5 ไมไ่ด้หวงแต่หึงเว้ย!

ทานตะวันกอดอกเชิดหน้าอย่างภูมิใจ

“งั้นก็รับไปซะทีสิ เพชรอายคน” เด็กหนุ่มยืนสิ่งของในมือให้แล้วพูดน้ำเสียงรื่นรมย์ “ในที่สุดก็จบซะทีนะเราสองคน”

“อืมมมม... ขอบใจที่คอยติวให้ เพชรน่ารักที่สุดเลย”

“ก็แค่อยู่นานกว่าตะวันปีนึงเองไม่ได้เก่งอะไร” พัชระแก้เก้อ

ทานตะวันรู้ความหมายในคำพูด พัชระเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีแต่อายุมากกว่าเธอหนึ่งปีเพราะเข้าเรียนช้ากว่าเกณฑ์ เหตุผลใดเธอไม่อาจรู้ได้และไม่เคยถาม แต่คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับอาภูมิไม่มากก็น้อย

“ตะวัน”

“หือ” เด็กสาวถึงกับสะดุ้ง

“จะเอาไปได้ยัง”

ทานตะวันหยิกแก้มหนุ่มน้อยแล้วรับดอกไม้ช่อโตมาสูดดมด้วยความยินดี

ดวงตาของเธอเป็นประกายจนเด็กหนุ่มอดมองด้วยความชื่นชมไม่ได้ กว่าจะรู้ตัวก็ได้ยินเสียงปิดประตูรถดังปังด้านหลังทำให้เด็กหนุ่มละสายตาจากคนน่ารักจ้องไปทางหนุ่มใหญ่ด้วยความขยาด

“ท่าทางยักษ์จะอยากกินตับเราแล้ว ตะวันกลับไปเหอะไป”

“ขอบใจนะ แต่วันนี้ตะวันไม่มีของขวัญให้เพชรเลย ต๊ะไว้ก่อนนะ” เด็กสาวบอกกล่าวสีหน้าแหยรู้สึกผิด แต่อีกฝ่ายยีผมเธอด้วยความเอ็นดู

“ไม่ต้องหรอก แค่ให้เพชรไปหามั่งก็พอ อยู่ใกล้กันแค่รั้วไม้กั้นเอง”

“โอเค... งั้นวันนี้เพชรกลับด้วยกันปะ”

“จะดีเร้อ” เด็กหนุ่มเสียงสูง “ราชรถหน้าโหดแบบนั้น”

“บ้า! เดี๋ยวอาภูมิได้ยินตะวันโดนด่าอีก”

“ก็มันจริงไหมล่ะ” เด็กหนุ่มพูดพลางชะเง้อมองภูมิที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วทำหน้าแหยอีกครา “เห็นหน้าก็สยองแล้ว”

“สยองยังไง อาภูมิของตะวันออกจะหล่อ มาดแมนแอนด์แฮนซั่ม เสียแต่ยิ้มยากไปนิดขี้หงุดหงิดไปหน่อยเอง” เธอว่าพลางหัวเราะคิกคักหันไปมองคนโดนนินทาแล้วต้องรีบหันกลับมาหน้าเบ้ “แต่คิดว่าเข้าใจเพชรแล้ว แหะๆ”

“นั่นไง ขนาดตะวันยังโดนทรงพระกริ้วใส่ แล้วเพชรเป็นผู้ชายเหมือนกันจะเหลือเหรอ... บรื๋อออออ กระหม่อมขอทูลลา”

“เว๊อเว่อร์น่ารำคาญนะเพชรเนี่ย”

ทานตะวันตีไหล่เพื่อนรักไปทีนึง เด็กหนุ่มชะเง้อมองคนด้านหลังแล้วหดคอทำหน้าเหยเกอีกครั้ง

“เพชรเรียกมอ’ไซค์ไปขึ้นรถที่ท่าดีกว่า ไม่รบกวนอาหน้าโหดของตะวันหรอก เอาไว้จะไปหาที่ไร่”

“แล้วนี่อาศรไม่มารับเหรอ”

“ไม่มาหรอกอาศรอยู่เวร แต่ถึงมาวันนี้แล้วเจออาภูมิของตะวันก็จะท้าชกกันอีก”

“เออจริง งั้นโอเค เอาไว้เจอกันที่ไร่นะ” เด็กสาวตอบสั้นๆ โบกมือลากันแล้วแยกมาทางอาหนุ่มที่ยืนพิงรถรออยู่

“อาภูมิรอนานไหมคะ”

“รากงอกแล้วมั้ง”

ทานตะวันหน้าจ๋อยรีบบอก “พอดีเพชรมาหาค่ะ ตะวันชวนกลับกับเราก็ไม่ยอม ตะวันชวนแล้วชวนอีกก็ไม่มา”

“จะมาเป็นก้างทำไม”

“อะไรนะคะ”

“อาก็ว่าสิ ร่ำลากันอยู่นั่นกว่าจะได้ฤกษ์เสด็จ” ภูมิบ่นพลางขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นช่อดอกไม้ในมือหลานสาว “แล้วนี่ยังไง”

