บทที่ 2

เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไป

พอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอ

เธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆ

วันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปลกหน้ามาตรวจช่วงล่างของเธออีกเด็ดขาด

ในตอนนั้นเอง รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นมาจอดตรงหน้าเธอ

เวินหร่านยังนึกว่าเป็นรถที่เธอเรียกไว้มาถึงแล้ว พอเหลือบมองผ่านกระจกรถเข้าไป

กลับกลายเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาคมคาย

ราวกับผลงานประติมากรรมชั้นเลิศ สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ!

สายตาของเวินหร่านสบเข้ากับอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง

สายตาแบบนี้ของเขา...

เหมือนจะเป็นหมอผู้ชายที่เพิ่งตรวจเธอในห้องตรวจเมื่อกี้เลยไม่ใช่เหรอ?

เวินหร่านลมหายใจสะดุด

หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

ทำไมถึงบังเอิญมาเจอกันที่หน้าโรงพยาบาลอีกแล้วเนี่ย?

ซางเลี่ยรุ่ย “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง!”

เวินหร่านรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เธอไม่ได้สนิทกับเขาสักหน่อย จะกล้าติดรถเขาไปได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกี้บนเตียงคนไข้ในห้องตรวจ เขาเพิ่งจะตรวจส่วนลับขนาดนั้นให้เธอ...

ตอนนี้คนที่เธอไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดก็คือเขานี่แหละ!

หนียังแทบจะไม่ทันเลยด้วยซ้ำ?

ทางที่ดีวันหลังเจอกันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันไปเลยดีกว่า

แววตาของซางเลี่ยรุ่ยหม่นลงเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้น

แผ่กลิ่นอายกดดันที่ยากจะมองข้ามออกมา

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาถูกผู้หญิงปฏิเสธ!

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ สามีของฉันกำลังจะมารับแล้ว!”

เวินหร่านสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของชายหนุ่ม แต่ก็ยังโบกมือปฏิเสธอีกครั้งด้วยความกระอักกระอ่วน

ครั้งนี้เธอจงใจเน้นย้ำคำว่า “สามี” หนัก ๆ

ความหมายแฝงก็คือ เธอเป็นคนมีสามีแล้ว!

“...”

มุมปากของซางเลี่ยรุ่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ยากจะสังเกตเห็น

เขาสั่งคนขับรถให้ขับรถออกไปทันที

มองเงารถเบนท์ลีย์ที่แล่นจากไป เวินหร่านถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

แต่พอนึกถึงคำพูดที่หมอหนุ่มคนนั้นบอกกับเธอในห้องตรวจ

โรคของเธอเกี่ยวข้องกับการขาดเพศสัมพันธ์เป็นเวลานาน

ยาช่วยได้แค่ปรับสมดุลเท่านั้น

ถ้าอยากรักษาให้หายขาด ก็ต้องมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายให้มากขึ้น

คืนนี้ ฟู่จิ่งเฉิง สามีของเธอเพิ่งจะกลับมาจากไปทำงานต่างเมืองพอดี

เธอต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้

เวินหร่านรีบตรงไปที่ห้างสรรพสินค้า ซื้อชุดนอนเซ็กซี่แบบที่ฟู่จิ่งเฉิงน่าจะชอบ และน้ำหอมที่ช่วยกระตุ้นอารมณ์

พอกลับถึงบ้าน เธอก็หยิบไวน์แดงที่เก็บสะสมมานานหลายปีออกมา

แผนของเธอก็คือ ดื่มไวน์กับฟู่จิ่งเฉิงก่อน รอจนเขาเมา แล้วค่อยขึ้นเตียงกับเขา

ฟู่จิ่งเฉิงเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรง และค่อนข้างต่อต้านการใช้ชีวิตคู่ฉันสามีภรรยา

ตลอดหนึ่งปีที่แต่งงานกันมา ทุกครั้งที่เธอเสนอความต้องการเรื่องอย่างว่า ก็จะถูกเขาปฏิเสธทั้งหมด

