ทางออก

4

ทางออก

“น้องทราย!!”

“พีดิน พี่มะลิ ฮือๆ”

“แม่ครูเป็นไงบ้าง”

มะลิรีบเอ่ยถามยังรุ่นน้องสาวที่ตอนนี้เป็นคนช่วยแม่ครูดวงดาวดูแลน้องๆ อยู่ที่บ้านไออุ่น

ทันทีที่เธอได้รับโทรศัพท์จากน้องทราย ว่าแม่ครูวูบหมดสติอีกแล้ว ตอนนี้กำลังนำส่งโรงพยาบาล มะลิที่กำลังนั่งพักอยู่กับเพื่อนสาวทั้งสามคน ถึงกับรีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลทันที

“หมอยังไม่ออกมาเลยจ๊ะ ทรายไม่รู้เลยว่าแม่ครูวูบหมดสติไปตั้งแต่ตอนไหน จนน้องๆ เข้าไปตามแม่ครูออกมาทานข้าวนั้นแหละ ถึงเห็น”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แม่ครูต้องปลอดภัย”

ทั้งดินและมะลิต่างกอดปลอบคนเป็นน้อง ทั้งที่ทั้งคู่เองก็วิตกกังวลกับอาการของแม่ครูไม่ต่างกัน

“ญาติของคุณดวงดาวค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหมอที่ทำการรักษาอาการของ แม่ครู ทั้งสามคนก็รีบตรงดิ่งเข้าไปสอบถามทันที

“แม่ครูเป็นยังไงบ้างค่ะคุณหมอ”

มะลิเอ่ยถามคุณหมอเพียงดาวพร้อมทั้งปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแบบลวกๆ

“ตามที่คุณหมอเคยแจ้งคนป่วยและญาติคนป่วยไปครั้งก่อน ผู้ป่วยจะต้องเข้ารับการผ่าตัดให้เร็วที่สุดค่ะ ตอนนี้เนื้องอกเริ่มจะโตขึ้นเรื่อยๆ รบกวนญาติผู้ป่วยตามหมอไปที่ห้องตรวจด้วยนะค่ะ เราจะได้วางแผนในการรักษาผู้ป่วยได้ถูก”

“เดียวพี่จะไปกับพี่ดินนะ น้องทรายตามแม่ครูไปที่ห้องพักฟื้นก่อน เดียวพวกพี่ตามไป”

“ค่ะ พี่มะลิ ฮึก ฮือ”

“ไม่ร้อง พี่เชื่อว่าแม่ครูจะไม่เป็นอะไร ป่ะ ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ครูก่อนนะ อย่าร้องให้แม่ครูเห็นหล่ะ เดียวแม่ไม่สบายใจ”

“ค่ะ”

เมื่อพูดคุยและรับทราบ ถึงแนวทางการรักษาของแม่ครูเรียบร้อยแล้วนั้น ทั้งมะลิและดินก็เดินกลับมาหาแม่ครูที่ห้องพักฟื้น เพื่อปรึกษากันอีกครั้งว่าจะทำยังไง เพื่อให้ได้เงินมาสำรองในการผ่าตัดให้ได้มากที่สุด

“ดิน เดียวมะลิขอแวะไปซื้อของกินรองท้องให้น้องทรายก่อนนะ น้องคงยังไม่ได้กินอะไร เสร็จแล้วเดียวเราตามไป”

“อืม”

หลังจากที่มะลิซื้อข้าวและขนมรองท้องให้น้องทรายจากร้านสะดวกซื้อเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น หญิงสาวคิดว่าจะแวะร้านกาแฟซักหน่อย เพราะเมื่อคืนนั่งทำรายงานซะดึกดื่น เช้านี้เธอเลยค่อนข้างที่จะอ่อนเพลียไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่นัก หากได้เอสเย็นหวานน้อยซักแก้วก็คงจะดีขึ้น ดินก็น่าจะคิดแบบเดียวกันกลับเธอ

