6 อาภูมิคนพาล

“อาภูมิอย่ามาพาลกะตะวันนะคะ ตะวันกับเพชรเป็นเพื่อนกันไม่เหมือนอาภูมิกับอาสร้อยสักหน่อย”

“ทานตะวัน!” ภูมิเริ่มหัวเสียเช่นกัน

“ตะวันจะบอกอีกครั้งว่าตะวันกับเพชรเป็นแค่เพื่อนกันค่ะอาภูมิ”

“ได้ยินแล้ว” ภูมิเสียงอ่อนลงก่อนจะบ่นเบาๆ “อาไม่ได้หูตึงที่ถามเพราะเป็นห่วง จะมาหงุดหงิดใส่อาทำไม”

ฮึ...

ภูมิทำอย่างกับหึงหวงเธอ...

หึงหวง!

เป็นไปไม่ได้หรอก เธอไม่ได้สำคัญสำหรับเขาขนาดนั้น

แล้วถ้าเธอสำคัญล่ะ!

แต่แค่คิดทานตะวันก็อดยิ้มอย่างลืมตัวไม่ได้ ภูมิเหลือบเห็นสีหน้าหลานสาวก็เบรครถเสียงดังเอี๊ยดจนทานตะวันถึงกับตื่นจากภวังค์

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ได้ ติดอกติดใจของกำนัลจากมันมากรึไง เอาไว้อาจะปลูกดอกไม้เพิ่มอีกสักสิบไร่ให้เราดมจนจมูกตันไปเลย”

 “โธ่! ทำไมอาภูมิคิดแบบนั้นละคะ”

“อาเปล่าคิด”

“นี่แหละค่ะคิดแล้ว”

ภูมิอึ้ง ยิ่งโตทานตะวันยิ่งต่อปากต่อคำเก่งเป็นที่สุด เขาเหลือบมองหญิงสาวครู่หนึ่งก็ต้องละสายตาทำทีมองทางตรงหน้าเพราะทานตะวันจ้องเอาๆ

“ไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทัน”

“ไม่ทันอะไรคะ”

แต่ทานตะวันไม่ได้คำตอบ เธอไม่ชอบใจเลยที่ภูมิชอบมีท่าทีห่างเหินทั้งที่นานๆ จะเจอกันที เขาคงไม่รู้ว่าเธอแอบรอวันที่จะได้กลับบ้าน ได้พบเขา ได้อยู่ใกล้ชิดเขาคอยส่งข้าวส่งน้ำที่บ้านกับออฟฟิศกลางไร่เพราะอยากเห็นหน้าแม้แค่ในฐานะหลานสาวก็ยังดี ทานตะวันไม่รู้ว่าตัวเองคิดกับภูมิเกินคำว่าผู้มีพระคุณตั้งแต่ตอนไหน รู้อีกครั้งเธอก็มีเขาอยู่เต็มท่วมท้นใจ

“อาภูมิคะ”

“ช่างเถอะน่า อย่าถามมากอาขี้เกียจตอบ”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอาภูมิยุ่งมากก็ส่งตะวันที่ท่ารถก็ได้ค่ะ”

“ส่งให้เรากลับกับหมอนั่นนะเหรอ นี่เราตั้งใจตีรวนอาใช่มั้ย”

“โธ่! อาภูมิคะ”

ทานตะวันถึงกับคอตกพิงเบาะหน้ามุ่ยเพราะกลัวคุณอาแสนดีจะน้อยใจ เธอจึงได้แต่แก้ตัวเสียงอ่อย

“ตะวันคิดว่าอาภูมิยุ่งเห็นบอกว่ากลัวไม่ทัน”

“อาบอกรึยังว่าอายุ่งจนพาเราไปด้วยไม่ได้” หนุ่มใหญ่เสียงห้วนจัด “หยุดพูดได้แล้ว!”

“ค่ะ”

เด็กสาวนั่งตัวลีบด้วยรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากดวงตาอาหนุ่ม แต่เพียงครู่เดียวเธอก็พรูลมหายใจโล่งอกเมื่อเขาพูดดีๆ ด้วย แต่กลับทำให้เธองุนงงอีกครั้ง

“ฝนตกขนาดนี้อาไม่อยากขับรถไกลเลย คืนนี้เราอาจต้องค้างกลางทาง”

“ทำไมคะ ค่อยๆ ขับก็ได้ นี่ยังเพิ่งบ่ายแก่ๆ เองยังไงเราก็กลับทันนี่คะ แล้วตะวันก็กลัวคุณย่าจะว่า...”

