ตอนที่ 5

“พี่ทิศเหนือ”

เสียงเรียกของหนูนาพลันทำให้เขารีบผละตัวออกไปทันที หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นนั่ง มือจับเสื้อสูตของอีกฝ่ายย้ายมาคลุมตัวจากทางด้านหลัง ช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมองคนตัวสูง

“พี่ทำให้สะดุ้งตื่นเหรอ”

“เปล่าค่ะ เสร็จงานแล้วเหรอคะ”

“อืม”

“เย็นนี้เราออกไปกินข้าวนอกบ้านได้ไหมคะ ถือว่าชดเชยที่ปล่อยให้หนูนานั่งเหงาอยู่ในห้องนี้คนเดียว”

แม้จะแอบบ่นคนตัวเล็กในใจว่า ‘ขอมาที่นี่เอง แล้วจะมาบ่นเหงาทำไม บอกให้กลับบ้านไปก่อนก็ดื้อจะอยู่ที่นี่ต่อ’ ทว่าทิศเหนือก็ยังเอ่ยถามน้องสาว

“อยากกินอะไรล่ะ”

“หนูนาอยากกินชาบู น้ำซุปหม่าล่า”

“ไม่เอาอะ กลิ่นเหม็นติดตัว”

คนพี่ปฏิเสธทันควัน หนูนาก็เอ่ยหว่านล้อม

“แต่ร้านนี้หนูนาไปเห็นรีวิวมา มีระบบดูดควันดีมาก รับรองว่าไม่มีกลิ่นติดตัวหลังจากกินเสร็จแน่นอนค่ะ วัตถุดิบของที่ร้านนี้ก็คัดสรรมาอย่างดี มีทั้งเนื้อวากิว เนื้อหมูเกรดพรีเมียม พวกซีฟู้ดก็มีนะคะ น้ำซุปที่นี่ก็เข้มข้น เลือกได้ตั้งหลายรสชาติเลยค่ะ ถ้าพี่ทิศเหนือไม่กินน้ำซุปหม่าล่าก็เลือกน้ำซุปอย่างอื่นก็ได้” หญิงสาวทำหน้าอ้อน กระพริบตาปริบ ๆ

“อืม ๆ”

ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มดีใจจนตาหยีให้กับคนที่ส่งเสียงในลำคออย่างขอไปที เพราะรู้ว่าอย่างไรคนเป็นพี่ก็ต้องแพ้ลูกอ้อนของเธอทุกครั้ง

ยี่สิบนาทีต่อมา

ขณะก้าวลงจากรถหรูที่มีสิงห์เป็นคนขับ หนูนาก็รีบอ้อมเข้าไปกอดแขนของพี่ชาย พากันเข้าไปในร้านชาบู

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า มากันกี่ท่านคะ”

หนูนาเอ่ยตอบพนักงานต้อนรับ “สองคนค่ะ”

“ได้จองโต๊ะไว้ล่วงหน้าไหมคะ”

“ไม่ได้จองค่ะ พอจะมีโต๊ะว่างไหมคะ”

“มีค่ะ เดี๋ยวเชิญด้านในเลยนะคะ”

พนักงานคนดังกล่าวเดินนำลูกค้าทั้งสองคนพาไปนั่งที่โต๊ะว่างในร้านที่ให้บริการในห้องแอร์  ก่อนจะอธิบายวิธีสั่งอาหาร และเลือกน้ำซุป

“พี่ทิศเหนือเอาอะไรบ้างคะ”

“เลือกได้เลย พี่กินได้ทุกอย่าง”

หนูนานำโทรศัพท์ออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดที่ติดอยู่บนเมนูอาหาร ไม่นานก็มีพนักงานชายถือหม้อที่มีน้ำซุปสองช่องมาวางบนเตาไฟฟ้า ซึ่งหนูนาได้สั่งน้ำซุปหม่าล่า ส่วนทิศเหนือเลือกน้ำซุปน้ำดำ และตามมาด้วยของที่เธอสั่งจนวางเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ พอน้ำเริ่มเดือดก็นำของสดทยอยใส่ลงไป ส่วนพวกเนื้อที่ถูกแล่เป็นแผ่นบาง ๆ ทั้งสองคนใช้ตะเกียบคีบ แล้วนำลงจุ่มในหม้อน้ำซุปของตัวเองเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะจุ่มลงในถ้วยน้ำจิ้ม แล้วนำเข้าปาก

