บทที่ 9 คู่หมั้นของผม - 75%

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เราก็แค่สนุกกันเกินไปหน่อย อย่างว่าแหละนะตอนเข้าด้ายเข้าเข็มใครจะมามัวนั่งสนใจกระเป๋า”

ปากกล้าแต่ขาสั่น ประโยคนี้เหมาะกับกลวิชรในตอนนี้ที่สุด เพราะเพียงเห็นประกายตาวาวโรจน์ของคนตรงหน้าก็ทำเอารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันที

ภีมพลแค่นยิ้มมุมปาก เขาก้าวไปยืนจนแทบชิดกับตัวของกลวิชรจนอีกฝ่ายต้องผงะถอย

“แต่เท่าที่ฉันเห็นมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทีหลังจะพูดจะจาหัดระวังปากไว้หน่อย ถ้ายังอยากมีฟันไว้เคี้ยวข้าว ครั้งนี้ฉันจะถือเสียว่าโดนหมามันเลียปาก แต่ถ้าครั้งหน้ายังเกรียนไม่เลิกก็อย่าหาว่าฉันรังแกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกก็แล้วกัน ฉันเตือนแกแล้วนะ” ภีมพลพูดเสียงลอดไรฟัน แสยะยิ้มใส่กลวิชรอย่างอาฆาตมาดร้ายก่อนจะออกคำสั่ง

“ไสหัวไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ”

กลวิชรผละไปขึ้นรถที่จอดไว้หน้าบ้านอย่างฮึดฮัดขัดใจ สตาร์ตรถได้ก็ขับกระชากออกไปอย่างเร็วจนล้อบดถนนเสียงดังสนั่น ภีมพลมองตามหลังท้ายรถคันนั้นอย่างหมายมาดแล้วหันไปพูดกับลูกน้องที่ยืนอยู่แถวนั้น

“เป็นต่อ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” เขาพูดเพียงแค่นั้น ลูกน้องมือขวาของเจ้าพ่อซุสก็ผงกศีรษะรับคำสั่งในทันที

“ครับคุณภีม”

ภีมพลปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนเดินไปหารวิชาที่กำลังยืนมองนิ่ง เขาคลี่ยิ้มให้คู่หมั้นสาวพลางยื่นกระเป๋าสะพายใบเล็กเจ้าปัญหาส่งให้ แต่ช่อดอกไม้เขากลับยื่นไปที่สองสาวน้อย เพื่อนของรวิชา

“เอาไปตกลงกันเองนะครับสาว ๆ ว่าใครจะได้ช่อนี้ไป” เขายิ้มโปรยเสน่ห์ เผื่อแผ่มาถึงหญิงสาวตรงหน้านี้ด้วย

“อารู้ว่าน้องอายไม่อยากได้ดอกไม้ของหมอนั่นหรอก จริงไหม”

“น้องอายยังไม่ได้พูดสักคำว่าไม่อยากได้ จะว่าไปมันก็สวยดีนะคะ กุหลาบสีชมพูเสียด้วย” ปากพูดอย่างนั้นแต่สีหน้าไม่ได้มีแววว่าเสียดาย ภีมพลระบายยิ้มทั้งปากและตาแล้วเอ่ยชวนคู่หมั้นป้ายแดง

“คืนนี้ไปนั่งเล่นที่คลับไหม อาขอพ่อกับแม่ให้ ไปกับอาท่านอนุญาตอยู่แล้ว”

เขาเห็นสีหน้าตื่นเต้น ประกายตาวิบวับของรวิชาแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

“น้องอายอยากไปค่ะ แต่ให้เพื่อนน้องอายไปด้วยนะคะ น้องอายจะได้มีเพื่อน” หญิงสาวพยักพเยิดไปทางเพื่อนสาวสองคนที่นั่งคุยกันงุ้งงิ้งอยู่ข้างหลัง

“เอาสิครับ ตามสบายเลย คืนนี้อาเลี้ยงเต็มที่”

เขาพูดจบ รวิชาก็หันไปบอกพรรณรายกับอารดาทันที พรรณรายนั้นออกอาการดีใจอย่างไม่ปิดบัง ในขณะที่อารดาส่ายหน้าปฏิเสธ

“ฉันไปไม่ได้ ฉันต้องทำงานนะแกก็รู้ นี่อุตส่าห์ขอแลกกะกับพี่ที่ทำงานเพื่อมาที่นี่ เพราะฉะนั้นยังไงคืนนี้ฉันก็ขาดงานไม่ได้เด็ดขาด” อารดายิ้มแหย นึกเกรงใจชายหนุ่มที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงหน้าไม่น้อย

