ไม่ต้องกลัว

"พี่นะ... อย่ามองสิคะ ฟ้าอาย"

"อายทำไมครับ... ฟ้าสวยมาก" ภรภัทรยิ้มพราวระยับ นัยน์ตาคู่คมสะท้อนภาพร่างบางตรงหน้าด้วยความหลงใหล "งั้นพี่จะถอดของพี่ออกให้หมดเท่าๆ กัน... ฟ้าจะได้ไม่อายเนอะ"

ว่าแล้วภรภัทรก็ปลดเข็มขัด รูดซิปกางเกงยีนส์แบรนด์หรูแล้วสลัดมันออกจากกายอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกางเกงชั้นในชายสีเข้มที่โอบอุ้มเรือนร่างอันกำยำเอาไว้ ชายหนุ่มโน้มกายทาบทับลงมาหาเธออีกครั้ง อกเปลือยเปล่าแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างกัน

ริมฝีปากหนากดจูบลงมาอย่างอ่อนหวาน อ่อนโยน ละเมียดละไม เรียวลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปฉกชิงความหวานในโพรงปากนุ่มอย่างซาบซ่าน ชายหนุ่มมอบจุมพิตเนิ่นนานจนคนใต้ร่างแทบหมดลมหายใจ ก่อนจะจำใจถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย

ใบหน้าคมขยับลงมาซุกไซ้ซอกคอระหง กดจูบเน้นย้ำตามลาดไหล่เนียนอย่างรักใคร่ เรียวนิ้วยาวลูบไล้วนอยู่บริเวณสะโพกมนอย่างเบามือ คอยปลอบประโลมให้เธอผ่อนคลาย ก่อนจะค่อยๆ เกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยลงไปกองไว้ที่ปลายขาอย่างนุ่มนวล

ภรภัทรจับเรียวขางามให้ขยับแยกออกเบาๆ นัยน์ตาคู่คมกริบฉ่ำเยิ้มจ้องมองความสวยงามตรงหน้าไม่วางตา ความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ยิ่งกระตุ้นให้หัวใจของชายหนุ่มพองโตและอยากถนอมเธอไว้ด้วยชีวิต...

ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมองรอยแยกเนียนผ่องตรงหน้าด้วยสายตาหลงใหล ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนจะค่อยๆ แตะทักทายกลีบดอกไม้งามสีหวานเบาๆ อย่างแสนรัก

"พี่นะ... อย่าค่ะ! มัน..."

น้ำฟ้าตกใจจนอุทานเสียงหลง เธอไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะยอมลดตัวลงมาใช้ลิ้นกับจุดซ่อนเร้นของเธออย่างไม่นึกรังเกียจเลยสักนิด!

เรียวลิ้นร้อนปาดเลียละเมียดละไมจากบนลงล่างอย่างใจเย็น คอยตักตวงความหวานฉ่ำที่เริ่มรินไหลออกมา นรินทิพย์นอนเกร็งตัวบิดเร่าด้วยความสยิวซ่าน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแรงแทบจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าหวานเหยเกด้วยอารมณ์วาบหวามที่ไม่เคยพบพานมาก่อนในชีวิต มือน้อยๆ จีบเกร็งกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นจนยับยู่เพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งสูงขึ้นทุกขณะ

"อ๊ะ... พี่นะ... ฟ้า... ฟ้าเสียว"

"ผ่อนคลายนะครับคนดี... ปล่อยให้พี่ดูแลฟ้านะ"

ภรภัทรพึมพำเสียงพร่าชิดผิวเนื้อนุ่ม ก่อนจะเน้นย้ำจังหวะปรนเปรอลิ้นร้ายอย่างชำนาญ ขยับรุกรานละเลียดชิมหยาดน้ำหวานอย่างลุ่มหลง ส่งให้ร่างบางสั่นสะท้านและหลอมละลายไปกับสัมผัสอันแสนอ่อนโยนของเขา...

