บทที่ 8 ป่าเสลากับเราสอง

เสียงกริ่งเรียกรวมแพทย์ฉุกเฉินในห้องผ่าตัดดังขึ้นราวกับเป็นเสียงเรียกจากมัจจุราชของเหล่าแพทย์ ร่างสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นเมื่อแว่วๆ ถึงเสียงประกาศเรียกตัวแพทย์ Extran ด่วน ชลินทราพละจากโต๊ะทำงานในห้องพักแพทย์แล้วออกวิ่งไปยังทางเดิน สีขาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคย

เธอออกวิ่งเต็มกำลังไปยังจุดมุ่งหมายอย่างเร่งรีบทว่า ยิ่งออกวิ่งเท่าไหร่ ทางเดินที่ทอดยาวสีขาวคุ้นตากลับยาวขึ้นมากกว่าเดิมจนหญิงสาวรู้สึกเหนื่อยหอบ แต่พอหยุดวิ่ง หนทางข้างหน้าก็สลายหายไปกับหมอกควัน พลันทิวทัศน์รอบๆ กายก็เปลี่ยนไป ป่าหญ้ารกชื้นที่มีแต่เสียงน้ำตกแว่วๆ ป่าเสลา (สะเหลา) ผลัดดอกอกใบทั่วผืนป่าสีม่วงตัดเขียว

หญิงสาวก้มมองร่างกายที่ตอนนี้ไม่ได้สวมชุดกราวน์ของหมอแล้ว แต่ห่มสไบนุ่งซิ่นสีอ่อน เครื่องทองสิบเหล่าทอสะท้อนแสงแดดยามอัศดงระยิบระยับกระทบตา ชลินทรา มองไปรอบๆ กายด้วยสายตาลึกซึ้ง โดยไม่ได้สังเกตเห็นงูตัวสีขาวใหญ่โตที่กำลังเลื้อยเข้ามาใกล้ๆ เสียงขู่ฟ่อๆ ร้องเรียกร่างบางเบาๆ พลางค่อยๆ ขดกายรอบกายหญิงสาว

ชลินทราไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิดทั้งๆ ที่เธอเกลียดงู!! เธอกลับรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี เกล็ดสีขาวนวลมันเลื่อมค่อยๆ ตวัดรัดกายหญิงสาวช้าๆ จนกระทั่งมันเลื้อยขึ้นมาอยู่บนเอวสอบ ใบหน้าคมเท่ห์ดูมีเสน่ห์ลึกซึ้งของหญิงสาวเผชิญหน้ากับงูตัวใหญ่ที่แผ่แม่เบี้ยอยู่เหนือหัว นิ้วเรียวลูบไล้พังพานของมันอย่างหลงไหล ดวงตาสีแดงเลือดขของงูเผือกจ้องมองเธอไม่วางตา. ชลินทรา ชอบสายตาคู่นี้...ชอบ...

" อี๋ย์ๆ ๆ ๆ ๆ ไม่เอานะไม่เอางู~~"

ชลินทรานอนละเมอลั่นสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มใบหน้า เสียงไก่ขันบอกเวลาของเช้าวันไหม มือบางลูบไล้แขนเรียวก่อนจะสะบัดกายทำท่าขนลุก ภาพในห้วงฝันยังคงตราตรึงอยู่ในหัว แม้เวลาจะผ่านไปจนถึงมื้อเช้าของวันใหม่ หลังทานอาหารฝีมือคุณหญิงเพ็ญจนอิ่มท้อง ชลินทราก็รีบเล่าถึงฝัน อันสยดสยองของตนให้เพื่อนสาวฟัง

" เขาว่าฝันแบบนี้จะได้เนื้อคู่นะแก...ไม่ใช่ฝันร้ายเสียหน่อย...ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ "

มินตราบอก พลางลงมือร้อยมาลัยเพื่อเตรียมไปไหว้พระ

" ทำไมต้องงูวะ...แก...ฉันเกลียดงู....เอาเป็น...ปูหรืออุ๋งๆ ก็ได้นี่แก"

ชลินทราโอดโอยพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เธอหวนนึกถึงสมัยยังเด็กที่โดน ยัยเพื่อนตัวแสบจับงูที่เลี้ยงไว้โยนใส่จนเธอกลัวมาจนถึงทุกวันนี้.

