บ้านไออุ่น

1

บ้านไออุ่น

“มะลิ”

“ค่ะ แม่ครู”

หญิงสาวในชุดนักศึกษาปี4 ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบรายการสั่งซื้อข้าวของเครื่องใช้อุปโภคและบริโภคประจำเดือนอยู่ ค่อยๆ ละสายตาจากบันทึกการสั่งซื้อก่อนที่จะขานรับแม่ครูวัย 70 ปี ที่เดินหิ้วถุงขนมตรงมาที่เธอ

“ดึกแล้ว หนูจะค้างที่บ้านไหม หรือจะกลับหอพัก”

“หนูว่าจะกลับหอพักค่ะแม่ พรุ่งนี้หนูมีนัดทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยค่ะ”

“งั้นแม่ว่าหนูกลับเถอะ มันดึกแล้ว แม่เป็นห่วง อ่ะนี้ ข้าวต้มมัด พวกน้องๆ พากันทำเมื่อช่วงกลางวัน หนูเอาไปทานที่หอด้วยนะลูก”

แม่ครูดวงดาว ยื่นถุงหูหิ้วที่บรรจุข้าวต้มมัดให้กับมะลิ หญิงสาวที่เคยเป็นสมาชิกของบ้านไออุ่น แต่ตอนนี้หญิงสาวนั้นเติบใหญ่ สามารถสอบชิงทุนนักเรียนดีเด่น ได้เข้าไปศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ

แต่ด้วยระยะทางระหว่างบ้านไออุ่นกับมหาวิทยาลัยอยู่ห่างไกลกันพอสมควร หญิงสาวจึงตัดสินใจไปเช่าหอพักที่อยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย เพื่อความสะดวกในการเดินทางมากยิ่งขึ้น แต่ถ้าหากเป็นวันหยุดหรือหญิงสาวไม่มีเรียนช่วงบ่าย เธอก็จะเข้ามาช่วยงานแม่ครูที่บ้านไออุ่นเสมอ

“ขอบคุณค่ะแม่ครู รายการสั่งซื้อหนูตรวจสอบครบหมดแล้วนะค่ะ แม่ครูสามารถสั่งซื้อได้เลยค่ะ”

“จ๊ะ ขอบใจหนูมากนะมะลิ ลำพังหนูเรียนปีสุดท้ายก็หนักมากอยู่แล้ว ยังจะปลีกตัวมาช่วยงานแม่อีก”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ หนูเต็มใจช่วย ถ้าหนูไม่มีแม่ครู ไม่มีบ้านไออุ่น หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะเติบโตมายังไง”

“อดีตมันก็คืออดีต ปัจจุบันหนูเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีของสังคม มีหน้าที่การงานที่ดี สามารถดูแลตัวเองได้ แม่ก็ภูมิใจแล้วลูก ไม่ต้องไปนึกถึงอดีตมันหรอกนะ”

“ค่ะ แม่ครู งั้นหนูกลับก่อนนะ เดียวหนูว่างหนูจะเข้ามาหาแม่ครูกับน้องๆ อีกนะคะ”

“จ๊ะ”

มะลิยกมือไหว้ลาแม่ครูของบ้านไออุ่นด้วยความเคารพรัก หากชีวิตของเธอไม่มีแม่ครูดวงดาวและบ้านไออุ่นแห่งนี้ เธอก็ไม่รู้เลยว่า เด็กทารกแรกเกิดที่ถูกผู้ให้กำเนิดนำมาทิ้งไว้ที่บ้านหลังนี้ จะมีชีวิตไปในทิศทางใด

หากจะถามว่าเธอต้องการที่จะตามหาผู้ให้กำเนิดหรือไม่ เธอตอบได้เลยว่า ไม่ต้องการ เพราะเธอคิดว่ามันไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องตามหา หรือรับรู้ เพราะพวกเขาเลือกที่จะทอดทิ้งเธอไปตั้งแต่ลืมตาดูโลกแล้ว นั้นก็แสดงได้ว่าพวกเขาไม่ต้องการที่จะมีเธออยู่ในชีวิต

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาจากบ้านไออุ่น แต่คนรอบข้างของเธอ ก็ไม่เคยพูดหรือดูถูกชาติกำเนิดของเธอเลยซักนิด โดยเฉพาะเพื่อนสนิททั้งสามคน อย่าง บัว พุดซ้อนและโรส และถึงแม้ว่าต่างคนจะต่างที่มา ต่างสังคม แต่ก็ให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ทันทีที่ถึงหอพัก มะลิก็รีบอาบน้ำอาบท่า เตรียมตัวเข้านอน เพราะพรุ่งนี้พวกเธอมีนัดทำรายงานกับเพื่อนๆ ที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอาข้าวต้มมัดใส่ตู้เย็นไว้ พรุ่งนี้เธอตั้งใจว่าจะอุ่นไปให้เพื่อนๆ ทั้งสามคนได้ชิม

