ข่าวร้าย

2

ข่าวร้าย

หลังจากที่พากันทำรายงานจนเสร็จ มะลิและเพื่อนๆ ก็พากันแวะไปซื้อของฝากแม่ครูและน้องๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านไออุ่น ก่อนที่โรสจะให้ลุงเพิ่มคนขับรถของบ้านเธอ มาขนเอาข้าวของที่พวกเธอพากันซื้อไปส่งให้ที่บ้านไออุ่นก่อน ส่วนพวกเธอทั้ง 4 คน ก็ใช้รถคันโปรดของโรส ที่หญิงสาวนั้นได้โทรไปสั่งให้คนที่บ้านขับมาส่งให้ที่มหาวิทยาลัยแทน

“พี่มะลิมาแล้ววว”

เสียงบรรดาเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านไออุ่น ต่างก็พากันส่งเสียงเรียกพี่สาวคนสวยด้วยความดีอกดีใจ ทันทีที่มะลิและเพื่อนๆ มาถึงบ้าน

“สวัสดีพี่โรส พี่บัว และพี่พุดซ้อนกันก่อนค่ะเด็กๆ วันนี้พวกพี่ๆ เขาซื้อขนมมาฝากด้วยนะ”

“เย้ๆๆ”

“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ”

“อ่าวดิน มาถึงนานยัง”

มะลิเอ่ยถามยังเพื่อนชาย ที่ก่อนหน้านั้นเขาได้บอกเธอไว้ ว่าจะเป็นคนไปรับแม่ครูออกจากโรงพยาบาลเอง

“มาถึงซักพักแล้ว ตอนนี้แม่ครูหลับอยู่นะ เราพึ่งให้ทานยาไปด้วย น่าจะหลับยาวอยู่”

“อืม งั้นเดียวพวกเราเอาขนมไปแจกน้องๆ รอก็แล้วกัน ดินไปกับพวกเราไหม”

“อืม ไปสิ”

“หวัดดีดิน สบายดีไหม”

“สบายดี แล้วพวกเธอหล่ะเป็นไงบ้าง”

“เรื่อยๆ นะ”

บัวและพุดซ้อนเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทของมะลิ ที่พบเจอกันค่อนข้างบ่อย เพราะเวลาที่มะลินัดเจอกับแดนดิน ก็จะมักมีพวกเธอติดสอยห้อยตามไปด้วยตลอด จึงทำให้พวกเธอค่อนข้างที่จะรู้จักชายหนุ่มตรงหน้าเป็นอย่าง จะมีก็แต่บางคนที่เห็นหน้าแดนดินทีไร นึกว่าเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

“ชิ ไม่อยากทักก็ไม่ต้องทัก”

โรสกอดอกแล้วพูดตำหนิกับเพื่อนสาวของตัวเอง ทันทีที่แดนดินเดินผ่านหน้าเธอไปราวกับว่าเธอเป็นธาตุอากาศอย่างนั้นแหละ เจอหน้าเธอทุกครั้ง แดนดินก็จะเฉยชาใส่ตลอด ไม่รู้ว่าเธอไปเผลอเหยียบเท้าชายหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่

“ฮ่า ฮ่า พวกเธอนี้นะ เจอกันทีไร เป็นแบบนี้ตลอดเลย ป่ะ ตามแดนดินไปกันได้แล้ว ป่านนี้น้องๆ คงรอขนมจากพวกเราอยู่”

“มะลิ ดินขอคุยอะไรด้วยหน่อย”

เมื่อพากันแจกขนมและข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ให้กับน้องๆ เสร็จแล้ว แดนดินก็เดินมาสะกิดเพื่อนสาวอย่างมะลิ ให้ปลีกตัวออกมาคุยธุระด้วยกันก่อน

“อืม ไปสิ”

“เดียวเรามานะ พวกเธอรออยู่กับน้องๆ ก่อน”

มะลิหันมาบอกกับเพื่อนทั้งสาม ก่อนที่จะเดินตามแดนดินออกมานอกห้อง

“ดินมีอะไรจะพูดกับเราเหรอ เราเห็นดินเครียดๆ ตั้งแต่มาแล้วนะ มีอะไรบอกเราได้”

“มะลิ แม่ครูเป็นเนื้องอกในสมอง จำเป็นต้องผ่าตัดด่วน”

“ห๊ะ!! ทำไมถึงเป็นแบบนั้นหล่ะดิน”

มะลิหันมาถามยังเพื่อนชายด้วยความตกใจกับอาการล้มป่วยของแม่ครู

“แม่ครูแค่วูบไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม”

“ที่จริงแม่ครูมีอาการบ่อยนะ แต่แค่ไม่เคยบอกพวกเรา จนมันเกิดเรื่องขึ้นนี้แหละ แม่ครูถึงยอมบอกเรา”

“แล้วมันต้องรักษายังไง แม่ครูจะหายใช่ไหมดิน”

มะลิเอ่ยถามยังเพื่อนชายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มะลิไม่อยากให้แม่ครูเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจ การ เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องที่ทุกคนจะต้องพบเจอ แต่เรื่องของแม่ครูมันเร็วเกินไป เธอตั้งรับไม่ทัน

“เราถามหมอมาแล้ว แม่ครูต้องทำการผ่าตัดให้ได้เร็วที่สุด ไม่งั้นมันจะลุกลามจนไม่สามารถรักษาได้”

“งั้นเราไปคุยกับแม่ครูไหม ให้แม่ยอมเข้ารับการผ่าตัดให้เร็วที่สุด”

“เราคุยเบื้องต้นกับแม่ครูแล้ว แต่แม่ครู….”

ดินถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความคิดไม่ตก ว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

“ทำไมดิน มีอะไร”

“การผ่าตัดมันต้องใช้เงินจำนวนเยอะ แม่ครูบอกว่าท่านไม่มีเงินมากมายถึงขนาดนั้น ลำพังพยุงบ้านไออุ่นให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวันก็ลำบากมากแล้ว”

“มันต้องใช้กี่บาทดิน เราพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง”

“ห้าแสนถึงหนึ่งล้าน เราต้องมีเงินสำรองไว้ประมาณนี้ ถึงจะเพียงพอต่อการผ่าตัด”

“ห้าแสนถึงล้าน!!”

“เราจะไปหาจากที่ไหนดิน เงินมากมายขนาดนั้น”

“เราก็ยังไม่รู้ เพราะมันเป็นแบบนี้ไง แม่ครูถึงไม่ยอมรักษาเสียที”

ทั้งมะลิและดินต่างก็พากันคิดหนัก จะไปหาเงินจากที่ไหนมาสำรองในการผ่าตัดของแม่ครู จำนวนก็ไม่ใช่น้อยๆ เงินเก็บของเธอและดินรวมกันแล้วก็ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของ ห้าแสนเลย

ที่จริงเงินจำนวนนี้ หากเธอเอ่ยปากขอยืมกับเพื่อนคนใดคนหนึ่งก่อน มันก็ไม่ใช่ปัญหา เพื่อนเธอทั้งสามคนยินดีจะช่วยเหลือตรงนี้อย่างแน่นอน แต่เธอก็ไม่อยากรบกวนพวกเพื่อนๆ ปัญหานี้มันเป็นสิ่งที่เธอจะต้องหาทางออกด้วยตนเอง

“เรามีเวลากี่วันดิน”

“ไม่เกินสองเดือนมะลิ”

“โอเค เดียวขอเวลาให้เราคิดก่อนนะว่าจะหาเงินมาจากที่ไหน ในระหว่างนี้เราก็ค่อยเกลี้ยกล่อมให้แม่ครูยอมเข้ารับการผ่าตัดให้ได้ เราฝากดินเรื่องดูแลแม่ครูด้วยนะ ส่วนเรื่องเงิน เดียวเราจัดการเอง”

“จะไหวเหรอมะลิ เดียวดินช่วยหาอีกทาง แม่ครูจะได้ผ่าตัดเร็วๆ ไง”

“อืมๆ”

=====

หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วมะลิกับดินก็พาเพื่อนๆ ทั้งสามคนเข้าไปเยี่ยมแม่ครู ก่อนที่จะพากันลากลับ ซึ่งในขณะที่นั่งรถกลับมายังหอพัก มะลิก็คิดหาวิธีที่จะหาเงินจำนวนหนึ่งล้านบาท ว่ามันจะพอมีช่องทางไหน ให้เธอได้เงินจำนวนนี้มาให้เร็วที่สุด

“เป็นอะไรมะลิ บัวเห็นมะลินั่งเงียบมาตลอดทางเลย หรือคิดเรื่องแม่ครูอยู่เหรอ”

“อืม เป็นห่วงแกนะ”

“อย่าคิดมาก ถ้าเธอมีอะไรบอกพวกฉันได้นะ อันไหนที่พวกฉันช่วยได้ก็จะช่วย ไม่ต้องเกรงใจ”

โรสเอ่ยบอกยังมะลิอีกคน เพราะเธอเองก็สังเกตได้ว่าตั้งแต่มะลิปลีกตัวออกไปคุยกับดินมา ทั้งมะลิและดินก็มีสีหน้าวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา

“ขอบใจพวกเธอมากนะที่เป็นห่วง”

“ขอบใจอะไร เราเป็นเพื่อนกันนะ นี้ใคร นี้ 4 สาว Flower Lover นะจะบอกให้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ทันทีที่ได้ยินประโยคจากโรส ทุกคนต่างหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของมะลิเอง ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องให้คิดหรือทุกข์ใจเพียงใด อย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนสาวทั้งสามคนคอยอยู่ข้างๆ เสมอ

เมื่อแยกย้ายกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว มะลิก็รีบมานั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับการรักษาผู้ป่วยที่เป็นเนื้องอกในสมอง พร้อมทั้งมองหางานเสริมที่จะทำให้เธอมีเงินมากพอ ที่จะใช้สำรองในการผ่าตัดของแม่ครูในอีกสองเดือนข้างหน้า

เธอกับดินไม่มีเวลามากนัก ถ้าหากงานไหนที่ทำแล้วได้เงิน เธอก็จะทำ ขอแค่งานนั้นเป็นงานที่สุจริต ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