ตอนที่ 4: เลขาฯ ส่วนตัวกับบทเรียนบนตักท่านประธาน

ตอนที่ 4: เลขาฯ ส่วนตัวกับบทเรียนบนตักท่านประธาน

เช้าวันจันทร์ที่ควรจะเร่งรีบและวุ่นวายตามประสาคนวัยทำงาน กลับกลายเป็นเช้าที่พิมพ์ลดาในวัยยี่สิบสี่ปีรู้สึกว่าสองขาของตัวเองหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความปวดร้าวบริเวณสะโพกและต้นขาด้านในยังคงย้ำเตือนถึงบทรักอันหนักหน่วงและมาราธอนที่ลากยาวมาตั้งแต่คืนวันศุกร์จนถึงเช้าวันอาทิตย์... บนเตียงกว้างในห้องนอนของพ่อสามี

ร่างอรชรในชุดเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาวเนื้อดีที่พอดีตัวจนเน้นให้เห็นหน้าอกอวบอิ่ม คาดทับด้วยกระโปรงทรงดินสอสีดำสนิทที่รัดรูปและผ่าหลังสูงถึงกึ่งกลางต้นขา เธอก้าวเดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของธนินทร์เข้ามาในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ท่ามกลางสายตาของพนักงานหลายสิบชีวิตที่ลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามถึงตำแหน่ง ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ที่ถูกแต่งตั้งขึ้นมากะทันหัน เพราะรังสีความน่าเกรงขามและอำนาจเด็ดขาดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวท่านประธานวัยสี่สิบห้านั้น คุกคามจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ

ประตูไม้บานใหญ่ของห้องผู้บริหารระดับสูงสุดบนชั้นสี่สิบถูกเปิดออกและปิดลงพร้อมกับระบบล็อคอัตโนมัติ ภายในห้องกว้างขวางโอ่อ่าและเก็บเสียงสนิท แบ็คกราวด์ด้านหลังเป็นกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงสุดลูกหูลูกตา แต่มู่ลี่ปรับแสงกลับถูกรูดปิดลงจนเหลือเพียงแสงสลัว

ธนินทร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังผู้บริหารตัวใหญ่ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวางมาดนักธุรกิจผู้เคร่งขรึมเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสายตาของราชสีห์ที่กำลังหิวกระหาย และเป้าหมายเดียวของเขาก็คือร่างบอบบางที่กำลังยืนสั่นระริกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

"เอาแฟ้มรายงานการประชุมของบอร์ดบริหารมาให้ฉัน... แล้วมานี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งราบเรียบ แต่มันคือประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน

พิมพ์ลดาเม้มริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีพีชแน่น มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจก ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้าไปหาเขา

"นี่ค่ะ... คุณพ่อ"

"ในบริษัท ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ" ธนินทร์เอ่ยแทรกเสียงดุ มือหนาที่หยาบกร้านเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็ก แล้วออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างอรชรก็เสียหลักล้มลงมานั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งอย่างพอดิบพอดี "เรียกฉันว่าท่านประธาน... หรือไม่ก็ ธนินทร์"

"อ๊ะ... ท่านประธานคะ ปล่อยพิมพ์ก่อนค่ะ นี่มันเวลางาน เดี๋ยวใคร..."

เสียงหวานขาดห้วงเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงทรงดินสอ ลูบไล้ต้นขาขาวเนียนผ่านรอยผ่าด้านหลัง สัมผัสสากระคายของปลายนิ้วที่กรีดกรายลงบนผิวอ่อนนุ่มทำให้พิมพ์ลดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ท่อนแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กก็โอบรัดเอวคอดเอาไว้แน่น

"ไม่มีใครกล้าเข้ามาถ้าฉันไม่อนุญาต... หันหน้ามาหาฉัน พิมพ์ลดา"