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

ทันทีที่หัวถึงหมอน เสียงการแจ้งเตือนจากไลน์ก็ดังขึ้นอย่างรัวๆ ถึงยังไม่เปิดอ่านก็รู้ว่าเป็นไลน์กรุ๊ป ของพวกเธอทั้ง 4 คน ถึงอย่างนั้นมะลิก็หยิบขึ้นมาเปิดดูพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

แชต : FLOWER LOVER

R (กุหลาบ) : พรุ่งนี้กี่โมง

L (บัว) : เก้าโมงจ๊ะ ใครมาช้าโดนปรับแน่

R (กุหลาบ) : โห่ เช้าจัง ฉันยังไม่ถึงบ้านเลย

G (พุดซ้อน) : ไปไหน @ R

R (กุหลาบ) : มาออกงานกับคุณหญิงแม่นะสิ น่าเบื่อ เฮ่อ งานประมูลเครื่องเพชรนะ ฉันชวนแม่กลับตั้งแต่ 2 ทุ่มแล้วนะ ป่านนี้ยังไม่ถึงไหนเลย มัวแต่ขนเครื่องเพชรอยู่

L (บัว) : 555 คุณหญิงแม่

J (มะลิ) : พรุ่งนี้เราเอาข้าวต้มมัดไปให้ชิม เด็กๆ กับแม่ครูทำมาฝาก อร่อยนะ

G (พุดซ้อน) : ดีๆ

L (บัว) : เดียวเราแวะซื้อหมูปิ้งกับข้าวเหนียวไป รีบมา หล่ะ ไม่งั้นโดนแน่ๆ @ R

R (กุหลาบ) : โอเค โอเค จะลากคุณหญิงแม่กลับเดียวนี้แหละ เฮ่อ

มะลิกดออกจากช่องแชตกลุ่มพร้อมกลับส่ายหัวเบาๆ ให้กับเพื่อนๆ ของเธอโดยเฉพาะโรส ที่เป็นถึงคุณหนูทายาทหมื่นล้าน บุตรสาวคนเดียวของท่านนายพลและคุณหญิงแถวหน้าของเมืองไทย หญิงสาวจะงอแงทุกครั้งที่ถูกลากตัวให้ไปออกงานสังคมด้วย แต่ถึงแม้ว่าโรสจะเป็นคุณหนูบ้านรวย แต่เวลาที่พวกเธอพาทานอะไร โรสก็ไม่เคยปฏิเสธหรือเรื่องมากเลยซักครั้ง เพราะหญิงสาวเป็นคนปรับตัวเก่ง เช่นเดียวกับบัวและพุดซ้อนสองคนนั้นก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่าพวกเธอทั้งสองคนจะไม่ได้บ้านรวยระดับหมื่นล้านเหมือนโรส แต่ทั้งบัวและพุดซ้อนก็มีครอบครัวที่สมบูรณ์ ฐานะที่บ้านก็ร่ำรวยพอประมาณ แต่เพื่อนๆ ทั้งสามคนรวมไปถึงครอบครัวของพวกเธอ ก็ไม่เคยทำให้มะลิ หญิงสาวกำพร้าที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่น รู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าเลยซักครั้งแถมพวกท่านทั้งสามครอบครัวต่างก็รักและเอ็นดูเธอเสมือนลูกสาวแท้ๆ อีกคน มันจึงทำให้มะลิรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมาก ที่มาเจอกับเพื่อนๆ กลุ่มนี้

ติ๊ง ติ๊ง

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดสวิตซ์โคมไฟ เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่านดูข้อความอีกครั้ง

ดิน : มะลิ นอนยัง

มะลิ : กำลังจะนอน ดินมีอะไรหรือเปล่า

ดินหรือแดนดิน คือเพื่อนสนิทอีกคนของเธอที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่นเหมือนกัน แต่ดินสอบติดคณะวิศวะของอีกมหาลัยหนึ่ง แล้วจะไปต่อสายตรงเพื่อเข้ารับราชการในกองทัพอากาศ เพราะแดนดินมีความฝันจะเป็นนักบินของกองทัพ

เธอและดินจะนัดเจอกันบ่อยไม่ว่าจะเป็นข้างนอกหรือบ้านไออุ่น แต่ช่วงขึ้นปี 4 มา ต่างคนก็ต่างยุ่งกับการเตรียม     โปรเจคจบ เลยไม่ค่อยได้นัดเจอกันเท่าไหร่นัก

ดิน : วันนี้มะลิไปบ้านไออุ่นมาใช่ไหม

มะลิ : ใช่ ดินมีอะไรหรือเปล่า

ดิน : แม่ครูล้มในห้องทำงาน น้องทรายพึ่งพาไปหาหมอมา เราว่าจะกลับบ้านพรุ่งนี้ เลยจะชวนมะลิกลับด้วย

