INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 416
Último capítulo
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 616
“สาวงาม มานี่สิ มาเล่นกับพี่หน่อยเป็นไง?”ชายสองคนนั้นมองเธอด้วยสีหน้าลามก หื่นกระหาย“อย่าเข้ามานะ!”เวินหร่านส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามถอยร่นไปข้างหลังอย่างสุดชีวิตยามที่ชายคนหนึ่งกำลังจะเอื้อมมือมาแตะตัวเธอ ชายคนที่สามก็พุ่งเข้ามาขัดขวางเอาไว้เสียก่อน“ทำแบบนี้ไม่ดีมั้ง? ขืนคุณชายรองรู้เข้า พวกเราได้โดนดีแน่...”อย่างไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็เป็นถึงอดีตภรรยาของคุณชายรองหากพวกเขากล้าแตะต้องคนของคุณชายรอง มีหวังได้แบกรับความซวยจนหัวหลุดจากบ่าแน่“กลัวอะไรกัน? มีคุณเสิ่นคอยค้ำหัวรับประกันให้อยู่ทั้งคน เกิดเรื่องขึ้นมาคุณเสิ่นก็ออกหน้ารับแทนเองนั่นแหละ! พวกเราแค่รับเงินแล้วเล่นสนุกกับนังนี่ก็พอแล้ว!”ชายอีกสองคนอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อมีหญิงงามอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น“อย่าเข้ามานะ!”เวินหร่านตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัวรูม่านตาหดเกร็งด้วยความตื่นตระหนกหมายความว่าชายกลุ่มนี้ ได้รับคำสั่งมาจากเสิ่นปิงเจี๋ยอย่างนั้นเหรอ?เสิ่นปิงเจี๋ยมีความแค้นฝังลึกอะไรกับเธอนักหนา?ไม่เพียงแต่จะใส่ร้ายป้ายสีเธอต่อหน้าฟู่จิ่งเฉิงเท่านั้น ยามนี้ยังจะให
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 615
ซางเลี่ยรุ่ย!เขารู้อยู่แล้วเชียวว่าที่เวินหร่านยอมหย่ากับเขา เป็นเพราะอยากจะปีนป่ายขึ้นไปเกาะซางเลี่ยรุ่ยต่างหากความจริงข้อนี้ทำให้เขาคลุ้มคลั่งและรู้สึกริษยาจนแทบจะบ้าตาย!ฟู่จิ่งเฉิงมักจะมีความรู้สึกด้อยค่าในตัวเองอยู่เสมอต่อให้ตอนนี้เขาจะเป็นทายาทตระกูลฟู่แล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกปมด้อยฝังรากลึกโดยเฉพาะเมื่อต้องเอาไปเปรียบเทียบกับทายาทตระกูลผู้ดีเก่าจริง ๆ อย่างซางเลี่ยรุ่ย ซึ่งเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่เกิดมาบนกองเงินกองทองมาตั้งแต่เด็กเขายังคงรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยกว่าอยู่ดีในเมื่อตอนนี้ได้รับการยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า สาเหตุที่เวินหร่านหย่ากับเขาก็เพื่อจะปีนป่ายไปคว้าซางเลี่ยรุ่ยเขาย่อมไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาดเขาสาวเท้าก้าวพรวดไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเวินหร่าน ซึ่งเพิ่งจะตั้งสติได้และกำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยอาการสั่นเทาแววตาส่งประกายความชิงชังรังเกียจอย่างชัดเจน “นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะจิตใจอำมหิตได้ขนาดนี้นะ? ถึงขั้นลงมือทำร้ายเจี๋ยเอ๋อร์ได้อย่างเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้เชียวรึ? ฉันมองคนผิดไปจริง ๆ ! นึกว่าเธอเป็นคนจิตใจดี ที่ไหนได้เธ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 614
