로그인"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
"หายไว ๆ นะไอโรคจิต"@ตอนเช้า"กำลังจะไปเช็ดตัวเหรอ เดี๋ยวฉันทำให้เอง" ฉันรีบยื่นรับกะละมังพร้อมผ้าเช็ดตัวจากมือของน้อย ในขณะที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องแล้วตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้วแต่กลับเห็นน้อยเดินมาเสียก่อน"วันนี้เธอมีเรียนไม่ใช่เหรอ รีบไปเถอะเดี๋ยวฉันทำเอง""ไม่เป็นไร อีกตั้งนานกว่าจะเข้าคลาส"
"แก้วตา เธอกลับมาแล้วเหรอ!?" น้อยรีบวิ่งพรวดพราดเข้ามาหาฉันที่เพิ่งจะกลับเข้ามา หลังจากที่แยกให้กัลป์ส่งหน้าซอยก็เดินเข้ามาเอง แต่ก็ต้องแปลกใจกับสีหน้าของน้อยที่ดูเหมือนจะกังวลผิดปกติ"มีอะไรหรือเปล่า?""คะ คือ…""นายสงครามเรียกพบฉันเหรอ?""ปะ เปล่า…คือนายโดนลอบทำร้าย" น้อยเข้ามากระซิบกระซาบเพื่อให้
"เสียมารยาทเป็นบ้าเลย" ยัยเบบี้เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่แสนจะหงุดหงิด หลังจากที่เพื่อนหายไปนานนับชั่วโมงที่เดินออกจากห้องน้ำเมื่อครู่ ฉันก็รีบผลักไอบ้าสงครามแล้วรีบกลับเข้าห้องเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยทันที"เป็นอะไรเบบี้ ไหนบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ" พี่เบียร์ถามต่อ ขณะที่ฉันรีบก้มหน้าลงเพื่อพยายามปกป
"ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย" หลังจากที่คิดมาตลอดทางที่กลับบ้าน สุดท้ายความคิดก็พาฉันมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ฉันคิดว่ามันคงเป็นทางที่ดีที่สุด และต้องมีคนเจ็บเรื่องนี้ได้น้อยที่สุด"ฉันไม่ว่าง" ร่างสูงเบือนหน้าหนีพร้อมกับสวมใส่เสื้อผ้า ตอนนี้ฉันยืนอยู่ในห้องของเขา เพื่อร้องขอสิ่งที่ต้องการแต่ดูเหมือนอีกคนจะ

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





