ตอนที่ 4 เลี้ยงเด็ก

08.30 น.

“กรี๊ดดด”

เสียงกรี๊ดแปดหลอดแสบแก้วหูดังสนั่นหวั่นไหวออกมาด้านนอกจนคนที่กำลังนั่งอ่านข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์พร้อมจิบกาแฟแบบสบายๆต้อนรับเช้าวันใหม่ตรงโต๊ะอาหารเกิดอาการสะดุ้งตกใจและรีบวางทุกอย่างที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินแกมวิ่งไปทางต้นเสียงที่เขารู้ดีว่าคือที่ไหนอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าเป็นกังวลเพราะกลัวว่าคนในนั้นจะเป็นอะไรร้ายแรง

“มีเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอจัสมิน” อนาวินถามเสียงเครียดแล้วรีบกวาดสายตามองรอบห้องนอนซึ่งก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ ได้แต่มองร่างบาง

บนเตียงที่นั่งปิดหน้าปิดตาสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพรากเหมือนเด็กตัวเล็กๆถูกรังแกงอแงอย่างน่าสงสาร เห็นแล้วอดไม่ได้จึงขยับตัเข้าไปใกล้แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง พลางดึงรั้งร่างที่สั่นเทาเพราะแรงสะอื้นเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลม 

“ฮือๆ”

“เป็นอะไรครับคนเก่ง จัสมินร้องไห้ทำไมบอกได้ไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฟังถามอย่างใจเย็นไม่เร่งรัดจะเอาคำตอบ แม้อยากจะรู้ใจแทบขาดก็ตาม

“หนู...หนู ฮึก...ฮือ” พูดยังไม่ทันรู้เรื่องจัสมินก็ปล่อยโฮออกมาอีกระลอกใหญ่ ใบหน้าสวยใสแดงก่ำเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตามากมายที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย พลางเอียงแก้มเข้าซบกับอกอุ่น มือบางขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดเอาไว้แน่นจนยับยู่ยี่ในพริบตา ชุดที่พร้อมออกไปทำงานเห็นทีต้องเปลี่ยนใหม่ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะปัญหาหลักใหญ่อยู่ที่สาวเจ้าน้ำตาที่ยังไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น

“หนูอะไรพูดให้ชัดๆ สิครับจัสมิน พูดไปร้องไห้ไปแบบนี้ฟังไม่รู้เรื่องเลย” เขาตระกองกอดร่างหอมเอาไว้แนบอกไม่ยอมปล่อย ตื่นขึ้นมาก็ร้องห่มร้องไห้เล่นเอาจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย

จัสมินสะอึกสะอื้นไม่ยอมหยุด มองหน้าคู่กรณีด้วยดวงตาวาววับ ริมฝีปากสั่นระริกขบเม้มเป็นระยะ สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกเรี่ยวแรง “ปล้ำหนูทำไม ฮึก...ฮือ” พูดจบก็ปล่อยโฮอีกรอบ ทุบตีร่างกายแกร่งไม่ยั้งจนมือแดง

“ปล้ำ!” อนาวินอุทานออกมาอย่างตกใจในข้อกล่าวหาของแม่หนูในอ้อมแขน ที่ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรนี่จัสมินคิดว่าถูกเขาทำมิดีมิร้าย อยากจะขำนักแต่ก็ดันขำไม่ออกเพราะหากพูดผิดหูหรือหัวเราะคงจะโดนหนักกว่าข้อกล่าวหาแน่ๆ นี่ขนาดร้องไห้เสียใจอยู่ยังมีแก่ใจมองค้อนตาคว่ำทำปากยื่นให้มันเขี้ยว “ทำไมจัสมินถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ หืม” ถามอย่างสงสัย

“ก็ทุกอย่างมันชี้ชัดขนาดนี้ยังต้องถามอีกเหรอคะว่าทำไมถึงคิด” ดวงตาแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักก็เงยขึ้นมองหน้าอนาวินอย่างหาเรื่องเมื่อสงบสติอารมณ์และอาการฟูมฟายลงได้บ้าง เมื่อคืนนี้เธอไม่ได้กลับบ้าน เช้าตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของผู้ชายคนนี้ ที่รู้ก็เพราะกรอบรูปตรงหัวเตียงตั้งเด่นหรา เสื้อผ้าถูกผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคล่ง ด้านในที่ควรมีชุดชั้นในทั้งบนทั้งร่างก็ไม่มีแบบนี้จะให้คิดยังไง

“อืม ถ้าผมปล้ำจริงๆคุณคิดว่าผมควรจะทำยังไงกับคุณต่อดี ลองแสดงความคิดเห็นมาสิครับจัสมิน” เขาลองหยั่งเชิงคนที่คิดเป็นตุเป็นตะด้วยสีหน้าจริงจัง ดิ้นรนขัดขืนออกจากอ้อมแขนให้ตายเขาก็ยังไม่มีทางยอมปล่อยง่ายๆหรอก อยากมาพูดจากล่าวหาลอยๆ ดีนักเดี๋ยวเล่นให้สมบทบาทไปเลยดีไหมเนี่ย

จัสมิส่ายหน้า เม้มปากแน่น สมองในตอนนี้มันคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น มีแต่ความเสียใจที่ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้ พลางคิดโทษตัวเองที่โง่เชื่อใจ น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกรอบ อนาวินถอนหายใจแต่ก็ยังคงอมยิ้มน้อยๆ หยิกแก้มนุ่มที่แดงเพราะการร้องไห้เบาๆ อย่างเอ็นดู การแสดงออกที่ไม่มีหมกเม็ดทำให้เขารู้สึกสงสารแต่ก็อยากจะแกล้งไปในคราวเดียวกัน 

“เราสองคนมาแต่งงานกันดีไหม ในเมื่อผมล่วงเกินคุณไปแล้วรับผิดชอบด้วยวิธีนี้น่าจะดีที่สุด โอเคไหมครับจัสมิน” อนาวินจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากเกลี้ยงแล้วแอบซ่อนรอยยิ้มขบขันเอาไว้อย่างแนบเนียน เมื่อเห็นสีหน้าตื่นๆของจัสมิน

“แต่งงาน!!!”

“ใช่ แต่งงานกัน”