บทที่ 9 คู่หมั้นของผม - 50%

“ผมขอให้คำสัตย์กับพี่ว่าตลอดระยะเวลาที่น้องอายยังเป็นนักศึกษา ผมไม่มีวันทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรกับน้องอายเป็นอันขาด พี่เชื่อใจผมได้ และผมก็ขอยืนยันด้วยว่าตลอดเวลาที่ผมอยู่ในฐานะคู่หมั้นของน้องอาย จะไม่มีข่าวเสียหายเรื่องผู้หญิงมาให้ระแคะระคายหูพี่แน่นอน ผมขอรับปากพี่ไว้ตรงนี้เลย”

ภีมพลกล่าวย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สิ่งที่เขาพูดออกไปนั้นเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว

“ขอบคุณมากครับคุณภีม”

อาทิตย์คลี่ยิ้มพลางลุกขึ้นแล้วยื่นมือออกไปข้างหน้า ภีมพลจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือออกไปบีบกระชับแน่นหนักเพื่อเป็นการยืนยันคำพูดของตนเอง

พิธีหมั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายไม่มีพิธีรีตองมากนัก แขกที่เชิญมามีแค่เพื่อนสนิท โดยทางฝั่งภีมพลมีพชรควงคู่มากับช่อมาลี และอีกคนคือเธียรทัต เพื่อนสนิทที่อยู่กลุ่มเดียวกัน ทางฝั่งรวิชามีแค่พรรณรายกับอารดา เพื่อนร่วมโรงเรียนมาร่วมงานด้วยเท่านั้นเพราะรวิชากำชับไม่ให้บอกใคร

ทางด้านผู้ใหญ่มีแค่บิดามารดาของทั้งสองฝ่าย นอกเหนือจากนั้นก็มีลูกน้องของภีมพลอีกสี่คนที่มาร่วมงานซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเขา คอยทำหน้าที่อำนวยความสะดวกในงาน

ผู้ทำหน้าที่เป็นตากล้องคือเป็นต่อ ลูกน้องมือขวาคนสนิทของภีมพล จากที่ตอนแรกตั้งใจเอาไว้ว่าจะจ้างตากล้องมืออาชีพมา แต่ทางฝั่งหญิงสาวไม่อยากให้เอิกเกริกมากนัก หน้าที่นั้นจึงตกแก่ลูกน้องของภีมพลแทน

หลังจากสวมแหวนแล้ว ภาวิณี มารดาของภีมพลเรียกให้รวิชาเข้าไปหา ตนไปอยู่เชียงรายมาหลายปีตั้งแต่ภีมพลกลับจากเมืองนอก ทำให้ไม่ได้พบปะเจอะเจอกับครอบครัวอินทรวิจักษ์อีกเลย ได้แต่โทรศัพท์พูดคุยกันบ้างในโอกาสสำคัญเช่นวันขึ้นปีใหม่เท่านั้น ครั้งสุดท้ายที่เห็นเด็กสาวคือตอนที่รวิชายังเป็นเด็กประถม ครั้นพอได้กลับมาเจอกัน ความผูกพันแต่เก่าก่อนจึงไม่ได้จางหายไปไหน

ตอนแรกคิดไว้ว่าจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวานซืน แต่ติดขัดที่ปัญหาสุขภาพเพราะวิทยา บิดาของภีมพลรู้สึกตัวรุม ๆ เหมือนจะเป็นไข้ สุดท้ายจึงต้องเดินทางมาถึงเมื่อคืนตอนสามทุ่ม ทำให้ไม่ได้แวะมารับประทานอาหารกับบ้านนี้ตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

“หนูอายโตเป็นสาวสวยจนป้าจำแทบไม่ได้เลยลูก ไหนมานั่งใกล้ป้าหน่อยสิ ขอป้าดูหน้าชัด ๆ หน่อย”

ภาวิณีมองคู่หมั้นของบุตรชายด้วยความชื่นชม เมื่อครั้งที่รวิชายังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นั้น ตนจำได้ดีว่าเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้ามากแค่ไหน และเคยคุยกับสามีด้วยว่าอยากรับรวิชาเป็นบุตรบุญธรรม เพราะอยากมีบุตรสาวเหลือเกิน ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าวันนี้จะได้รวิชามาเป็นบุตรสาวสมตามความตั้งใจจริง ๆ