“อ๋อ ของขวัญเรียนจบค่ะอาภูมิ” เธอพูดเก้อๆ หลบตาคมกริบของอาหนุ่มที่ทำให้เธอตะครั่นตะครอผิดปกติ “ขึ้นรถเถอะค่ะ ฝนจะตกแล้ว”

“รู้เหมือนกันนี่ว่าฝนจะตก มัวแต่พิรี้พิไร”

คำก็รากงอก สองคำก็พิรี้พิไร นี่อาภูมิของเธอเป็นอะไรกันแน่ ทานตะวันได้แต่นึกกังวล

ส่วนภูมิพอเห็นหลานสาวหน้าถอดสีก็รู้สึกเซ็งรีบตัดบท

“ไปขึ้นรถ”

ภูมิพูดแค่นั้นก็ผละเดินไปฝั่งคนขับทิ้งเด็กสาวยืนเก้ออยู่คนเดียว เขาไม่พอใจแต่เก็บงำความรู้สึกไว้ ทานตะวันเป็นสาวแล้วนับจากวันที่เขาพบเธอตอนที่เขาอายุแค่สิบเจ็ดปี นับไปนับมาก็ผ่านมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว นานพอๆ กับอายุของทานตะวันเลยทีเดียว...

ยิ่งมาวันนี้ที่เห็นเด็กนั่นมาก้อร่อก้อติกกับของรักของหวงที่อุตส่าห์ทะนุถนอม ภูมิยิ่งว้าวุ่นใจอย่างที่สุด อุตส่าห์เก็บงำมานาน รวบหัวรวบหางซะเลยดีไหม...

หนุ่มใหญ่ยกยิ้มมุมปากแต่พอเห็นเพื่อนชายของหลานสาวรีรออยู่ เขาก็หน้าตึงเดินกลับมาตรงเข้ากอดไหล่เด็กสาวที่เดินมาถึงรถพอดี เปิดประตูแล้วผลักเธอเบาๆ

ทานตะวันจึงเลิกชื่นชมดอกไม้ช่อใหญ่แล้วขึ้นมานั่งเจี๋ยมเจี้ยมตัวแข็งอยู่เบาะข้างๆ พอขึ้นประจำที่นั่งคนขับก็ยังเห็นสองคนมองกันยิ่งน่าโมโหพิกล ภูมิเกิดอาการหัวใจกระตุกขึ้นมาฉับพลัน

“จะจ้องกันอีกนานไหม เป็นปลากัดรึไง”

“อาภูมิ” เด็กสาวเสียงอ่อย

“ก็จริงไหมล่ะ จ้องไปจ้องมาเป็นปลากัดก็ท้องออกลูกหลายคอกแล้ว ดูสายตามันอาล่ะรำคาญ”

“ขอโทษนะคะที่ตะวันทำให้อาภูมิรอนานจนรำคาญ” เธอบอกเสียงอ่อนเกรงใจและน้ำเสียงห้วนจัดโดยไม่รู้ตัวของอาหนุ่มทำให้ทานตะวันใจหายวาบแต่ทำใจดีสู้เสือ “แต่ตะวันไม่ใช่ปลากัดนะคะ”

“แล้วใครบอกว่าเป็น”

“ก็อาภูมิไง”

“อาประชด”

ภูมิบอกหน้าตาเฉย พอทานตะวันเงียบ เขาก็เหลือบมองเธอแวบหนึ่งแล้วบ่นต่อ “ถ้าเป็นปลากัดป่านนี้คงท้องไปแล้วล่ะ หมอนั่นจ้องยังกับจะให้ทะลุไปถึงไหนๆ”

“อาภูมิคิดอกุศล”

“ก็แล้วมันจริงไหมล่ะ” ภูมิเสียงห้วน

ทานตะวันไม่ตอบกลับเบือนหน้าออกนอกหน้าต่าง ภูมิเห็นดังนั้นยิ่งเคือง ทั้งหมั่นไส้และอยากหยุมหัวเด็กเพชรนั่นแทบบ้า แต่เขาก็รู้ว่าที่พูดไปรุนแรงเกินเหตุ แต่จะให้ทำไงล่ะ ก็คนมันหวงนี่!

“ตกลงจะไม่พูดกับอาใช่ไหม”

“ตะวันช้าก็เพราะแค่จะขอบคุณเพชรเท่านั้นเองค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิวอ่อนใจกับความตีรวนของอาหนุ่ม

“ทำอย่างกับที่ไร่ไม่มีดอกไม้ถึงต้องรับของจากไอ้พวกศัตรู”

“ศัตรูอะไรคะ นั่นน่ะเพื่อนบ้านเราตะหาก อาภูมินี่ก็” ทานตะวันเริ่มทนไม่ไหวที่อาหนุ่มวางระเบิดคนบ้านนั้นทุกทีที่เจอหน้า ไม่รู้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาแต่ชาติปางไหน

“อาทำไม เดี๋ยวนี้พูดว่าอะไรมันไมได้แล้วเหรอ”