“หร่านหร่าน อย่ากลัวนะ ผมมาปกป้องคุณแล้ว!”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแผ่วเบามุมปากของเวินหร่านยกโค้งขึ้นเล็กน้อย สีเลือดบนใบหน้าเลือนหายจนหมดสิ้นทว่า ในยามที่เธอดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังไร้ที่พึ่งพิงนั้น จู่ ๆ บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ก็พังประตูพรวดพราดเข้ามา“คุณเสิ่นครับ แย่แล้ว! คุณชายรองฟู่กลับมาแล้ว!” ลูกน้องรีบรุดเข้ามาแจ้งข่าวด้วยความร้อนรนเสิ่นปิงเจี๋ยขมวดคิ้วมุ่น “เกิดอะไรขึ้น? ไหนบอกว่าเขาต้องไปประชุมที่บริษัทไม่ใช่เหรอ?”“การประชุมถูกเลื่อนกะทันหัน คุณชายรองฟู่เลยวกกลับมากลางคันครับ...”ในใจของเสิ่นปิงเจี๋ยพลันวูบไหวด้วยความกระวนกระวายใจแย่แล้วสิแบบนี้เธอนึกว่าฟู่จิ่งเฉิงออกไปแล้ว ถึงได้กล้าบุกมาทรมานเวินหร่านคาดไม่ถึงเลยว่าฟู่จิ่งเฉิงจะยังไม่ได้ไปไหนจริง ๆ !หากเขาจับได้ว่าเธอบุกเข้ามาแอบทำร้ายเวินหร่านจนปางตายขนาดนี้ เรื่องคงจบไม่สวยแน่!ใช่ว่าเสิ่นปิงเจี๋ยจะไม่รู้เสียหน่อยว่า ช่วงนี้ฟู่จิ่งเฉิงลุ่มหลงเวินหร่านมากแค่ไหนบางครั้งเวลาหลับฝัน เจ้าตัวยังเผลอละเมอเรียกชื่อเวินหร่านออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเมื่อกัดฟันตัดสินใจเด็ดขาด เสิ่นปิงเจี๋ยก็หยิบตะ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 613
หัวใจของเวินหร่านหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มยามนี้ใบหน้าของเสิ่นปิงเจี๋ยบิดเบี้ยวจนดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง“เธอ...คิดจะทำอะไร?” เวินหร่านเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและระแวดระวังเสิ่นปิงเจี๋ยหยิบมีดเล่มหนึ่งที่สะท้อนแสงแวววาวออกมาจากไหนก็ไม่รู้เธอหัวเราะออกมาอย่างเปี่ยมไปด้วยความมุ่งร้าย “แกคงใช้ใบหน้าชวนฝันนี้ไปยั่วยวนฟู่จิ่งเฉิงสินะ? ตอนนี้ฉันจะกรีดใบหน้าของแกให้เละ ให้จิ่งเฉิงเห็นหน้าแกแล้วต้องรู้สึกคลื่นไส้ คอยดูสิว่าจากนี้ไปเขาจะยังหวั่นไหวแกอยู่ไหม!”พูดเสร็จ เธอก็พุ่งปลายมีดในมือเข้าใส่ใบหน้าของเวินหร่านทันทีเวินหร่านกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ หลบหลีกคมมีดนั้นพ้นได้อย่างเฉียดฉิว!ทว่าเสิ่นปิงเจี๋ยกลับไม่ยอมรามือเธอโถมตัวเข้าหาเวินหร่านอีกครั้งอย่างรวดเร็วเงื้อมีดแทงสวนเข้ามาเป็นครั้งที่สองเวินหร่านเบี่ยงตัวหลบได้ทันอีกครั้งวนเวียนอยู่เช่นนั้นติดต่อกันหลายครั้ง เสิ่นปิงเจี๋ยก็ยังคงลงมือไม่สำเร็จสักทีทำให้เธออดที่จะร้อนรนกระวนกระวายใจขึ้นมาไม่ได้พอเห็นจังหวะที่เวินหร่านวิ่งหนีแล้วสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้งเธอพลันรู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว!ทว่ากลับนึกเกรงว่ามีดใ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 612
พลันเกิดความรู้สึกขยะแขยงหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเธอรีบหลับตาลงทันที ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรไร้สาระกับเขาอีกไม่รู้ว่าฟู่จิ่งเฉิงเดินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยายังไม่คลายดี เวินหร่านจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว...ยามที่เวินหร่านตื่นขึ้นมานั้น เธอถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่จนสะดุ้งตื่นเธอปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงียสติสัมปชัญญะยังคงพร่ามัวกระทั่งมองเห็นเพดานห้องที่ดูคุ้นตาอยู่บ้างถึงเพิ่งจะได้สติและนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองถูกฟู่จิ่งเฉิงลักพาตัวมา!ในขณะที่เธอกำลังตั้งท่าจะก้าวลงจากเตียงเพื่อหลบหนี...ฉับพลันนั้น “เพียะ!” เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นฝ่ามืออันโหดเหี้ยมรุนแรงตบเข้าที่ข้างแก้มของเธออย่างไร้ซึ่งความเกรงใจเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังกังวานก้องไปทั่วทั้งห้องเวินหร่านรู้สึกแสบร้อนและปวดแปลบขึ้นที่ข้างแก้มในทันทีกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วทั้งช่องปากทว่ายังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติทันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่“เพียะ!”ตบอีกฉาดใหญ่ก็สะบัดฉาดลงมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง“ตื่นหรือยัง?”เสิ่นปิงเจี๋ยบีบขากรรไกรของเธอไว้แน่น เอ่ยด่าทอออกมาอย่างไม่เกรงใจเมื่อเวินหร่า
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 611
“ทำไมกัน?”เวินหร่านหลุดปากถามออกมาโดยไม่รู้ตัวทว่าคำพูดที่เอ่ยออกไปกลับไร้เรี่ยวแรงเหลือเกินเธอยังอยากรู้เสียด้วยซ้ำว่า เขานำข้ออ้างแบบไหนมาปัดเพื่อบ่ายเบี่ยงเธอกันแน่?“จำที่ฉันเคยบอกเธอได้ไหม ว่าไม่อยากให้เธออยู่กับซางเลี่ยรุ่ย?”เวินหร่านถลึงตาใส่เขา “นายไม่มีสิทธิ์มาบงการฉัน”การอยากอยู่กับใครคืออิสระของเธอ ไม่เกี่ยวกับเขาเสียหน่อยพวกเขาหย่ากันแล้ว ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานอะไรให้เขาฟังทั้งนั้นฟู่จิ่งเฉิงดึงตัวเธอเข้าไปใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม“ฉันเป็นสามีเธอ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์?” เขาย้อนถามทีละคำด้วยท่าทีเผด็จการเวินหร่านได้แต่กลอกตาใส่รีบแก้คำพูดให้ถูกต้อง “ไม่ใช่สามี เป็นแค่อดีตสามีต่างหาก”แถมยังเป็นอดีตสามีที่มีรักครั้งใหม่ไปแล้วด้วยซ้ำตามหลักแล้ว พวกเขาน่าจะหมดเรื่องเกี่ยวข้องกันไปนานแล้วแท้ ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องให้คนขับรถรับจ้างเถื่อนลักพาตัวเธอมาไว้ที่นี่ด้วย!“ต่อให้เป็นอดีตสามี ฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอติดต่อยุ่งเกี่ยวกับซางเลี่ยรุ่ยเด็ดขาด”คำพูดของเขาเต็มไปด้วยการตักเตือนคุกคามทว่าเวินหร่านกลับไม่ได้ใส่ใจในสายตาของเธอ ฟู่จิ่งเฉิงไม่มีส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
También te puede gustar
วิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.1K vistasรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด323.2K vistasยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.8K vistasท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง86.6K vistasสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่190 vistasอุ้มท้องทายาทคุณหมอ
มนต์ศิขริน647 vistasกลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY39 vistasทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer692 vistas