เขาออกแรงบังคับให้เธอหมุนตัวกลับมานั่งคร่อมบนตักกว้าง ขาทั้งสองข้างของหญิงสาวถูกแยกออกให้คร่อมทับหน้าขาแกร่ง กระโปรงทรงดินสอที่แคบอยู่แล้วร่นขึ้นมากองอยู่บนหน้าขา เผยให้เห็นอันเดอร์แวร์ลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่ปกปิดความเย้ายวนเอาไว้หมิ่นเหม่

บรรยากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถดับความรุ่มร้อนที่กำลังปะทุขึ้นได้เลย ธนินทร์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟราคะ ลำคอแกร่งแห้งผาก กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงผสมกับกลิ่นฟีโรโมนที่แผ่ซ่านจากตัวเธอทำให้ความเป็นชายที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงสแลคโป่งพองและแข็งขืนขึ้นมาอย่างดุดัน มันดุนดันอยู่ใต้บั้นท้ายกลมกลึงของเธอจนพิมพ์ลดาสัมผัสได้ชัดเจน

"ท่านประธาน... อย่าค่ะ... พิมพ์ต้องสรุปวาระการประชุม..." เธอละล่ำละลักบอก ใบหน้าหวานแดงซ่านไปจรดใบหู สองมือบางดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่อาจต้านทานผู้ชายตรงหน้าได้เลย

"งานของเธอตอนนี้ คือทำตามที่ฉันสั่ง" ธนินทร์กระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนเธอสั่นสะท้าน มือหนาเลื่อนลงไปสัมผัสกับขอบกางเกงในลูกไม้สีดำ ก่อนจะออกคำสั่งที่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น "ถอดมันออก"

"คะ? แต่..."

"ฉันบอกให้ถอดกางเกงในออก พิมพ์ลดา... เดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงนั้นเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ พิมพ์ลดาน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกอับอายและผิดบาปตีรวนขึ้นมาในอก แต่มันกลับถูกกลืนกินด้วยความเสียวซ่านและสัญชาตญาณของการถูกครอบงำ เธอสั่นไปทั้งตัวขณะที่ค่อยๆ ยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย มือเรียวเกี่ยวขอบลูกไม้สีดำแล้วรูดมันลงมาตามเรียวขา ก่อนจะปล่อยมันทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างจำยอม

เมื่อปราการชิ้นสุดท้ายหลุดพ้นไป ความงดงามที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่นก็ปรากฏแก่สายตา ธนินทร์ครางฮึมฮำในลำคออย่างพึงพอใจ เขาปลดตะขอกางเกงสแลคและรูดซิปลงอย่างรวดเร็ว งัดเอาแก่นกายลำใหญ่ที่ขยายตัวเต็มที่จนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่ภายนอก ความร้อนผ่าวและขนาดที่ใหญ่โตของมันทำเอาพิมพ์ลดาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความขวยเขิน แม้จะเคยผ่านมันมาแล้วหลายครั้งในช่วงสุดสัปดาห์ แต่มันก็ยังทำให้เธอหวั่นใจได้ทุกครั้ง

"จับหน้าอกตัวเอง... แล้วอ่านรายงานให้ฉันฟัง" เขาสั่งเสียงพร่า มือหนาจับท่อนเอ็นร้อนระอุของตัวเองไปจดจ่อที่รอยแยกอ่อนนุ่มซึ่งกำลังเยิ้มแฉะไปด้วยน้ำหวาน

"อ๊ะ... ท่านประธาน..."

พิมพ์ลดาทำตามอย่างว่าง่ายราวกับต้องมนต์ สองมือบางเลื่อนขึ้นไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกสามเม็ด เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีดำที่โอบอุ้มเต้าอวบอิ่ม เธอสอดมือเข้าไปกอบกุมหน้าอกตัวเอง บีบเคล้นเบาๆ ตามคำสั่ง ขณะที่สายตาพยายามจับจ้องไปที่แฟ้มเอกสารในมือ

ธนินทร์ไม่รอช้า เขากระชากสะโพกผายให้กดทับลงมาหา ในขณะที่ตัวเองก็สวนสะโพกสอบขึ้นไปรับอย่างหนักหน่วง

"อ๊าาาา!"