“ไม่ว่าหรอก อาไม่อยากขับรถดึกๆ ฝนตกด้วย แล้วนี่เลิกซักได้รึยัง อาไม่ใช่นักโทษของเรานะ” 

เด็กสาวย่นจมูกเพราะหางเสียงอาหนุ่มบ่งบอกความรำคาญ อันที่จริงเธอกลับพร้อมพัชระก็ได้ ไม่รู้ภูมิจะมารับทำไม ถ้ามาแล้วจะพูดนั่นนี่เหมือนรำคาญกันแบบนี้

ทานตะวันได้แต่คิดไม่ตก มองออกไปนอกถนน อีกไกลนักเธอคงอึดอัดพอดูเพราะบ้านไร่ภูมิพัฒน์อยู่บนเนินเขาสูงไกลจากเมืองออกไปเกือบร้อยกิโลเมตร ตลอดมาเธอจึงต้องอยู่โรงเรียนประจำและหอพักนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพแต่ต้องเลือกหอพักที่แยกส่วนชายหญิงชัดเจน

หนึ่งเพราะคุณย่าภาคินีมารดาของภูมิไม่ต้องการให้เธออยู่บ้านด้วยสาเหตุใดเธอไม่เคยถาม และสองเพราะผู้ชายตรงหน้านี้ที่มีศักดิ์เป็นอาแต่หาได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือด

ทานตะวันรู้ตัวดีว่าเธอเป็นเพียงกาฝาก เป็นแค่เด็กที่ภูมิเก็บมาเลี้ยงและให้การศึกษาเท่านั้น เธอไม่อาจฝันไกลแม้ในฝันจะมีเขาอยู่ทุกลมหายใจก็ตาม ทานตะวันรู้ดีว่าเธอแอบรักภูมิ ใครจะว่าแก่แดดก็ยอมก็เธอรักของเธอ เขาคือคนที่เธอรักมาตลอด

รักมานานแล้ว...

“เป็นอะไรเงียบอีกแล้ว” ชายหนุ่มเหลือบตามอง “อยากพูดอะไรก็พูดมา”

“ไม่อยากพูดอะไรแล้วค่ะ”

“หืมมมม ทำไม” อาหนุ่มทำเสียงสูง

“ก็พูดอะไรไปอาภูมิก็โกรธตะวันนี่คะ”

“อาเปล่าสักหน่อย”

“หน่อยที่ไหนกัน โกรธเยอะเลยตะหาก” ทานตะวันบ่นอุบ เมินหน้าออกนอกหน้าต่างด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

ภูมิเหลือบมองร่างบอบบางข้างๆ ก็รู้ว่าเธอไม่พอใจถึงกับเบือนหน้าหนีก็ยีผมนิ่มของทานตะวันเบาๆ

“เป็นไร”

“เปล่าค่ะ”

“อีกแล้วนะ ทีกับอาพูดแค่ ค่ะ ค่ะ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ ตามใจอาภูมิค่ะ งี้ ทีกับหมอนั่นระริกระรี้เชียวนะหรือว่าอยู่กับอามันอึดอัดมากนัก” ภูมิเค้นเสียงดุใส่

“เปล่าอึดอัดค่ะ แต่...”

“พอๆ ไม่พูดก็เงียบไปซะ”

อยู่ดีๆ ก็มาหงุดหงิดใส่...

ทานตะวันหน้าเสียที่ถูกอาหนุ่มตีรวน น้ำตาพานร่วงนั่งก้มหน้าเงียบกริบ

“โตป่านนี้ก็ยังไม่เลิกขี้แยอีก”

อีกฝ่ายเสียงอ่อนลง ทานตะวันได้แต่ส่ายหน้าเพราะกลั้นสะอื้นเอาไว้ เธอมองออกนอกหน้าต่างไม่ให้ภูมิเห็น

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ขับรถไปเงียบๆ ด้วยรู้ดีว่าทำให้เด็กสาวน้ำตาตกเพราะคำพูดของตัวเองอีกตามเคย

“อาขอโทษนะ”

“คะ!” เด็กสาวเหลียวมาอย่างไม่เชื่อหูเมื่อได้ยิน “ขอโทษตะวันทำไมคะ”

“ก็... ที่อาหงุดหงิดใส่”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตะวันชินแล้ว”

หืมมมมม...

ภูมิชักสีหน้าก่อนริมฝีปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “พูดแบบนี้เอาเป็นว่าเดี๋ยวอาจะพาเราไปงานคืนนี้กับอาด้วยจะได้เปิดหูเปิดตาดีไหม”

“แต่ตะวันไม่ได้เตรียมชุดมา”

เธอก้มมองชุดนักศึกษาของตัวเองแล้วเงยหน้าสบตาอาหนุ่มด้วยสีหน้าแหยๆ ภูมิหัวเราะในลำคอทิ้งหางตามองเด็กสาวครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ไม่ต้องห่วง อาจะพาไปซื้อชุดใหม่”

“อาภูมิใจดีจังจะซื้อชุดใหม่ให้ตะวันด้วยเหรอคะ”

“อืม”

ภูมิยิ้มออกเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของทานตะวัน คืนนี้แหละเขาจะได้พาเธอไปเปิดตัวว่าเป็นว่าที่นายหญิงคนใหม่ของไร่ภูมิวัฒน์เสียที