" มันก็แค่ฝัน...แกจะจริงจังทำไมวะ...แล้วนั่นช้ำหมดแล้วนะยะ..."

มินตราปลอบ เมื่อเห็นว่าแม่เพื่อนสาวคนสวย เหม่อลอยถึงกับทำดอกไม้ในมือซ้ำไปเสียหมด ทั้งๆ ที่ปรกติ ชลินทราจะร้อยได้สวยกว่าเธอแท้ๆ ...แต่เธอนี่สิ ร้อยยังไงถึงออกมารุ่งริ่งไม่เป็นท่า มินตรามุ่นหน้าเบื่อโลกพลางหันไปจับกลีบบัวแทน ดูเหมือนเธอจะถนัดจับกลีบบัวมากกว่าสินะ

" อยากออกไปขี่ม้าเล่นอ่ะ...แกไปวัดเองเถอะนะ...อารมณ์หงุดหงิดแปลกๆ ...ไม่มีกะจิตกะใจว่ะ"

ชลินทราวางมาลัยไว้บนโต๊ะ บอกปัดไปวัดกับมินตราก่อนจะเดินไปขออนุญาติ คุณหญิงเพ็ญ ออกไปขี่ม้ารับลม ซึ่งนางก็อนุญาติตามคำขอ

วันนี้พระยาบรรลือไม่อยู่เรือนเนื่องจากมีกิจเร่งด่วนตั้งแต่เช้ามืด และบ่าวไพร่ชายก็พากันออกไปสวนไปนาหมด วันนี้ทั้งวันจึงมีเพียงผู้หญิงอยู่เต็มเรือน จึงเป็นโอกาศดีที่ ชลินทราจะไปขี่ม้าเล่นชมนกชมไม้ให้ใจสงบ หากเป็นเวลาที่นางจากมาคงไม่แคล้วออกไปแว้น รับลมแถวๆ ชานเมือง

" อ้าว!! แม่มิน มิได้ไปขี่ม้า กับแม่บัวเขาฤา "

คุณหญิงเพ็ญ ถามสีหน้าตกใจเมื่อเห็นว่ามินตราพึ่งเดินออกมาจากหอพระแทนที่จะไปขี่ม้าเล่นกับเพื่อนสาวดั่งเช่นทุกที

" มิได้ไปเจ้าค่ะ ข้าไคร่อยากไหว้พระเลยมิได้ตามแม่บัวไปเจ้าค่ะ "

มินตราตอบ

" เช่นนั้นดอกฤา แล้วแม่บัวไปกับผู้ใดเล่า "

คุณหญิงเพ็ญถามด้วยเห็นว่าทาสบ่าวในเรือนก็อยู่ด้วยกันครบ

" บ่าวเห็นว่าแม่บัวออกไปคนเดียวมิได้ไปกับผู้ใดเจ้าค่ะ...เห็นนางบอกว่าครานี้จะไปที่ป่าบ้านใต้เจ้าค่ะ"

" ตายจริงอีนุ่ม!!! นี่มึงมิได้บอกนางดอกฤาว่าป่าบ้านใต้โจรชุมนักตายๆ ๆ ไปเรียกอ้ายบุญกับอ้ายมั่นมา!!! ข้าจักให้มันไปตามนาง!!! "

แม่นุ่ม หลบหน้าแสยะยิ้มมีเลศนัย มินตรามองดูก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น. เมื่อสองวันก่อนชลินทราบ่นเบื่อๆ จึงออกไปขี่ม้าเล่นที่ป่าเหนือ โดยมีบ่าวชายบ่าวหญิงติดตามนำทางไป แต่แม่นุ่มคนนี้นี่แหล่ะ ที่สาปแช่งเพื่อนของเธอตามข้างหลัง