และนั่นสร้างความกดดันทั้งทางร่างกายและจิตใจให้กับเวินหร่านเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เมื่อเธอป่วยเป็นโรคนี้ จึงจำเป็นต้องใช้แผนการนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอถึงรู้ตัวว่าตัวเองตื่นเต้นมาก

ตั้งแต่แต่งงานกันมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตั้งใจจะ “ยั่วยวน” สามีตัวเอง

หัวใจเต้นรัวราวกับจะกระดอนออกมาได้ทุกเมื่อ

เวินหร่านรินไวน์แดงให้ตัวเองแก้วหนึ่ง เพื่อดับความประหม่า

......

เวลาสองทุ่ม ฟู่จิ่งเฉิงกลับมาจากไปทำงานต่างเมือง

“พรึ่บ”

ภายในห้องนอนที่มืดมิด ไฟสว่างขึ้นในทันที

เวินหร่านที่แกล้งหลับอยู่บนเตียงสะดุ้งโหยง

เธอลืมตาขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำมองไปที่เงาร่างสูงใหญ่สีดำตรงบานประตูตามสัญชาตญาณ

“ที่รัก คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

เธอรีบเลิกผ้าห่มลงจากเตียง และวิ่งเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจ

ฟู่จิ่งเฉิงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง

เขาสังเกตเห็นว่าคืนนี้เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวคอวีลึกสีแดงไวน์ ขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอดูขาวผ่องราวกับหิมะ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนอย่างชัดเจน

ประกอบกับใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ของเธอ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนจริง ๆ

ตอนที่เธอวิ่งเข้ามา กลิ่นน้ำหอมยั่วยวนก็โชยมาแตะจมูก

มันปลุกปั่นความปรารถนาตามสัญชาตญาณความเป็นชายในร่างกายของเขา

ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้หญิงตรงหน้าทั้งเซ็กซี่ เย้ายวน และมีเสน่ห์ดึงดูด

ทั้งดูบริสุทธิ์และเร่าร้อน

แต่ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่เขาชอบอย่างแน่นอน!

ความปรารถนาในดวงตาดำขลับของเขาค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาและห่างเหิน

ฟู่จิ่งเฉิงผลักเธอออกตามสัญชาตญาณ

“ผมเหนื่อยแล้ว!”

เพียงประโยคเดียว ดับความกระตือรือร้นในใจของเวินหร่านไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา

แต่เธอไม่ยอมแพ้

โรคของเธอรอไม่ได้อีกแล้ว เธอจำเป็นต้องมีอะไรกับผู้ชาย

ยิ่งไปกว่านั้น คืนนี้เธออุตส่าห์ตั้งใจแต่งตัวสวย ๆ และจัดเตรียมทุกอย่างไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

จะยอมล้มเลิกกลางคันได้อย่างไร?

“ที่รักคะ ให้ฉันนวดให้คุณหน่อยไหม?” เธอเป็นฝ่ายจับแขนเขาไว้ แล้วเสนอขึ้นอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้อง!” ฟู่จิ่งเฉิงกลับสะบัดมือเธอออกด้วยความรังเกียจ ราวกับถูกของสกปรกสัมผัสตัว

พูดจบก็ก้าวยาว ๆ เดินไปทางห้องน้ำ

ตอนที่เขาเดินผ่านตัวเวินหร่านไป เธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงลอยมาอย่างชัดเจน

เป็นกลิ่นที่หอมละมุนและหรูหรา

ซึ่งไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เธอใช้เป็นประจำแน่นอน

เวินหร่านชะงักไปทั้งร่าง

สายตาปรากฏความตกใจและสงสัยวาบผ่าน

หรือว่าฟู่จิ่งเฉิงจะมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างนอก?