“เป็นยังไงบ้างคะ ร้านนี้ผ่านไหม” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“อืม”

“เห็นไหมคะ หนูนาบอกแล้วว่าร้านนี้อร่อย แถมกลิ่นน้ำซุปก็ไม่แรงเลย”

“รีบกินได้แล้ว อย่าพูดมาก”

“ชวนคุยแค่นี้เอง”

หญิงสาวยู่ปากออกไปข้างหน้าเล็กน้อย พอเห็นพี่ชายคีบเนื้อหมูสไลด์ที่สุกพอดีวางลงในจานของเธอ หนูนาก็ระบายยิ้มหวานออกมาทันที

ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านชาบูเกือบครบสองชั่วโมงตามเวลาที่ร้านกำหนด ขณะเดินออกจากร้านหนูนาก็ควงแขนของพี่ชายเหมือนตอนเดินเข้ามา แล้วเลื่อนใบหน้าสวยเข้าไปที่แผงอกของเขา

“ทำอะไร”

ฝีเท้าของมาเฟียหนุ่มชะงัก หลุบตามองน้องสาวที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาในระยะประชิด

“ก็ดมเสื้อพี่ทิศเหนือไงคะ”

มือหนาจับเสื้อของตัวเองบริเวณแผงอกตรงที่หนูนาเพิ่งสูดดมไปเมื่อครู่ขึ้นมาดมกลิ่น แต่ดีที่ได้กลิ่นของน้ำซุปแบบบางเบา ไม่ได้ส่งกลิ่นแรงมาก

“เหม็นนิดหน่อย”

“แต่ก็ดีกว่าที่คิดไว้ใช่ไหมคะ”

“อืม” เขาส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย “ไม่คิดว่าวันนี้หนูนาจะกินเยอะ ปกติอยู่บ้านกินข้าวเท่าแมวดม”

“ก็คนมันหิวนี่คะ ตอนเที่ยงกินข้าวไปแค่นิดเดียวเอง”

“ข้าวที่ไอ้สิงห์เอาไปให้ไม่ถูกปากเหรอ”

“มันเค็มไปนิด หนูนาก็เลยกินไม่หมด”

มาเฟียหนุ่มมักจะกินอาหารฝีมือแม่ครัวประจำตึก P.M. BODYGUARD VIP ทว่าวันนี้หนูนาขอไปที่นั่นด้วย จึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทนำไปให้เธอในมื้อเที่ยง ปกติหนูนาเป็นคนไม่เลือกกิน รสชาติอย่างไรก็กินได้หมด ขอแค่ไม่เค็มจนเกินไป แสดงว่าแม่ครัวคงทำอาหารได้ไม่ถูกปากเธอจริง ๆ

“คราวหน้าพี่จะให้ไอ้สิงห์ออกไปซื้อข้างนอกให้”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากลับทำให้คนฟังรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยที่แฝงอยู่ในถ้อยคำประโยคนั้น และคำว่าคราวหน้า คงเป็นการอนุญาตให้เธอไปที่นั่นได้อีก ส่งผลให้เจ้าของใบหน้าสวยอมยิ้มขัดเขิน พวงแก้มแดงก่ำ

ทั้งสองคนเดินไปถึงรถ ทิศเหนือก็เปิดประตูให้น้องสาวเข้าไปนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมเข้าไปนั่งอีกด้าน ซึ่งมีลูกน้องคนสนิทคอยเปิดประตูรออยู่แล้ว จากนั้นสิงห์ก็ขับรถพาเจ้านายทั้งสองกลับคฤหาสน์