“จริงด้วยสิ ฉันก็ลืมไปเลย งั้นเดี๋ยวฉันไปกับยายพิงค์สองคนก็ได้...อาภีมขา เพื่อนน้องอายไปคนหนึ่งค่ะคือพิงค์ ส่วนอุ้ยไปไม่ได้เพราะต้องทำงานพิเศษ อาภีมอย่าลืมไปขอคุณพ่อคุณแม่ให้น้องอายนะคะ”

หญิงสาวชี้ไปที่เพื่อนทีละคน ก่อนจะคว้าข้อมือเขามาเขย่าอย่างออดอ้อน ภีมพลได้แต่ยิ้ม มองอากัปกิริยานั้นด้วยความชอบใจ เขาชอบให้รวิชามาออดอ้อนออเซาะเหมือนลูกแมวน้อย มันทำให้เขารู้สึกระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูก

เขาเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าทำไมพวกอาเสี่ย หรือป๋าถึงชอบเลี้ยงอีหนูคราวลูกไว้เป็นบ้านเล็กบ้านน้อย

“ได้สิ อาจะไปขอให้ แต่ไปค่ำ ๆ โน่นน่ะแหละ ไม่ต้องรีบหรอก...จริงสิ น้องอายไปรู้จักกับเพื่อน ๆ อาหน่อยนะ พวกเพื่อนอาอยากรู้จักเราน่ะ” พูดจบเขาก็ถือวิสาสะคว้าข้อมือของหญิงสาวเดินไปยังโต๊ะที่กลุ่มเพื่อนของเขานั่งอยู่

ท่าทางประหม่าด้วยความเขินอาย จนหน้านวลใสแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดูของรวิชา ทำให้พชรกับเธียรทัตอดไม่ได้ที่จะกระเซ้าเย้าแหย่สาวน้อยที่เดินตามแรงจับจูงของภีมพลตั้งแต่ยังไม่ถึงโต๊ะ

“อากับหลานมาถึงกันแล้วเว้ยเฮ้ย” เธียรทัตยิ้มร่าเปิดปากตะโกนให้สองคนที่กำลังเดินมาได้ยิน พชรหัวเราะจนแทบสำลักน้ำ แต่ยังมิวายต่อประโยคเพื่อนเหมือนแก้ความเข้าใจเสียใหม่

“เฮ้ยไอ้บ้า! อากับหลานที่ไหนกันเล่า คู่หมั้นเว้ยคู่หมั้น นี่เรามางานหมั้นไอ้ภีมนะเว้ย ไม่ได้มางานฉลองรับเลี้ยงลูกบุญธรรม ฮ่า ๆ” พชรพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะเปลี่ยนเป็นร้องโอดโอยเมื่อถูกช่อมาลีหยิกที่สีข้าง

“คุณโอมคะ น้องเขาอายจะแย่อยู่แล้วยังจะแซวไม่เลิกอีก นิสัยเสียจริงเชียว” ช่อมาลีเอ็ดให้คนรักก่อนจะยิ้มกว้างให้รวิชาที่หน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างโต๊ะหลังจากเจ้าตัวยกมือไหว้ทุกคนแล้ว เธอรีบเอากระเป๋าสะพายของตนออกจากเก้าอี้ แล้วเชื้อเชิญให้สาวน้อยนั่งลงข้างตัวเอง

“น้องอายนั่งข้างพี่ก็ได้ค่ะ”

รวิชารีบนั่งตามคำเชิญทันที อย่างน้อยนั่งใกล้ผู้หญิงด้วยกันก็ยังดีกว่าต้องไปนั่งอีกฝั่งซึ่งใกล้กับเพื่อนผู้ชายของคู่หมั้นหนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ” รวิชายิ้มขอบคุณสาวสวยที่เธอรู้มาว่าเป็นคนรักของพชร และรู้มาจากพรรณรายว่าเป็นอดีตนักร้องนำวงบัตเตอร์ฟลายที่เล่นให้คลับซุส

“สวัสดีครับน้องอาย พี่ชื่อพี่เธียรนะครับ ส่วนนี่พี่โอม พี่ม็อท พวกเราเป็นเพื่อนของ...อาภีมน่ะ”

เธียรทัตแนะนำตัวเองและคนอื่นให้สาวน้อยรู้จัก รวิชายกมือไหว้ทุกคนอีกครั้ง สักพักเธียรทัตก็หลุดหัวเราะเมื่อหันไปมองหน้าภีมพล