เมื่อได้อ่านสิ่งที่เพื่อนชายส่งมาบอก มะลิถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก เพราะแม่ครูดวงดาวก็อายุมากแล้ว หากล้มป่วยขึ้นมาเธอจะทำอย่างไร

มะลิ : แม่ครูเป็นอะไรมากไหมดิน

ดิน : หมอบอกว่าแม่ครูมีอาการวูบ เลยให้นอนดูอาการที่โรงพยาบาลซักคืน พรุ่งนี้ก็ได้กลับบ้านแล้ว

มะลิ : งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่บ้านนะ เราจะตามไป เพราะช่วงเช้าเรามีนัดทำรายงานกับเพื่อนไว้ จะยกเลิกก็ไม่ได้ เพราะวันจันทร์ต้องส่งอาจารย์แล้ว

ดิน : อืม เจอกันที่บ้านนะ

มหาวิทยาลัย....

“มาแล้ว มาแล้ว เกือบสายแนะ นี้เราให้ลุงเพิ่มซิ่งมาเลยนะ ตอนแรกจะขับมาเอง คุณหญิงแม่กลัวว่าฉันจะไปชนคนอื่น เลยบังคับให้คนรถมาส่ง”

“อ่ะ นี้ข้าวของเธอ ข้าวเหนียวหนึ่งห่อ หมูปิ้งสองไม้”

บัวส่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้กับเพื่อนสาวทันที พร้อมทั้งตักข้าวต้มมัดที่มะลิห่อมาฝากให้เพิ่มอีกด้วย

“ขอบใจจ๊ะ แม่บัว อิอิ”

“รีบกินเลย มะลิกับพุดซ้อนนั่งรอจนจะหลับแล้ว”

“ค่อยๆ กินก็ได้ เดียวพวกเรานั่งเลือกหัวข้อสำคัญรอ”

มะลิเอ่ยบอกโรส ก่อนที่จะก้มหน้าอ่านเนื้อหาเพื่อหาหัวข้อสำคัญในการทำรายงานครั้งนี้อย่างขมักเขม่น

"ว่าแต่ทำรายงานเสร็จ พวกเธอไปไหนต่อไหม”

โรสเอ่ยถามยังเพื่อนๆ ในกลุ่มทั้งที่ข้าวเหนียวหมูปิ้งยังเต็มปากอยู่เลย หมดกันภาพลักษณ์คุณหนูหมื่นล้าน

“บัวไม่ได้ไปไหน”

“ฉันก็เหมือนกัน ทำรายงานเสร็จก็ว่าง อีกอย่างวันนี้  คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไปออกงานที่ต่างจังหวัด ฉันเลยต้องอยู่กับพี่ชายทั้งสอง เซ็งเลย”

พุดซ้อนเอ่ยบอกเพื่อนทั้งสามด้วยความเบื่อหน่าย เพราะหญิงสาวนั้นเป็นลูกคนเล็กของบ้าน มีพี่ชายสองคนที่หวงเธอมาก หวงจนไม่มีหนุ่มๆ ที่ไหนกล้าเข้ามาจีบเลยซักคน ทำให้เธอโสดมาจนถึงทุกวันนี้

“เธอหล่ะมะลิ มีนัดที่ไหนไหม”

พุดซ้อนเอ่ยถามยังเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ เพราะตั้งแต่มาถึงดูท่ามะลิจะมีเรื่องให้คิดดูตลอดเวลา แถมใบหน้าของเธอก็ไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก

“เราจะกลับบ้านไออุ่น พอดีเมื่อคืนแม่ครูวูบหมดสติ นอนโรงพยาบาลหนึ่งคืน แต่วันนี้หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว เราเลยจะไปเยี่ยมแม่ครูนะ”

“อ่าว จริงเหรอ แม่ครูเป็นยังไงบ้าง”

เพื่อนทั้งสามคนเอ่ยถามถึงอาการของผู้มีพระคุณ ที่ชุบเลี้ยงดูแลเพื่อนสาวของพวกเธอมาด้วยความเป็นห่วง

“ดีขึ้นแล้วหล่ะ ตอนนี้ดินก็กำลังไปรับแม่ครูออกจากโรงพยาบาล เดียวเราทำรายงานเสร็จ เราก็จะตามไปเจอที่บ้านเลย”

“งั้นบัวขอไปเยี่ยมแม่ครูด้วยได้ไหม บัวอยากไปหาน้องๆ ด้วย ไม่ได้ไปบ้านไออุ่นนานแล้วด้วย”

“เราไปกับพวกเธอด้วยถ้างั้น ไปด้วยไหมคุณหนูโรส”

“ไปๆ เราไป งั้นพวกเรารีบทำรายงานกันเถอะ จะได้มีเวลาแวะซื้อของไปเยี่ยมแม่ครูกับฝากน้องๆ ที่บ้านไออุ่นด้วย”

“ขอบใจพวกเธอทั้งสามคนนะ”