มินตราจำคำสาปแช่งนั้นได้ดี ' สาธุให้โจรป่ามันฉุดไปย่ำยีเสียข้าคงจักดีใจไม่น้อยที่อีวิปลาสได้ตกตายไปเสียที' มินตราจำคำนั้นได้แต่เธอไม่ติดใจเพราะเบาใจว่าอย่างน้อยเพื่อนเธอก็มีบ่าวไปเป็นเพื่อน แต่คราวนี้ต่างกันเธอไปคนเดียว ทั้งเพื่อนสาวของเธอยิงสู้ใครไม่เป็น มินตรา นึกเป็นห่วงเพื่อนสาวขึ้นมาจับจิต เธอไหว้ลา คุณหญิงเพ็ญ เพือออกไปตามหาเพื่อนสาว แม้จะถูกห้ามปรามก็ตาม

" ไปเสียทีอีพวกวิปลาส เรือนนายกูจักได้สะอาดไร้มลทิน กูสะใจจริงจริ๊งอีเอื้อย อีใบ ครานี้กูจักทำให้คุณพระกับคุณหญิงยกกูขึ้นเรือนเสียให้ได้คอยดู "

นางนุ่มโก่งคอหัวร่อสะอกสะใจความคิดชั่วร้ายฝังลึกลงในใจที่ดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดจนไม่อาจที่จะกลับใจอีก ทาสสาวสองนางที่ตกเป็นเบี้ยล่างแม่นุ่มมาตลอดจึงได้แต่มองหน้ากันอย่างอ่อนใจโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย  ที่นางนุ่มบอกนั้นมิเป็นความจริงแม้แต่น้อย นางรู้จากบ่าวนอก** ว่าชลินทราเอาม้าไปยัง

ป่าเสลาซึ่งเป็นรอยต่ออนาเขตของเรือนท่านพระยาบรรลือ. แต่สิ่งที่นางต้องการจริงๆ คือแม่มินตราหน้าหวานปานน้ำผึ้ง นี่ต่างหากเล่า ท่าทางอ่อนหวานอย่างนั้้นมิแคล้วต้องโดนโจรป่าฉุดขืนใจจนเสียสติเป็นแน่. การกำจัดขวากหนามเพื่อก้าวสู่ที่สูง แล้งนางนุ่มนั้นไม่เกี่ยวว่าจะใช้วิธีการอย่างไร ขอแค่ทาสในเรือนเบี้ยอย่างมันถูกยกขึ้นเรือนนลูกบุญธรรมจริงๆออกหน้าออกตาเป็นพอ

 

ป่าเขาเป็นทิวสูงบ้างต่ำบ้างสลับกันตามสองข้างทาง กลิ่นหอมหวนของใบหญ้าและดอกไม้กระทบเข้ากับโสตประสาทของชลินทรา ทำให้หญิงสาวเผลอสูดมันเข้าเต็มปอด ม้าพันธุ์ดีตัวอวบค่อยๆ ควบไปยังทางที่ถูกผู้เป็นนายบังคับบังเหียนไป ชลินทรา ชมนกชมไม้มาตลอดสองฝั่งทาง จนลืมเลือนเรื่องฝันของนางไปเสียสนิท

หญิงสาวไม่ได้ไปป่าบ้านใต้เหมือนที่แม่นุ่มกล่าว หากแต่เดินทางไปยังป่าอีกด้านแทน  ต้นเสลา ที่ยังคงออกดอกสีม่วงอมขาวประปรายตามทางเดิน ชลินทราฉีกยิ้มหวานเมื่อเห็นสิ่งสวยงามตามธรรมชาติตรงหน้า พื้นที่ทั่วผืนป่าเต็มไปด้วยความงามอันเกินบรรยาย เหมือนป่าซากุระที่ญี่ปุ่นไม่มีผิด เท้าบางกระแทกสีข้างม้าหนุ่มให้เดินไปในป่าเสลาสีงาม ชลินทราจัดการผูกม้าไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปเหมือนกับโดนมนต์สะกด. โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังตามเธอมาจากด้านหลัง!!!