"พี่นะ... ฟ้า... ฟ้าไม่ไหว อ่าส์"

มือบางเผลอขยุ้มผมหนาของเขาให้แน่นขึ้น อกแอ่นยกขึ้นจนแผ่นหลังไม่ติดพื้น เรียวลิ้นร้อนยังคงควานหาจุดกระสันอย่างหยอกล้อจนความเสียดเสียวสูงสุด หมอสาวกรีดร้องออกมาอย่างลืมอาย ตัวเบาหวิวเหมือนล่องลอยในอากาศ ภายในกระตุกถี่ยิบ น้ำหวานมากมายปล่อยออกมาให้เขาได้เชยชิมจนเหือดแห้งอย่างไม่นึกรังเกียจ

ภรภัทรขับกายขึ้นมามองสบตาหมอสาวฉ่ำปรือ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผม ลมหายใจหญิงสาวยังหอบกระชั้น อกกระเพื่อมไหวตามแรง

มือหนาถอดชั้นในสีเข้มออกจากกายแกร่ง เผยให้เห็นตัวตนใหญ่ผงาดขึ้นขึงขัง น้ำฟ้ามองตาปริบๆ เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถ้าใส่เครื่องป้องกันคงเป็นไซส์ 60 โดยประมาณ

"ไม่ต้องกลัวครับฟ้า"

มือหนาลูบไล้ปทุมถันเบาๆ สะกิดยอดสีชมพูระเรื่อ เพียงสัมผัสอ่อนโยนของเขาก็ทำเอาท้องน้อยเสียววูบ เขาจับเรียวขางามแยกออกอีกครั้งและแทรกกายตรงหว่างขา มือหนาชักรูดแก่นกายอันแข็งขึงร้อนผ่าวจนน้ำใสๆ ออกมาเคลือบปลายชุ่มฉ่ำ เขาขยับส่วนปลายถูไถกับช่องทางรักอันคับแคบ หมอสาวหลบสายตาคมหันหนีด้วยความอาย เขาประคองหน้าหวานให้หันมาสบตาอย่างอ่อนหวาน

"มองตาพี่ครับ... ไม่ต้องอาย"

ภรภัทรกระซิบเสียงทุ้มพร่า สายตาคมที่มองมาเต็มไปด้วยความเสน่หาจนหมอสาวใจสั่นสะท้าน เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางเบาๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะค่อยๆ ดันแก่นกายใหญ่โตแสนร้อนผ่าวแทรกผ่านความคับแคบเข้ามาทีละนิดจนสุดทาง

"อ๊ะ... พี่นะ... ฟ้าเจ็บ"

น้ำฟ้าเกร็งสะท้าน มือเรียวไขว่คว้าขยุ้มลงบนไหล่หนาแน่น น้ำตาเม็ดเล็กไหลซึมที่หางตา เลือดสีสดซึมจากช่องทางรักเคลือบแก่นกายไว้จากการทำเยื่อบางๆ ขาด

"ฟ้า... อย่าเกร็งครับ เชื่อใจพี่นะ"

"มันอึดอัดค่ะ"

"ผ่อนคลายนะ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วคนดี"

ภรภัทรจูบมุมปากนุ่ม ไล่เล็มเรื่อยลงมาที่อกเต่งตึงคู่นั้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ให้ช่วงล่างเธอผ่อนคลายและผลิตน้ำหวานออกมาอีกครั้ง เขาจูบซับน้ำตาให้เธอด้วยความอ่อนโยน เขาเป็นคนทำลายความบริสุทธิ์นี้ ครั้งแรกของเธอเขาอยากทำให้นุ่มนวลที่สุด เมื่อร่างกายภายในของเธอปรับขนาดเข้ากันได้แล้ว เขาจึงเริ่มขยับจังหวะถาโถมช้าๆ นุ่มนวลแต่หนักแน่น