น้ำเสียงทอดอ่อนและสายตาเอื้อเอ็นดูของหญิงสูงวัยทำให้รวิชาคลายจากอาการเกร็งลงไปมาก หญิงสาวคลานเข่าเข้าไปหาช้า ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่เบื้องหน้าบิดามารดาของภีมพล เธอคลี่ยิ้มกว้างอย่างประจบเพราะจำคุณลุงคุณป้าแสนใจดีคู่นี้ได้ แต่เพราะระยะเวลาที่ห่างกันนานเกินไปจึงทำให้รู้สึกประหม่าขัดเขินไปบ้าง

มือเรียวของหญิงสูงวัยเข้ากอบกุมใบหน้าเรียวเล็กของรวิชาไว้อย่างเบามือ แล้วเอียงซ้ายเอียงขวา แววตาอบอุ่นกวาดมองส่วนประกอบบนดวงหน้านั้นอย่างพึงพอใจ

“ปากนิดจมูกหน่อย จิ้มลิ้มพริ้มเพราน่ารักจริง ๆ มิน่าละ พี่ภีมถึงได้เร่งรัดวันหมั้นนักหนาทั้งที่ป้าก็บอกอยู่ว่าให้รออีกสักสองเดือนก็ไม่ยอม ใจร้อนอยากจะหมั้นไว ๆ...” ภาวิณียังพูดไม่จบประโยค ภีมพลก็ขัดขึ้นเสียก่อน

“คุณแม่ครับ ไว้หน้าลูกชายตัวเองบ้างสิครับคุณแม่”

คนพูดใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขิน ก่อนหน้านี้เขาบอกกับอาทิตย์ไว้ว่าบิดามารดาจะไปทัวร์ยุโรปยาว จึงอยากจัดการงานหมั้นให้เรียบร้อยก่อนเดินทาง ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว บิดาของเขาอยากให้จัดงานหมั้นภายหลังจากที่กลับมาจากทริปแล้วต่างหาก

ส่วนพชรกับเธียรทัตนั้น ถึงกับกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนเมื่อถูกแฉความลับออกมา แล้วไหนจะหน้าแดง ๆ นั่นอีก อาการอย่างนี้ใช่ว่าจะได้พบเห็นกันได้ง่าย ๆ

ทางด้านรวิชาก็ไม่ต่างกัน เธอรู้สึกแปร่งหูแปลก ๆ กับคำเรียกขานของมารดาของคู่หมั้นหนุ่มที่ใช้แทนตัวเขาว่า “พี่” จนเธอแอบเรียกคำนั้นอยู่ในใจ ทว่าให้อย่างไรก็ไม่ชิน

ภายในบริเวณบ้านมีการจัดโต๊ะไว้เพียงแค่สามชุด เนื่องจากบิดามารดาของรวิชาไม่ต้องการให้เป็นข่าวใหญ่โตเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าการหมั้นเกิดขึ้นจากอะไร อีกทั้งไม่รู้ว่าในอนาคตข้างหน้า ภีมพลกับรวิชาจะพัฒนาความสัมพันธ์กันเป็นอย่างอื่นหรือไม่นอกเหนือไปจากอากับหลาน พี่กับน้อง หรือว่าเป็นไปในแบบคนรัก ฉะนั้นเรื่องการหมั้นจึงอยากให้คนรู้น้อยที่สุดเพื่อเป็นการดีกับทั้งสองฝ่าย

บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายเข้าไปนั่งคุยกันในห้องรับแขก รวิชาถูกพรรณรายกับอารดาลากไปนั่งคุยกันในมุมหนึ่งของบ้าน ขณะที่ภีมพลนั้นนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับพชร ช่อมาลีและเธียรทัต ภีมพลเรียกเป็นต่อกับลูกน้องอีกคนเข้ามาหาเพื่อสั่งงานบางอย่าง

“ชุม นายเอารูปพิธีหมั้นจากเป็นต่อไปให้นักข่าวคนที่มาหาผมวันก่อน บอกเขาด้วยว่าไม่ต้องลงเนื้อข่าวอะไรมากเพราะผมไม่ชอบ เขียนแค่ว่าพิธีหมั้นระหว่างผมกับน้องอายก็พอ” พูดจบเขาก็พยักหน้าให้รีบไปดำเนินการตามที่สั่ง