แต่พอคิดดูอีกที ฟู่จิ่งเฉิงออกไปสังสรรค์คุยงานบ่อย ๆ

บางครั้งมีกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงติดมาบ้าง ก็คงพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก

อีกอย่าง ฟู่จิ่งเฉิงเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรง ขนาดเธอยังไม่อยากแตะต้องเลย นับประสาอะไรกับผู้หญิงข้างนอกล่ะ?

เวินหร่านปลอบใจตัวเองแบบนั้น

เธอเดินเข้าไปรินไวน์แดงให้ฟู่จิ่งเฉิง ตัดสินใจทำตามแผนเดิม คือมอมเหล้าเขาให้เมาก่อน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟู่จิ่งเฉิงเดินออกมาจากห้องน้ำ

เขาสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวเดียวและไม่ได้ผูกสายรัด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแกร่งรำไร

ผิวสีแทนภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลดูมีเสน่ห์เย้ายวนถึงที่สุด

ท่อนขาเรียวยาวและเหยียดตรง

เสริมกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชาไร้ความรู้สึกของเขาแล้ว เวินหร่านแทบจะมองจนตาค้าง

เธอรู้สึกคอแห้งผากเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

อาจเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนานเกินไป หรืออาจเป็นเพราะเขาแสดงท่าทีเย็นชามาตลอด พอจู่ ๆ มาเห็นภาพแบบนี้เข้า ก็ทำให้เธอจิตใจฟุ้งซ่าน

เวินหร่านอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

สายตากวาดมองต่ำกว่าช่วงเอวและหน้าท้องที่ฟิตเฟิร์มของเขาอย่างลืมตัว

แย่แล้ว!

ดูเหมือนความต้องการทางด้านนั้นของเธอจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีก?

“คุณมองอะไร?”

น้ำเสียงเย็นชาและดุดันของฟู่จิ่งเฉิงดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เวินหร่านสะดุ้งเฮือก รีบดึงสติกลับมาทันที

“เปล่าค่ะ!”

เธอรีบส่ายหน้า เพราะกลัวฟู่จิ่งเฉิงจะคิดว่าเธอจ้องจะงาบเขา แล้วจะยิ่งรังเกียจเธอมากขึ้น

เธอยกยิ้มมุมปาก หยิบไวน์แดงที่อยู่ใกล้มือแล้วเดินเข้าไปหาเขา “ที่รักคะ คุณจะดื่มสักแก้วไหม?”

เธอรู้ว่าฟู่จิ่งเฉิงมีนิสัยชอบดื่มสักแก้วก่อนนอนเสมอ

แต่คืนนี้หลังจากที่เธอพูดจบ ฟู่จิ่งเฉิงกลับเงียบไปนานโดยไม่ตอบคำถาม

เวินหร่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นใจ

หรือว่าสามีจะมองแผนการของเธอออกแล้ว?

“ที่รักคะ...” เธอยังไม่ยอมแพ้ ขยับเข้าไปใกล้เขา ส่งเสียงออดอ้อน

เดิมทียังคิดจะคะยั้นคะยอให้เขาดื่มไวน์ แต่คาดไม่ถึงว่าจู่ ๆ ฟู่จิ่งเฉิงจะหันหน้ามา แล้วปรายตามองเธออย่างมีเลศนัย

“ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่นอนอีกเหรอ?”

เวินหร่านดีใจขึ้นมาทันที

คิดว่าเขาก็อยากจะ “นอน” กับเธอเหมือนกัน

เธอรีบวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง

“ได้ค่ะ ฉันจะขึ้นไปนอนเดี๋ยวนี้แหละ!”

เธอเตรียมจะขึ้นเตียงด้วยความตื่นเต้น มือเรียวยังไม่ทันได้สัมผัสโดนตัวเขา

ทันใดนั้นฟู่จิ่งเฉิงก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น เลิกคิ้วเย้ยหยัน “คุณคงไม่ได้คิดว่าคืนนี้ผมจะแตะต้องตัวคุณหรอกนะ?”