Mag-log in"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
อุแว้ อุแว้ ~เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยวัยหกเดือนระงมไปทั่วบ้าน ในขณะที่ผมกำลังวุ่นวายอยู่กับการชงนมผงก็รีบวางลงแล้วสับเท้าเดินเข้าไปหาอย่างเร็วไว จัดการอุ้มคามิลลูกชายคนเล็กของผมมาไว้ในอ้อมกอกจนเสียงร้องค่อย ๆ เบาลง"เป็นผู้ชายทำไมถึงชอบร้องไห้ สงครามบอกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้" พี่ชายอย่างคริสที่กำลังจะ
"ก็วันของเพื่อนเจ้าสาวที่สวยที่สุดไง" เรายิ้มกว้างออกมาพร้อมกัน"ฉันรักแกที่สุดเลยนะแก้วตา ฉันขอให้แกมีความสุขนะ" เบบี้พูดออกมาน้ำตารื้น วันนี้มาแปลก…จริง ๆ ควรเป็นฉันที่ต้องพูดไม่ใช่เหรอ?"ฉันก็รักแกเหมือนกัน แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน มีความสุขกับชีวิตคู่นะเพื่อนรักของฉัน" เรากอดกันกลมในห้องแต่
บทที่ 08 โคตรเฮงซวยหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปชีวิตฉันก็ยังวนเวียนอยู่ในวงโคจรเดิมซ้ำ ๆ ตอนเช้าไปตลาดตกเย็นเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านเหล้าไม่มีวันหยุด แต่สิ่งที่เพิ่มเติมคือตอนนี้ฉันเหมือนคนที่กำลังหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่วันที่ตบหน้าไอมาเฟียโรคจิตนั้นเขาก็หายเงียบไปเลย แรก ๆ ฉันจิตตกมากไม่รู้ว่าเขาจะส่งลู
บทที่ 07 ชะตาขาด"หายไปไหนนานเนี่ย…" ทันทีที่ฉันกลับขึ้นมาชั้นสองห้องวีไอพีอีกครั้งยัยเบบี้ก็กระซิบกระซาบถามเสียงเบา ขณะที่ฉันส่ายหัวเป็นคำตอบพร้อมกับใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ เพื่อนก็รู้ได้ในทันทีว่าฉันไม่พร้อมที่จะตอบอะไรในตอนนี้"ไอสงครามยังไม่กลับมาอีกเหรอว่ะ?" พี่เบียร์เอ่ยถามแล้วปรายตามองหาเพื่อนตั