" สวยเหมือนซากุระเลย...ต้นอะไรกัน?? "

เสียงใสเอ่ยถามตัวเองดวงตาคมมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

" ต้นเสลา..." เสียงทุ่มนุ่มลึกล้ำเอ่ยขึ้นตอบทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือกจนเซถลา ทว่าก่อนที่เธอจะล้มลงไปลำแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มก็ตระหวัดรัดเอวบางเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่งจนทำให้ จมูกโด่งได้รูปของชลินทรากระทบกับแก้มสากของอีกฝ่าย ดวงตาคมหวานซึ้งคุ้นตาของ ท่านขุนศีรตรีเทพโอสถ ประสานเข้ากับดวงตางามล้ำของหญิงสาว วันนี้เขานึกครึ้มใจประหลาดจึงได้นำอ้ายอองตวน ม้าคู่กายออกมาวิ่งให้อิ่มใจ แต่ท่านขุนหนุ่มกลับมิคาดคิดว่าจะได้อิ่มใจถึงเพียงนี้

" ทะ...ท่านขุนศรี...ขออภัยเจ้าค่ะ....มิทราบว่าท่านขุนจักอยู่แถวนี้"

ชลินทราเขินอาย พยายามผลักอกแกร่งของชายหนุ่มออก ตากลับถูกแขนแกร่งรัดรึงไว้แน่นราวกับหนวดปลาหมึก

" ข้ามาขี่ม้าชมดอกเสลา...แลเห็นเจ้ายืนชมอยู่ก่อนแล้วจึ่งได้มาหา"

เสียงทุ้มกระซิบข้างหู พลางกระชับอ้อมแขนของตนให้แน่น ดวงหน้าหมดจดของร่างบางตรงหน้าเริ่มซับสีเลือดเพราะความเขินอาย มือบางน้อยๆ ทุบอกแกร่งเขาแก้ขัดเขิน แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดเดียว

" ปล่อยข้าทีเถิดพ่อ....ข้าเริ่มจักหายใจไม่ออกแล้ว" ชลินทรา ร้องขอเสียงอู้อี้เพราะความเขอะเขินที่ถูกบรรยากาศที่เหมือนในละครเล่นงานเธอจนเธอแทบจะไปไม่เป็นเช่นนี้. หญิงสาวกรีดร้องในใจเบาๆ เมื่อมือบางสำผัส อกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามของคุณหมอหนุ่ม ขุนศรีฯ ค่อยๆ คลายอ้อมแขนอย่างแสนเสียดาย

" ข้าออกมาก็นานแล้วข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"

ชลินทรารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าริ้นเสียจนรู้สึกถึงกลิ่นความเลือดในโพรงจมูกของตัวเอง หญิงสาวรีบเดินไปปลดม้าและขึ้นควบวิ่งไปด้วยความอายที่ยังคงอวนในฝ่ามือบาง ความตึงแน่นของกล้ามอกนั่น...ช่างงานดีเสียนี่กระไรหนอ ยัยเกมส์เอ้ยยย!!!

" ประเดี๋ยวก่อนแม่ ข้าไปด้วย!!! "

ท่านขุนหนุ่มแอบลอบยิ้มกริ่มเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นมีปฏิกิริยากับเขามากเพียงใดความหวังที่จักได้เกี่ยวดองกับหญิงสาวคงจักไม่ไกลนัก            (** ทาสในเรือนจะแบ่งออกเป็นสองส่วน ทาสในเรือนกับทาสนอกเรือน**)