนหน้าขนลุก มองๆ ไปคนๆ นั้นก็คล้ายกับ พระเอกการ์ตูนเรื่องโปรดของเธอไม่น้อย ใบหน้าคมกับสีหน้าเหมือนปลาตายผิดก็แต่ทรงผมแหวกกลางทรงมหาดไทยที่ดูล้าสมัยไปเสียหมด นึกๆ ไปเธออยากจะสั่งสอนเขาเสียสักยกโทษฐานที่มาทำให้ใจเธอไขว้เขวออกจากหนุ่ม2D หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิดออกจากหัว ก่อนจะถูกขัดด้วยเสียเอะอะมะเทิ่งจากเรือนทาสที่อยู่ไกล้กับโรงครัว

" เกิดอะไรขึ้นวะแก...?? "

มินตราถามเพื่อนสาวที่ถือชะลอมกุ้งเดินตามหลังบ่าวที่ถูกหามขึ้นเรือนไป

" เอ้อ...!!! แกมาก็ดีแล้วเอ้านี่ เย็นนี้ฝากทำกับข้าวด้วยนะ เกิ้มหน่ะสิดันไปเหยียบเอาหนามไผ่จนทะลุตีน เลือดไหลไม่หยุดไม่รู้ว่าถูกเส้นเลือดใหญ่หรือเปล่า....แกรีบไปเตรียมของให้ทีนะอีกเดี๋ยวฉันจะให้บ่าวไปเอา"

ชลินทราอฐิบายสั้นๆ พลางยัดชะลอมที่มีกุ้งเต็มชะลอมให้กับมินตรา หญิงสาวรับปากเพื่อนแล้วรีบไปต้มยาลับมีดรอที่โรงครัว ความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นที่โรงครัว มินตราหมุนซ้ายหมุนขวาทำหน้าที่ของตน จนไม่ได้รู้สึกว่ามีสายตาคมกล้าคู่หนึ่งแอบมองเธออย่างไม่วางตา

ฟ้าผลัดสีเป็นสีดำกำมะหยี่เดือนและดาวคล้อยเคียงคู่ตุนาหงันประดับฟ้าดาษดา ความวุ่นวายในเรือนสงบลงเรียบร้อยแล้วเหล่าท่านขุนและคุณหลวงทั้งหลายต่างลากลับเรือนเมื่อได้ทานของว่างจนอิ่มหมีพีหมัน ชลินทรากับมินตรารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมานั่งพร้อมหน้าทานอาหารค่ำ ที่ทานค่ำกว่าทุกวัน สองสามีภรรยาเจ้าของเรือน เอ่ยปากถามถึงอาหารจานแปลกตากับการรักษาที่ถึงกับผ่าเนื้อคนให้กระจ่าง

" อาหารจานนี้เรียกว่า ต้มยำกุ้ง จานนี้ผัดมะระกุ้งสด จานนี้ก็ยำคะน้ากุ้งสด เจ้าค่ะ"

มินตราแนะนำพลางตักกุ้งตัวโตกับมะระให้สองสามีภรรยาได้ชิม รสชาติที่อร่อยและกลมกล่อมของอาหารแต่ละอย่างทำเอาเจ้าของเรือนถึงกับชมเปราะว่ารสดีเยี่ยงนัก มีเพียงเสียงซุบซิบว่ารสแปลกเหมือนยาพิษของแม่นุ่มเท่านั้นที่ขัดขึ้นเบาๆ

" ข้าก็แปลกใจกับการรักษาอันวิปลาสของเจ้าหนาแม่บัว น่าสยดสยองถึงกับขวากเนื้อเย็บหนังเพียงนั้นเลยฤา"

พระยาบรรลือถามชลินทราที่ กินข้าวอิ่มแล้ว

" การรักษาของข้าเป็นการรักษาที่เรียกว่าผ่าตัดเจ้าค่ะ....ที่เราต้องผ่าต้องตัดเพราะเหตุผลหลายๆ อย่างที่มีแต่หมอที่บ้านข้าเท่านั้นจักรู้ความเจ้าค่ะ"

ชลินทราตอบตัดบทเพื่อที่ตะปิดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายได้ถามต่อเพราะเธอเองก็ไม่รู้จะตอบพวกเขาให้เข้าใจจึงเลี่ยงที่จะอธิบายออกไป

