Masuk"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
บทที่ 23 คำสั่ง"ลาออก?" ทันทีที่ฉันพูดจบพี่เบียร์ก็เงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม วันนี้ฉันถูกบังคับให้มาลาออกกับผับของพี่ชายเพื่อน รวมไปถึงแผงขายของที่เพิ่งจะแจ้งกับแม่ของไอกัลป์ไปก่อนหน้า แม้จะรั้นไม่อยากทำตามคำสั่ง แต่ไอบ้านั้นก็ลงโทษไม่เลิก จนฉันต้องจำยอมทำตามเพราะวิธีสุดท้ายที่เขาใช้ข
บทที่ 22 บทลงโทษดิบเถื่อนฉันตื่นเช้ามาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง เพราะโดนไอพี่สงครามตามตัวไปที่ห้องของเขาแต่เช้าตรู่ ไม่ต้องทำงานบ้านอย่างที่ควรทำประจำ แต่เชื่อไหมว่าฉันไม่ได้ดีใจเลย สู้ให้ฉันถูบ้านขัดบ้านทั้งหลัง ยังดีกว่าเสียกว่าไปคุยกับไอบ้านั้นให้ปวดประสาทก็อก ๆแต่ลูกหนี้จน ๆ อย่างฉันเลือกไม่ได้หรอ
บทที่ 20 ขายศักดิ์ศรี"…" ฉันพยายามเม้มปากแน่นในตอนที่ตื่นมาแล้วเจอกับร่างสูงที่นอนอยู่ข้างกายทั้งที่ปกติก็ไม่เคยจะเจอร่างเขาหลังจากร่วมรักเสร็จสักครั้ง เขายังคงนอนหลับสนิททั้งที่ยังกอดร่างฉันไว้ ซึ่งคราวนี้ฉันไม่โดนมัดเชือกไว้แล้ว อาจจะเพราะเหตุนี้ทำให้เขายังนอนอยู่ด้วยเฝ้าไม่ห่างไปไหน เป็นครั้งแรก
ร่างสูงยกมุมปากร้ายขึ้นทันทีที่เอ่ยจบ รอยยิ้มของเขาวันนี้ทำให้ฉันรู้ว่าคงจะไม่รอดอีกเช่นเคย ฉันพยายามขยับหนีให้พ้นจากคนที่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนชั่ว แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้มากนักเพราะมืออีกข้างโดนพันธกานต์ไว้แน่นหนา"พร้อมรับแรงกระแทกจากคนชั่วแบบฉันไหม?" เรียวปากหนาว่าพร้อมกับไล่ถอดกางเกงทำงานออกจากปลายข







