MasukShare
บทที่ 133
Bab terbaru
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 400
“ขอโทษด้วยค่ะคุณหนูรอง มือฉันลื่นไปหน่อยค่ะ!”สาวใช้คนนั้นรีบก้มหน้าเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทันทีขณะที่โจวลี่จวนซึ่งนั่งมองอยู่ด้านข้างกลับแสร้งทำเป็นเอ่ยดุด่าเสียงเขียว “เธอทำอีท่าไหนเนี่ย? เรื่องแค่นี้ก็ยังทำพังไม่เป็นท่า!”เวินหร่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากไม่ใช่เพราะคำสั่งของโจวลี่จวน สาวใช้ไม่มีทางกล้าลงมือทำเรื่องแบบนี้แน่เห็นได้ชัดว่าโจวลี่จวนทั้งโกรธทั้งริษยาที่เมื่อครู่ฟู่จิ่งเฉิงลุกขึ้นมาออกหน้าปกป้องเธอ จึงตั้งใจใช้วิธีนี้เพื่อตบหน้าสั่งสอนให้เธอเกรงกลัวเสียหน่อยทว่ากลับพอเหมาะพอเจาะ เพราะเธอกำลังหาข้ออ้างปลีกตัวออกไปจากตรงนี้อยู่พอดี“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นหนูขอตัวไปจัดการทำความสะอาดก่อนนะคะ! ห้องพักของหนูคืนนี้อยู่ห้องไหนคะ?”ยามที่อดีตสามีพาเธอกลับมาค้างที่บ้านใหญ่ตระกูลฟู่ เธอมักจะจัดให้ไปนอนพักที่ห้องรับแขกเสมอหากค่ำคืนนี้มีข้อยกเว้นอื่นใด เกรงว่าโจวลี่จวนคงยิ่งรู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นไปอีกเป็นแน่อีกอย่าง ตัวเธอเองก็ไม่ได้มีความประสงค์อยากจะร่วมห้องกับฟู่จิ่งเฉิงอยู่แล้วเป็นไปตามคาด ทันทีที่โจวลี่จวนได้ยินว่าเวินหร่านยังคงเจียมเนื้อเจียมตัว เลือกที่จะไปนอนพ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 399
แม้ว่าโจวลี่จวนจะเห็นหน้าเธอ แต่ก็ยังคงตีสีหน้าเย็นชาใส่เช่นเคยตลอดมื้ออาหาร แทบจะทำราวกับเธอกลายเป็นธาตุอากาศที่ไร้ตัวตนเอาแต่คอยตักอาหารใส่จานให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างฟู่จิ่งเฉิงไม่หยุด พร้อมเอ่ยพะเน้าพะนอแสดงความห่วงใยในฐานะคนเป็นแม่เวินหร่านเห็นจนชินตาและคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มานานแล้วตอนที่เธอแต่งงานเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านตระกูลฟู่ภายใต้การปกครองของโจวลี่จวนร่วมปีกว่ามีครั้งไหนกันเล่าที่โจวลี่จวนจะเห็นหัวเธอ ในสายตาของอีกฝ่ายมีเพียงลูกชายสุดที่รักคนนี้คนเดียวเท่านั้นเวินหร่านจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารเงียบ ๆ ตั้งใจว่าทานเสร็จก็จะรีบปลีกตัวออกไปทันทีใครจะรู้ว่าขณะที่โจวลี่จวนกำลังพูดคุยพะเน้าพะนอกับลูกชายอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็หันมาเล่นงานพุ่งเป้าใส่เธอโดยตรง“เวินหร่าน ช่วงนี้เธอยุ่งนักหรือไง? งานศพพี่ชายของจิ่งเฉิง คนในบ้านต่างก็ช่วยกันจัดเตรียมกัน แต่ทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของเธอเลยล่ะ?”โจวลี่จวนเอ่ยปากตำหนิด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ความขัดเคืองฉายชัดบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิดเวินหร่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อหาเรื่องจับผิดและเล่นงาน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 398
“อื้อ...”เวินหร่านทำได้เพียงจำนนรับจูบร้อนแรงที่รุกไล่เข้ามาอีกครั้งบรรยากาศในห้องอาหารพลันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเสน่หาเนิ่นนานกว่าซางเลี่ยรุ่ยจะยอมผละริมฝีปากออกเขาคว้ามือเรียวบางของเธอขึ้นมา แล้วกดทาบลงบนแผงอกแกร่งของตนเอง“สนใจเปลี่ยนไปลองคบผู้ชายหน้าตาดี หุ่นแซ่บ แถมยังพึ่งพาและไว้ใจได้อย่างผม ไปเป็นสามีดูสักคนไหม?”เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกวูบประโยคนี้ของเขาหมายความว่าอย่างไรกัน?หรือว่าเขาจงใจจะเอ่ยปากสื่อเป็นนัย ๆ เพื่อชวนให้เธอเลือกเขาเป็นสามีจริง ๆ งั้นเหรอ?พวงแก้มของเวินหร่านแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอนึกอยากจะชักมือกลับตามสัญชาตญาณทว่าเขากลับกุมข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้ขยับหนีเวินหร่านตื่นตระหนกจนต้องรีบเอ่ยเตือนสติ “ซางเลี่ยรุ่ย คุณอย่ามาทำแบบนี้ เราเคยตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าจะเป็นแค่คู่นอนกันเท่านั้น?”ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยหมองลงครู่หนึ่งเขากวาดตามองเธอนิ่งด้วยแววตาหรี่แคบ “คุณอยากเป็นแค่คู่นอนกับผมจริง ๆ งั้นเหรอ?”เวินหร่านพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ใช่ค่ะ”เธอต้องการรักษาสถานะคู่นอนระหว่างเธอกับเขาเอาไว้แค่นี้จริง ๆ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 397