" มิน่าเล่าขุนศรีตรีเทพโอสถจึ่งไคร่ถามแล้วถามอีกมิหยุดปาก"

พระยาบรรลือตบเข่าฉาดเมื่อทุกอย่างกระจ่างแจ้งถึงข้อสงสัยที่เขาสงสัยมานาน

" ว่าแต่แม่มินเถิด....ข้าเห็นหนาว่าคุณหลวงบดินทร์พิทักษ์ตามเจ้าไปถึงท้ายสวน...เจ้าคิดว่าท่านเป็นเช่นไรเล่า"

คุณหญิงเพ็ญหันมาถามแม่สาวหน้าหวานที่กำลังล้างมืออยู่ข้างๆ กาย

" ท่านชื่อหลวงบดินทร์พิทักษ์ฤาเจ้าคะ ข้าพึ่งจักจำได้ เขาแค่ตามไปถามหาเว็จเท่านั้นเจ้าค่ะมิมีอันใด"

มินตราส่งยิ้มหวานกุเรื่องได้หน้าตาเฉย คำตอบของเธอไร้เยื่อใยเสียจนคนถามมิกล้าจะถามต่อ

เห้อ!!!! เยี่ยงนี้หลานสาวทั้งสองของเขาจักได้ออกเรือนเช่นแม่หญิงอื่นฤาไม่หนอ???

สองสามีเจ้าของเรือนถึงกับลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่กับการปิดกั้นตนเองของสาวๆ เห็นว่าทั้งคู่17แล้วมิใช่ฤาหนอ ควรที่จักออกเรือนเสียทีมิใช่ฤา มีหวังพวกเขาคงมิได้อุ้มหลานดั่งหวังเป็นแน่แท้

ราตรีนี้ยังอีกบาวไกลนัก สายลมเย็นๆ พัดผ่านเรือนไม้หลังใหญ่ทำให้อากาศคืนนี้หนาวเย็นกว่าคืนอื่นๆ บนเรือนเริ่มมืดสนิทเพราะไฟตะเกียงถูกดับ เหลือเพียงแสงไฟจากห้องของหญิงสาวทั้งสองที่ยังคงมีแสงลอดออกมาอยู่. ชลินทราช้อนตามองดวงจันทร์กลมโตที่สุกสกาวอยู่บนฟ้าล้อมรอบด้วยดวงดาราจนเห็นเป็นเงากาเลคซี่ทางช้างเผือก ดวงใจของหญิงสาวเหม่อไปถึงร่างหนาของบรุษหนุ่มที่ทำให้ใจสาวกระชุ่มกระชวยเสียงออดอ้อนทุ้มๆ นุ่มๆ ของเขายังตราตรึงในใจสาว ขุนศรีจะผ่านการทดสอบของชลินทราไหมหนอ หญิงสาวคนึงคิดก่อนจะรอบหัวเราะคิกคักราวคนบ้าแล้วรีบดับไฟนอน

ส่วนมินตรานั้นยังคงหงุดหงิดอยู่ หญิงสาวเปิดหนังสือเล่มหนาไปมาหลายรอบแต่ก็ไม่อาจมีสมาธิให้อ่านมันต่อ เมื่อใบหน้าชายหนุ่มหน้าคมคายผิวกร้านแดดดูมีเสน่ห์ยังคงลอยวนอยู่ในหัวไม่หายไปเสียที อีกทั้งเสียงหวานหูที่ทำให้ใจขเธอสั่นไหว พลันหัวใจไม่รักดีก็เต้นตึกตับสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมองมากเสียจนเธอรู้สึกร้อนไปทั้งหน้า

" ตายๆ ๆ ๆ ....พรุ่งนี้ต้องไปรดน้ำมนต์เสียแล้วเรา...ถูกวิญญาณตาคุณหลวงหน้าปลาตายหลอกหลอนเสียจนใจไม่สงบแบบนี้"

มินตราบ่นกับตัวเองพลางรีบกราบหมอนก่อนนอนแล้วดับไฟ...นึกไปถึงพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปวัดเสียสักหน่อยจะดีกว่า