ในขณะที่หญิงสาวนั่งรอกาแฟอยู่นั้น เธอก็บังเอิญเจอกับคุณหมอเพียงดาวที่กำลังนั่งคุยกับผู้ใหญ่อีกสี่ห้าคน น่าจะเป็นคนในครอบครัวของคุณหมอ แต่ดูจากลักษณะท่าทางแล้ว น่าจะเป็นเรื่องเครียดกันเลยทีเดียว

ใจจริงมะลิก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังบทสนทนาของคุณหมอเพียงดาวและครอบครัวเขาหรอกนะ แต่เนื่องจากโต๊ะที่เธอนั่งรอกาแฟมันอยู่ติดกับโต๊ะของคุณหมอเพียงดาว แต่คุณหมอคงจะไม่ทันได้เห็นเธอหรอกมั้ง เพราะทั้งมะลิและคุณหมอต่างก็นั่งหันหลังชนกัน

“หนูโบว์ หนูจะพูดแบบนี้มันก็ไม่ถูกนะ ตอนนี้ตาพอลก็เจ็บหนัก พอฟื้นขึ้นมาความจำเขาก็กลับมาเป็นบางส่วน แต่ที่เขาจำได้แม่นนั้นคือเขามีแฟน และกำลังจะแต่งงานกัน ทางครอบครัวเราขอเพียงให้หนูโบว์มาอยู่ช่วยเป็นกำลังใจให้ตาพอลเพียงเท่านั้นเอง”

“คุณแม่ค่ะ โบว์เข้าใจนะค่ะว่าพอลเขาความจำเสื่อม แต่มีบางช่วงบางเหตุการณ์ที่เขาจำได้ แต่จะให้โบว์มาคอยดูแลเขาตลอด 24 ชั่วโมง มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ โบว์มีงานต้องทำนะค่ะคุณแม่ ตอนนี้ชื่อเสียงในฐานะนางแบบของโบว์ก็กำลังไปได้สวย หากโบว์หยุดหน้าที่ตรงนั้นแล้วมาอยู่กับพอล มันคงไม่ดีซักเท่าไหร่”

“แต่ถ้าจะให้โบว์มาเยี่ยมเป็ฯบางครั้งเพื่อกระตุ้นความจำของพอลให้กลับมา อันนั้นโบว์ทำให้ได้ค่ะ”

“งั้นก็แสดงว่าโบว์เลือกความฝันของโบว์มากกว่าน้องชายของพี่ใช่ไหม”

“พี่เพียงจะพูดอย่างงั้นมันก็ไม่ถูกนะค่ะ โบว์แค่ทำตามความฝันของโบว์ แต่พอลก็ยังจะเป็นแฟนของโบว์เป็นว่าที่เจ้าบ่าวของโบว์เหมือนเดิม แต่แค่โบว์ไม่สามารถมาอยู่ดูแลได้ตลอดเวลาก็แค่นั้นเองค่ะ”

“ทั้งที่โบว์ก็รู้ว่าพอลเขาจำได้เพียงว่าเขามีแฟนและรักกับแฟนมาก จะแต่งงานกันในไม่ช้าอย่างงั้นเหรอ”

คุณหมอเพียงดาวเริ่มจะพูดคุยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจฝั่งตรงข้ามเท่าไหร่นัก เพราะเธอและครอบครัวพยายามมาขอร้องให้แฟนสาวของน้องชายช่วยอยู่ดูแล และกระตุ้นให้ความจำของชายหนุ่มนั้นกลับมา เพราะตั้งแต่ที่น้องชายของเธอฟื้นขึ้นมา บาดแผลตามร่างกายมันมีวันรักษาหาย แต่บาดแผลทางด้านจิตใจและความจำบางส่วนนี้สิ ใช่ว่าใครจะรักษามันได้

พอลฟื้นขึ้นมาความจำบางส่วนของชายหนุ่มหายไปทั้งหมด แต่มีสิ่งหนึ่งที่พอลยังจำฝั่งใจ นั้นคือเขามีแฟนสาวชื่อโบว์ เขารักแฟนมาก และกำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า นี้จึงเป็นเหตุผลที่ทางครอบครัวเธอได้มาทำการขอร้องแฟนสาวของน้องชาย ช่วยอยู่ดูแลและให้กำลังใจน้องชายของเขาในการรักษาครั้งนี้

