Rose 6 : อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม 2

เป็นมะลิที่เอ่ยถามยังเด็กน้อย เพราะเธอสังเกตแววตาอันใสซื่อ เอาแต่จับจ้องอยู่กับกล่องเค้กกล่องนั้นไม่ละสายตาไปที่ขนมหรือข้าวของอย่างอื่นเลย

“ค่ะ น้องเอยอยากได้เค้ก วันนี้เป็นวันเกิดของแม่จ๋าค่ะ น้องเอยอยากได้เค้กให้แม่จ๋าเป่า”

“ตั้งแต่น้องเอ่ยเกิดมา ไม่เคยเห็นแม่จ๋าได้เป่าเค้กเลยค่ะ แม่จ๋าบอกว่าเค้กแพง เก็บเงินไว้ซื้อข้าวให้น้องเอยกินดีกว่าค่ะ”

เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักไปทันที โรสที่กำลังจะกดสั่งจองรองเท้าคู่ใหม่ที่มีราคาเกือบแปดหมื่นบาทถึงกับต้องค้างนิ้วไว้ จนในที่สุดก็กดยกเลิกการสั่งอย่างรวดเร็ว

“งั้นน้องเอยเอาเค้กไปเป่ากับแม่จ๋านะครับ เอาขนมอันนี้ไปด้วย มันเก็บไว้ได้นานอยู่นะ”

เด็กหญิงยกมือไหว้ยอด้วยความดีอกดีใจ ที่วันนี้ได้ค่าขนมจากพี่ๆ ใจดี แถมยังได้เค้กไปให้แม่จ๋าเป่าอีกด้วย

“ขอบคุณพี่จ๋านะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ น้องเอยถือไปเองได้ไหม”

“ได้ค่ะ น้องเอยไปหาแม่จ๋าก่อนนะจ๊ะ สวัสดีจ๊ะ”

เด็กน้อยวัยเก้าขวบยกมือไหว้ลา ก่อนที่จะหอบเอากล่องเค้กและมีถุงขนมอีก 2 ถุงห้อยที่ข้อมือไปพร้อม ก่อนที่เท้าน้อยๆ จะเดินออกไปทางหลังร้านในจุดที่เธอบอกว่าแม่ของเธอนั้นกำลังล้างจานอยู่

ทุกคนมองตามไปจนสุดสายตา เพราะรู้สึกสงสารและเวทนาเด็กน้อยซะเหลือเกิน ซึ่งอันที่จริงแล้วอายุเพียงเท่านี้จะต้องกิน เล่น อาบน้ำ และเตรียมเข้านอนได้แล้วในเวลานี้ ไม่ใช่ต้องมาคอยช่วยผู้เป็นมารดารับจ้างล้างจานตามร้านอาหารดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้

“ดินรู้จักกับน้องเขาเหรอ”

“อืม น้องจะชอบตามแม่มารับจ้างล้างจานนะ ป้าเจ้าของร้านเขาก็ใจดี ให้ทั้งงาน ทั้งอาหารฟรี วันไหนน้องมาด้วย น้องก็จะช่วยแม่เขาเช็ดจานอยู่หลังร้าน ไม่งั้นก็จะออกมาช่วยเสิร์ฟบ้าง เก็บเงินบ้างเหมือนกับเมื่อกี้นี้แหละ”

“น่าสงสารจัง เด็กตัวแค่นี้”

“ป่ะ ไปกันเถอะมันจะดึกเสียก่อน เอาไว้วันหลังเราค่อยแวะมาหาน้องอีกก็ได้”

“อืม แต่ก่อนไป ดินช่วยเอาเงินนี้ไปให้แม่ของน้องเขาหน่อยสิ ให้แม่น้องเอาไว้ใช้จ่ายภายในครอบครัว แล้วก็ไปซื้อชุดนักเรียนใหม่ให้น้องเขาด้วย ถือซะว่าเป็นของขวัญวันเกิดของแม่น้องก็แล้วกันนะ”

โรสเอ่ยบอกพร้อมทั้งหยิบธนบัตรแบงค์พันออกมาจำนวน 5 ใบ แล้วส่งให้กับแดนดินเพื่อนำไปให้แม่ของเด็กน้อยที่ล้างจานอยู่หลังร้าน