มุมหนึ่งของบ้านที่มีสามสาวนั่งคุยกันอยู่ พรรณรายแอบมองไปยังโต๊ะของภีมพลที่ถูกจัดไว้ตรงสวนนอกบ้านเป็นระยะ แล้วหันมากระซิบกระซาบกับเพื่อนสาวทั้งสองคน

“คู่หมั้นแกหล่อเหมือนกันนะยายอาย เท่ดีด้วย พี่ทิวของฉันยังเทียบไม่ติดเลยอิจฉาชะมัด จริงไหมอุ้ย” พรรณรายหันไปหาอารดาเพื่อขอแรงสนับสนุน ซึ่งอีกฝ่ายก็รับลูกทันที

“ใช่ ตอนแรกฉันนึกว่าจะแก่กว่านี้เสียอีก เห็นแกบอกว่าอายุตั้งสามสิบกว่าแล้วไม่ใช่หรือ แต่นี่เขาก็ยังดูดีอยู่เลยนะ เพื่อนเขาก็ด้วย แล้วทำไมพวกน้า ๆ ที่เป็นญาติฉันก็สามสิบกว่าเหมือนกัน แต่ทำไมดูแก่ได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้”

อารดาขมวดคิ้วพลางเอียงคออย่างใช้ความคิด แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ดี ๆ พรรณรายก็พูดขึ้นเสียงดัง

“แก! ผู้หญิงสวย ๆ คนนั้นหน้าเหมือนนักร้องนำวงบัตเตอร์ฟลายเลย”

รวิชากับอารดามองตามที่เพื่อนชี้ ก่อนจะหันมาขมวดคิ้วแล้วถามเกือบจะพร้อมกัน

“บัตเตอร์ฟลายไหน วงอะไรทำไมไม่เคยได้ยิน” รวิชาทำหน้าเหลอหลา

พรรณรายมองเพื่อนสาวทั้งสองคนพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เจ้าตัวทำท่ากอดอกราวกับผู้ใหญ่กำลังคุยกับเด็ก

“เฮ้อ! เด็กน้อยเอ๊ย วงบัตเตอร์ฟลายน่ะเขาโด่งดังในหมู่คนท่องราตรีย่ะ ใครไม่รู้จักเนี่ยนะเชยระเบิด แต่ก็นะ...ฉันลืมไปว่าแกสองคนเป็นเด็กเรียน เป็นธรรมดาแหละที่จะไม่รู้จัก” พูดพลางทำท่ายักไหล่จนคนมองอดหมั่นไส้ไม่ได้ หากยังไม่ทันที่จะได้คุยกันต่อ รวิชาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังเดินอยู่ด้านนอก และหยุดพูดบางอย่างกับมาลัย แม่บ้านของที่นี่

“พิงค์! นั่นพี่วิชร เขาจะมาทำไม เฮ้ย! นั่นมัน...” และยิ่งตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อมองเห็นสิ่งของในมือเขานอกเหนือไปจากช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่เจ้าตัวถือมา

“นั่นมันกระเป๋าสะพายของฉัน!”

รวิชารู้ถึงเจตนาของอีกฝ่ายทันที การที่กลวิชรนำกระเป๋าสะพายของเธอที่ลืมไว้กับเขาตอนถูกมอมยามาคืนในวันหมั้น ก็หมายความว่ากลวิชรต้องการมาป่วนหรือหักหน้าเธอกับครอบครัวโดยเฉพาะ

รวิชาเดินออกมาได้สามสี่ก้าวก็ต้องชะงักเมื่อภีมพลเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากลวิชรก่อน เธอเห็นเขายิ้มพรายเต็มวงหน้าระหว่างที่ยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้และกระเป๋าถือมาจากกลวิชร

“ขอบใจนะที่อุตส่าห์เอาดอกไม้มาให้น้องอาย รวมทั้งกระเป๋านี่ด้วย”

เขายิ้มให้หนุ่มรุ่นน้องแต่สายตาไม่ได้ยิ้มตาม ส่วนคนที่ถูกมองนั้นแม้จะนึกหวั่นเกรงกับสายตาของเจ้าพ่อซุสเพียงใด ทว่าศักดิ์ศรีที่ค้ำคอและความอยากเอาชนะจึงทำให้เผลอพูดในสิ่งที่ไม่ทันได้ยั้งคิด