“โบว์ขอยืนยันคำเดิมนะค่ะ โบว์ยังรักพอล แต่จะให้โบว์มาอยู่กับพอลตลอดเวลาโบว์ทำให้ไม่ได้ค่ะ แล้ววันมะรืน โบว์ต้องเดินทางไปอเมริกาแล้ว อีกเป็นเดือนค่ะ โบว์ถึงจะได้กลับ”

เมื่อเห็นว่าทางฝั่งของแฟนสาวของน้องชายไม่สามารถทำตามในสิ่งที่ครอบครัวพวกเธอร้องขอได้ มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะเหนี่ยวรั้งกันเอาไว้อีก หากความจำของน้องชายเธอกลับมา ถึงตอนนั้นให้น้องชายเป็นคนตัดสินใจเอาเอง ว่าจะทำอย่างไร

“เอายังไงดีเพียง แม่สงสารน้อง”

เมื่อแฟนสาวของลูกชายขอตัวลากลับไปแล้ว ทางครอบครัวของคนเจ็บก็ต้องมาหาทางออกช่วยกัน เพราะตอนนี้ลูกชายของเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษาเลย เรียกหาแต่คนเป็นแฟนสาวตลอด ครอบครัวเห็นแบบนั้นก็ยิ่งทุกข์ใจ

“แม่กับพ่อจะว่าอะไรเพียงไหม ถ้าเพียงจะเสนอบางสิ่งบางอย่าง คือเพียงปรึกษากับพีและพัชมาแล้วบางส่วนค่ะ เราคิดว่ามันน่าจะเป็นทางออกเดียวที่ทำให้น้องยอมร่วมมือในการรักษาตัว”

“ยังไงเพียง ว่ามาเลยลูก”

“เราต้องหาคนมาสวมรอยเป็นโบว์ เพื่อกระตุ้นให้น้องยอมรักษาตัวค่ะ”

“หือ มันจะดีเหรอเพียง”

“เราต้องลองเสี่ยงค่ะแม่”

“เราจะไปหาใครที่ไหนมาสวมรอยหล่ะลูก มันจะไว้ใจได้ใช่ไหม จะไม่มีปัญหาตามมาใช่ไหม”

“เดียวเพียงลองปรึกษานายพีและนายพัชอีกครั้งก่อนนะค่ะ ว่าจะหาจากที่ไหน”

“อืม ถ้าเพียงเห็นว่ามันเป็นทางออกที่ดี พ่อกับแม่ก็ฝากด้วยนะลูก แม่ทนเห็นน้องเป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้วเพียง”

“ค่ะพ่อ เพียงจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อน้องค่ะ”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

มะลิที่ตั้งใจฟังบทสนทนาของโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อเสียงเครื่องเรียกคิวดังแจ้งเตือนให้หญิงสาวไปรับเอากาแฟที่เคาเตอร์

ในระหว่างที่เดินกลับไปยังห้องพักของแม่ครู ในหัวสมองของหญิงสาวก็คิดมาตลอดทางกับสิ่งที่คุณหมอเพียงดาวกำลังต้องการ หรือนี้มันจะเป็นทางออกอีกทาง ที่ทำให้เธอมีเงินมาสำรองในการผ่าตัดเนื้องอกในสมองของแม่ครู

“อ่าว มะลิ ทำไมไปนานจัง เรากำลังจะโทรหาพอดีเลย”

“พอดีเราแวะซื้อกาแฟ มีของดินด้วยนะ คนที่ร้านเยอะ เลยรอนานหน่อย อ่ะ นี้ กาแฟนาย น้องทรายหล่ะ”

มะลิยื่นกาแฟให้กับเพื่อนชาย ก่อนที่จะชะเง้อมองหน้ารุ่นน้องสาวทันที

“น้องไปออกไปคุยโทรศัพท์นะ เดียวก็คงมา”

“อืม”

“ดิน เราว่าเราพอที่จะมีทางออกเรื่องเงินค่าผ่าตัดแล้ว”