Rose 6 : อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม 1

“อ่าวดิน เตะบอลเสร็จแล้วเหรอ”

ทุกคนในโต๊ะแหงนหน้าขึ้นมองยังบุคคลที่เดินเข้ามาทักแดนดินพร้อมกันทันที แล้วก็พบชายหนุ่มหน้าตาดี น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับแดนดินที่เดินเข้ามาพร้อมกับสาวสวย หุ่นเซ็กซี่ แต่ท่าทีของหล่อนนั้นไม่ค่อยจะเอนจอยกับสถานที่เลย

“อ่าวตะวัน ไปไงมาไงถึงได้โผล่มาที่ร้านนี้”

“ก็ เบื่อๆ เซ็งๆ กับข้าวที่บ้านนะ เลยออกมาหาอะไรกิน ว่าแต่วันนี้มีสาวๆ ลุมล้อมเชียวนะ”

“อ่อ นี้เพื่อนๆ กูเอง คนนี้มะลิ เพื่อนสนิท เติบโตมาจากบ้านไออุ่นด้วยกัน ส่วนนั้นบัว พุดซ้อน แล้วก็โรส เพื่อนสนิทของมะลิเขานะ”

“ส่วนนี้ไอ้ตะวัน เพื่อนสนิทกลุ่มเราเอง เรียนสาขาเดียวกันนะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”

ตะวันเอ่ยทักทายสาวๆ ทั้ง 4 คน ด้วยท่าทีกรุ้มกริ่มตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญของกลุ่ม

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ”

โรสเป็นตัวแทนเพื่อนอีก 3 คน กล่าวทักทายยังเพื่อนใหม่ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับใครบางคนที่เอาแต่นั่งเท้าคางแล้วหันมองออกไปทางอื่น ราวกับว่าใครจะมา ใครจะไปก็เรื่องของเขา

“หึ งั้นกูไปก่อนนะ เจอกันที่มอพรุ่งนี้”

“อืม”

“เราไปก่อนนะสาวๆ ไว้มีโอกาสค่อยนัดเจอกันนะ”

ชายหนุ่มเจ้าสำราญเอ่ยลาเพื่อนสนิทของตนก่อนที่จะหันมาเอ่ยลาสาวๆ อีก จนทำให้สาวสวยข้างกายเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“อย่าไปถือสามันเลยนะ มันก็เป็นแบบนี้กับทุกคนนั้นแหละ”

“ที่มาด้วยแฟนของหมอนั้นเหรอ”

“ไม่รู้สิ ก็ไม่เคยเห็นมันเรียกใครว่าแฟนซักคนนะ”

“ก็น่าจะเป็นอย่างที่ดินพูดนะ ท่าจะเจ้าชู้น่าดู”

“อืม ประมาณนั้นแหละ นี้เห็นว่ากำลังโดนทางบ้านจับหมั้นหมายกับสาวที่ไหนก็ไม่รู้ ช่วงนี้ก็เลยควงคนนั้นที คนนี้ที แต่ละคนก็ไม่เกินสองวัน”

“โห่ ฉันหล่ะสงสารว่าที่คู่หมั้นเขาจัง มาเจอผู้ชายแบบนี้”

“อ่าว อิ่มแล้วเหรอพุดซ้อน ทำไมนั่งนิ่งขนาดนั้นหล่ะ”

บัวเอ่ยถามยังพุดซ้อนที่นั่งอยู่ข้างๆ เพราะหญิงสาวนั้นเอาแต่นั่งกอดอกนิ่ง ไม่ยอมตักกินเย็นตาโฟที่สั่งมาเลย

“อิ่มแล้วนะ พวกเธอกินเลย ฉันนั่งรอได้ ไม่ต้องรีบ”

“อืมๆ” เมื่อเป็นเช่นนั้นทุกคนต่างก็รีบลงมือจัดการกับเย็นตาโฟที่วางอยู่ตรงหน้าทันที เพราะนี้ก็เริ่มจะมืดแล้ว อีกอย่างโรสก็จะต้องทยอยไปส่งเพื่อนๆ ในแต่ละจุดอีก เกรงว่ามันจะดึกมากจนเกินไป เมื่อทุกคนกินกันเสร็จแล้ว แดนดินจึงยกมือเพื่อเรียกป้าเจ้าของร้านให้เก็บเงินด้วย

“ป้าครับ เก็บเงินด้วยครับ”

“อ่อ ได้ๆ รอแปปนะพ่อหนุ่ม”

ป้าแม่บ้านตะโกนกลับมา เพื่อบ่งบอกว่ารับรู้แล้ว เดียวรอแปปหนึ่ง ซึ่งรอไม่นานนักก็มีเด็กผู้หญิงอายุประมาณเก้าขวบแต่งตัวด้วยชุดนักเรียน ที่ค่อนข้างจะมอมแมมอยู่ไม่น้อย เดินเข้ามาหาแดนดินพร้อมกับยื่นกระดาษที่ระบุราคาเย็นตาโฟและน้ำดื่มไว้

“ค่าอาหารค่ะ”

แดนดินจึงหันไปรับเอากระดาษใบนั้นมาดูว่าจะต้องจ่ายเงินเท่าไหร่ เมื่อดูเสร็จเขาก็เปิดกระเป๋าสตางค์ หยิบแบงค์ร้อยออกมา 4 ใบ พร้อมกับแบงค์ห้าสิบอีก 1 ใบ

“อันนี้ค่าเย็นตาโฟกับน้ำดื่มนะ”

“ส่วนห้าสิบบาทนี้ พี่ให้น้องเอยไว้ซื้อขนมนะ”

แดนดินแยกเงินออกเป็นสองส่วน พร้อมทั้งระบุให้เด็กหญิงได้รับทราบว่าเงินก้อนไหนต้องนำไปให้ป้าเจ้าของร้าน เงินก้อนไหนที่ต้องเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนเพื่อนำไปไว้ซื้อขนม

“ขอบคุณค่ะ”

“ครับ วันนี้มากับแม่ใช่ไหม” แดนดินเอ่ยถามเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง เพราะเด็กน้อยวัยแค่นี้ไม่ควรที่จะออกมานอกบ้านตอนกลางค่ำกลางคืนเท่าไหร่นัก

“ค่ะ แม่จ๋าล้างจานอยู่หลังร้านคะ”

“น้องเอยเช็ดถ้วยจานเสร็จแล้ว เลยออกมาช่วยป้าพิมหน้าร้านจ๊ะ”

“วันนี้พี่มีขนมเยอะแยะเลย น้องเอยเลือกเอาสิอยากได้อันนั้น หยิบเอาเลยพี่ให้”

เด็กน้อยมองดูขนมและข้าวของต่างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ ด้วยท่าทีตื่นเต้นและดีใจ ราวกับว่ามันคือสิ่งของที่เด็กน้อยนั้นรอคอยมานานแสนนาน โดยเฉพาะเค้กนมสดขนาด 1 ปอนด์ ที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างสวยงาม ซึ่งแดนดินนั้นจำไม่ได้เลยว่า แฟนคลับคนไหนเป็นคนเอามาให้เขาที่สนามฟุตบอล

“น้องเอยอยากได้เค้กเหรอค่ะ”