LOGIN"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
"น้ำใสเธอสวยมาก…" ฉันยืนยิ้มให้กับเพื่อนสนิทที่เพิ่งจะทำการแสดงสำหรับการประกวดดาวมหา’ลัยจบ เธอเป็นนางรำที่สวยหวานเหมาะกับบุคลิก ซึ่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอซ้อมและทุ่มเทมาตลอดหลายสัปดาห์ พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันของเธอแล้วฉันเชื่อว่าเธอทำได้แน่…"ขอบคุณนะแก้วตา เราตื่นเต้นมากเลย" เพื่อนสนิทด้านข้างถูมือ
"ถ้าเธอวางยาฉันเธอก็ไม่รอดหรอก" ปากว่าอย่างทว่ามือกลับดึงถาดเข้ามาใกล้ เขาใช้ช้อนคนตัดชีสพายแบ่งครึ่ง เพื่อหาความผิดปกติ ก่อนที่จะค่อย ๆ แตะ ๆ เพื่อชิมรสชาติ"ระวังสลบล่ะ" เห็นท่าทีแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกมั่นไส้ คนอุตส่าห์ตั้งใจทำให้หลังขดหลังแข็ง แต่สิ่งที่แสดงออกกลับมาคือระแวงอยู่นั้นแหละ"เธอวางยาฉันเ
"นี่มันคืออะไร?" ฉันยกกล่องแข็งสามสี่กล่องเพื่อเข้าไปในห้องกว้างของเจ้าบ้านหลังนี้ ก่อนที่จะวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับคำถามที่แปลกใจ"เธอก็เห็นแล้ว" เขาตอบเสียงนิ่ง"ใช่ฉันเห็น แต่มันคือกล่องแท็บเล็ต แล็ปท็อปนายเอามาให้ฉันทำไม?" ใช่แล้ว…ของที่ฉันวางลงบนโต๊ะของเขาคืออุปกรณ์ที่ฉันกล่าวไปทั้งหมด
ในห้องที่มีแค่เราสองคนกำลังมีรังสีของความอำมหิตปกคลุมไปทั่ว ไม่ได้มาจากไหนไกล มาจากตัวของฉันเองที่มองการบ้านที่กำลังทำสลับกับเขาเป็นระยะ เพราะยังคับแค้นใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่หาย เลยไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำงานมากนัก ส่วนเขาเหรอ…นั่งดูแท็บเล็ตกับเอกสารสบายใจเฉิ่ม แถมท่าทางยังยียวนกวนประสาทอีก