แดนดินมองดูเงินจำนวนห้าพันบาทในมือของโรส หากจะเทียบกับคนหาเช้ากินค่ำทั่วไป เงินห้าพันบาทนี้ก็สามารถประทังชีวิตได้เกือบสองเดือนเลยหล่ะ แต่สำหรับคุณหนูหมื่นล้าน ลูกสาวเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ก็คงไม่สะทกสะท้านเท่าไรหรอก ก็ถือซะว่าเป็นความโชคดีของน้องเอยและแม่ของน้องก็แล้วกัน ที่มีผู้ใจบุญบริจาคเงินให้ตั้งห้าพันบาท

“อืม”

แดนดินรับเอาเงินจำนวนห้าพันบาทนั้นมา ก่อนที่จะเดินสาวเท้าไปยังหลังร้านเพื่อนำเงินไปมอบให้กับแม่ของเด็กน้อย ตามเจตนารมย์ของผู้ให้

เมื่อทำอะไรเสร็จสิ้นแล้วทั้ง 5 คนก็พากันเดินทอดน่องตามริมฟุตบาทไปเรื่อยๆ เพื่อไปขึ้นรถของโรสที่จอดอยู่หน้าสนามกีฬากลาง โดยเจ้าของรถเป็นคนขับ แดนดินที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวก็นั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนสามสาวที่จะลงรถตามลำดับหนึ่งสองสามก็นั่งรวมกันที่เบาะหลัง

เมื่อโรสขับรถมาส่งบัว พุดซ้อนและมะลิเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะเป็นแดนดิน ซึ่งหอพักของชายหนุ่มนั้นอยู่ทางผ่านกลับบ้านของโรสพอดี

เมื่ออยู่กันตามลำพังสองต่อสอง ต่างคนก็ต่างเงียบ มีเพียงเสียงของเพลงที่โรสชอบเปิดฟังในขณะที่ขับรถไปไหนมาไหนเอง ดังเคล้าคลอไปเรื่อยๆ จนในที่สุดโรสก็เอ่ยบางสิ่งบางอย่างออกมา

“ดิน”

“หืม มีอะไร”

“เราขอไลน์ของนายได้ไหม”

โรสเอ่ยปากขอแลกไลน์กับแดนดิน ทั้งที่มือก็ขับรถ ตาก็จ้องท้องถนน ไม่ใช่ว่าเธอระวังอันตรายอะไรหรอกนะ แต่เธอเขินคนที่นั่งอยู่ข้างๆ นี้ต่างหากหล่ะ

“เธอจะเอาไปทำอะไร”

“อ่าว ก็เอาไว้ทักหานี้แหละ ไม่มีอะไรหรอก”

“แต่ฉันไม่ค่อยชอบตอบไลน์นะ”

“ไม่เป็นไร แต่เราขอแอดเพื่อนไว้หน่อยนะ”

“อืม เอาบาร์โค้ดมาสิ”

“ได้ๆ” พอดีกับจังหว่ะที่รถติดไฟแดง หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา แล้วเปิดบาร์โค้ดให้ชายหนุ่มแสกนเพิ่มเพื่อนทันที

“ได้ยัง”

“ได้แล้วๆ ขอบใจนะ”

เมื่อได้รับการแอดเพื่อนแล้ว โรสก็ไม่รอช้าที่จะรีบกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของชายหนุ่มทันที

‘รูปผ้าเช็ดหน้า’

โรสขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะรูปโปรไฟล์ของแดนดินนั้นเป็นรูปผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง ที่เหมือนจะมีรูปหัวใจติดอยู่ด้วย แต่รูปภาพนั้นมันถูกคลุมด้วยโทนสีดำ จึงทำให้มองแทบไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นที่จริงแล้วเป็นสีอะไร และรูปหัวใจที่เหมือนจะมีตัวอักษรปักอยู่ข้างๆ นั้นอีก

โรสอยากจะเอ่ยถามชายหนุ่มซะเหลือเกิน ว่ารูปนี้มันสื่อถึงอะไรและมีความหมายกับใครไหม

เพราะคนที่แอบชอบใครซักคน ก็อยากที่จะรู้ถึงความเป็นไปเป็นมาของเขาคนนั้น อยากจะรู้ว่าเขามีคนที่แอบชอบอยู่แล้วหรือเปล่า ยิ่งเธอมาเจอรูปโปรไฟล์แบบนั้น มันยิ่งทำให้เธอคิดไปไกลกว่าเดิมอีก ว่าเขามีใครอยู่ในใจแล้วหรือเปล่า แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามเขาออกไปตรงๆ เพราะเธอกลัวคำตอบของชายหนุ่มเหลือเกิน กลัวว่าเขาจะมีคนที่อยู่ในใจแล้ว

หากเป็นแบบนั้นหล่ะ เธอจะทำยังไงดี