“นึกยังไงให้คู่หมั้นเรียกแกว่า “คุณอา” วะไอ้ภีม ฟังเหมือนเลี้ยงต้อยยังไงก็ไม่รู้ว่ะ” เธียรทัตหันไปหาเพื่อนที่นั่งทำหน้าไม่ถูก เหลือบมองสาวน้อยก็เห็นเจ้าตัวเอาแต่ก้มหน้างุดด้วยความเขิน

“จะเรียกยังไงก็ไม่สำคัญ เขาอยากเรียกฉันว่าอะไรก็ตามใจเขาเถอะ เพราะฉันก็เลี้ยงต้อยจริง ๆ นี่หว่า”

ภีมพลยักไหล่ตอบอย่างไม่แยแส สายตาจับจ้องอยู่แต่ใบหน้าของคู่หมั้นสาวที่อายม้วนจนแทบมุดไปอยู่ใต้โต๊ะ รู้ว่าเธอกำลังกลั้นยิ้มอย่างเต็มที่เพราะเห็นท่าทางเม้มปากล่างเสียแน่น นี่คงกำลังใช้ฟันกัดที่ปากด้านในอยู่เป็นแน่

“น้องอายครับ ไม่เอานะไม่ทำแบบนี้ เดี๋ยวเป็นแผล”

เขาเอื้อมไปแตะปลายคางของเธอแล้วใช้นิ้วโป้งกด ๆ คลึง ๆ อย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากอิ่มโดยไม่แคร์สายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะที่มองอยู่

อาภีมบ้า! เขินจะตายอยู่แล้ว ยังมาทำอย่างนี้อีก

รวิชาแทบอยากแกล้งเป็นลมสลบอยู่ตรงนั้น เธออุตส่าห์นั่งนิ่ง ๆ แล้ว แต่เขายังมาทำให้เขินอีกจนได้ เธอแอบช้อนตามองเพื่อนของเขาแต่ละคน เห็นแววตาล้อเลียนมองมาจึงรีบก้มหน้าหลบแทบไม่ทัน ไม่รู้ตัวเลยว่าคู่หมั้นหนุ่มนั้นวาดแขนขึ้นมาพาดไว้บนพนักเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของ

“คืนนี้ฉันจะพาน้องอายกับเพื่อนไปที่คลับด้วย” ภีมพลหาทางเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะนึกเห็นใจสาวน้อยที่นั่งเก็บปากเก็บคำเงียบเชียบ

“เฮ้ยไม่ได้! อายุยังไม่ถึง ในฐานะที่ฉันก็เป็นหุ้นส่วน ฉันไม่อนุญาตให้เข้า”

พชรแกล้งทำท่าทางขึงขังแต่แววตาไหวระริกอย่างนึกสนุก จนคนที่อยากพาคู่หมั้นไปเที่ยวที่คลับต้องคว้าก้อนน้ำแข็งจากในแก้วเขวี้ยงใส่

“ทีอย่างนี้มาทำเป็นเคร่งครัดกฎระเบียบ แล้วใครวะดันแหกกฎที่ตัวเองตั้งไว้ว่าจะไม่กินไก่วัดน่ะ” ภีมพลแยกเขี้ยวใส่เพื่อนพลางชำเลืองมองไปทางช่อมาลี อดีตลูกน้องที่เคยเป็นเป็นนักร้องประจำคลับซุส

“แล้วจะทำไมวะ ก็ไก่มันน่ากิน ถ้าฉันไม่กินเองคนอื่นก็มาคว้าไปสิ เรื่องอะไรจะปล่อยให้คนอื่นล่ะ เนอะ” พชรหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้แฟนสาว ช่อมาลีได้แต่ยิ้มเขิน ไม่พูดอะไรที่เป็นการวกเข้าหาตัวเอง

จากนั้นทั้งหมดก็นั่งคุยหยอกล้อกันไปสักพัก ก่อนจะแยกย้ายในเวลาต่อมา และนัดหมายกันอีกครั้งตอนสองทุ่มให้ไปเจอกันที่คลับ พรรณรายกับอารดานั้นกลับไปตั้งแต่ช่วงบ่าย ซึ่งพรรณรายบอกกับเพื่อนเอาไว้ว่าจะเดินทางไปที่คลับด้วยตัวเอง ส่วนอารดานั้นไปทำงานต่อทันทีหลังออกจากบ้านของรวิชาแล้ว