เถาอวี้หลิงซักไซ้ด้วยความสงสัย “ไม่ใช่สิ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมถึงยังไม่คืบหน้าอีก?”ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วมุ่นด้วยความนึกรำคาญใจ “ผมบอกแม่ไปแล้วนี่ครับว่าผมไม่ได้ชอบเธอ”เถาอวี้หลิงรีบถามสวนกลับทันที “แล้วตกลงแกชอบใครกันแน่?”ซางเลี่ยรุ่ยเหลือบสายตาไปมองทางห้องน้ำโดยอัตโนมัติ“ไม่มีทางเป็นเธอเด็ดขาด”เขาไม่ได้มีความรู้สึกดีใด ๆ ให้กับฟู่ตานชิงเลยแม้แต่น้อยยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้ดีอีกด้วยว่า ฟู่ตานชิงก็เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในมือของอาสองของเขาเท่านั้นเถาอวี้หลิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามต่อ “แล้วผู้หญิงที่แกชอบล่ะตามจีบเขาสำเร็จแล้วรึยัง?”ซางเลี่ยรุ่ย “...”เถาอวี้หลิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในเมื่อแกยังจีบเขาไม่ติด สู้ลองหันมาพิจารณาหนูตานชิง...”อารมณ์ของซางเลี่ยรุ่ยดิ่งวูบลงทันทีด้วยความหงุดหงิด“ใครบอกว่าผมจีบไม่ติดล่ะครับ?”นัยน์ตาคมกริบของเขาจดจ้องมองตรงไปยังประตูห้องน้ำไม่วางตาเวินหร่านจะต้องเป็นของเขาไม่ช้าก็เร็วทั้งหัวใจและตัวของเธอ เขาจะแย่งชิงมาเป็นของตัวเองให้หมดทุกอย่างเถาอวี้หลิง “ดีเลย งั้นถ้าแกแน่จริงก็พาเธอมาให้แม่เห็นหน้าก่อนสิ้นปีนี
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 396
เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านที่ยังไม่ได้ปิดสนิทส่องเข้ามา ทาบทับลงบนร่างสองร่างที่กำลังนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอนซางเลี่ยรุ่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ยามก้มมองหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าหล่อเหลากลับระบายรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนมือหนาที่พาดอยู่บนเอวบางขยับขึ้น ไล้นิ้วเกลี่ยปอยผมสลวยที่เคลียอยู่ข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามือพวงแก้มขาวเนียนของเวินหร่านถูกเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานเกลี้ยงเกลาโดยไม่มีอะไรปิดบังเธอยังคงหลับตาพริ้มและยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาในเวลานี้ทว่าเรียวคิ้วคู่สวยกลับขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น สะท้อนความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีเรื่องให้กังวลใจมากมายนิ้วเรียวยาวของซางเลี่ยรุ่ยแตะลงบนรอยย่นระหว่างคิ้วของเธอหมายจะช่วยคลี่คลายความหม่นหมองในใจของเธอให้จางหายไปทว่าปลายนิ้วเพิ่งจะสัมผัสโดนตัวเธอ เจ้าตัวก็ส่งเสียงครางอืออึงในลำคอเบา ๆ แพขนตายาวงอนกะพริบไหวสั่นระริก ก่อนที่สติของเธอจะค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นตามลำดับพอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอก็ตกใจจนหลุดเสียงกรีดร้องออกมาพลันความทรงจำเมื่อคืนก็ไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 395
ทว่าในตอนนี้ เขากลับยังคงคาดคั้นถามชื่อเวินหร่านจากเธออยู่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางโง่บอกความจริงเรื่องชื่อให้เขาฟังง่าย ๆ หรอกสิ่งที่เธอต้องการคือการได้เห็นท่าทางโง่งม น่าสมเพช และน่าเวทนาของฟู่จิ่งเฉิงที่ถูกหลอกให้ตายใจโดยไม่รู้ความจริงอะไรเลยต่างหาก“เพี๊ยะ!”นัยน์ตาของฟู่จิ่งเฉิงแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวเขาตวัดมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นแรงตบมหาศาลซัดร่างของเวินฉีจนเซถลาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถรสชาติคาวเลือดพรั่งพรูขึ้นมาจุกเต็มปากในทันทีแสดงให้เห็นว่าฝ่ามือเมื่อครู่ของฟู่จิ่งเฉิงนั้นหนักหน่วงเพียงใด“นาย... กล้าตบฉันงั้นเหรอ?”เวินฉีใช้มือข้างหนึ่งกุมแก้มขวาที่บวมเป่งและชาหนึบขึ้นมามองผู้ชายที่ดุร้ายป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาราวกับว่าเธอกำลังจ้องมองคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมาก่อนเธอไม่เคยคาดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เธอต้องมาโดนฟู่จิ่งเฉิงลงไม้ลงมือตบตีถ้อยคำหวานหูและคำสัญญาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกขบขันบนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อยมีเพียงถ้อยคำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเย
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
Anda juga akan menyukai
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก133.0K Dibacaห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน130.9K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C112.8K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.0K Dibacaบอดี้การ์ดร้อนสวาท NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง95 DibacaLove of four lovers คนสุดท้ายที่เธอคิดถึง
Melyssa521 Dibacaวิวาห์รักสามีเถื่อน
สายธารลับ83 Dibacaเมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก
สามสิบเอ็ดมีนา_26 Dibaca