แฟ้มเอกสารในมือเกือบจะร่วงหล่นเมื่อความใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาในร่องสวาทที่คับแคบจนสุดความยาวในคราวเดียว ความจุกเสียดผสมผสานกับความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง พิมพ์ลดาเชิดหน้าขึ้น หวีดร้องเสียงหลง สองมือที่ขยำหน้าอกตัวเองอยู่จิกเกร็งจนเนื้อเนียนขึ้นรอยแดง

"แน่นชะมัด... อ่าส์... รัดของฉันซะแน่นเลยนะเลขาฯ คนสวย"

ชายวัยกลางคนสบถคำหยาบโลนออกมาอย่างลืมมาดนักธุรกิจใหญ่ เขากัดฟันกรอด ขยับเอวสอบกระแทกกระทั้นสวนขึ้นไปหาคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตักอย่างดุดันและเนิบนาบในตอนแรก ก่อนจะเพิ่มจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ เก้าอี้หนังผู้บริหารตัวใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงขยับเบาๆ ทว่าในความรู้สึกของพิมพ์ลดา มันราวกับแผ่นดินกำลังไหว

"อ๊ะ... อ๊า... คุณธนินทร์... พิมพ์เสียว... อื๊อออ..."

เธอครวญครางไม่ได้ศัพท์ ร่างบางเด้งขึ้นลงตามแรงกระแทกที่สวนขึ้นมา หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวอย่างยั่วยวนสายตา ธนินทร์เอื้อมมือไปกอบกุมเต้าตูมที่ล้นทะลักออกมาจากบราเซีย บีบขยำสลับกับใช้หัวแม่มือสะกิดยอดปทุมถันที่แข็งขืนเป็นไตจนหญิงสาวบิดเร่าด้วยความทรมานแสนหวาน

การลักลอบมีอะไรกันในห้องทำงานผู้บริหาร ในเวลาที่พนักงานนับร้อยกำลังเดินขวักไขว่ทำหน้าที่อยู่ด้านนอก มันสร้างความตื่นเต้นและกระตุ้นเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างมหาศาล พิมพ์ลดาพยายามกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงคราง กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเดินมาเคาะประตู แต่นั่นยิ่งทำให้ช่องทางรักของเธอตอดรัดแก่นกายของเขาแน่นขึ้นไปอีก

"ตอดดีเหลือเกิน... พิมพ์... อ่าส์... พ่อจะทนไม่ไหวแล้ว" เขาเผลอหลุดสรรพนามเดิมออกมาเมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยานถึงขีดสุด

ธนินทร์รวบเอวบางไว้แน่น ล็อกสะโพกเธอให้อยู่กับที่ ก่อนจะรัวเอวสอบกระแทกอัดเข้าไปในร่องสวาทอย่างบ้าคลั่ง ลึกซึ้ง และหนักหน่วงจนพิมพ์ลดาตัวลอย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องทำงานแข่งกับเสียงหอบหายใจ

"อ๊าาา! ไม่ไหวแล้ว... พิมพ์จะ... กรี๊ดดดดดด!"

ร่างอรชรกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น้ำหวานสีใสทะลักล้นออกมาอาบชโลมแก่นกายร้อนจัด ในจังหวะเดียวกันนั้น ธนินทร์ก็อัดกระแทกสะโพกเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย ลึกจนสุดโคน เขากดแช่ค้างเอาไว้ คำรามเสียงต่ำในลำคอ พร้อมกับปลดปล่อยสายธารน้ำกามสีขาวขุ่นฉีดพ่นเข้าไปในช่องทางรักที่กำลังตอดตุบๆ ทุกหยาดหยดถูกฝากฝังไว้ในตัวของเธอจนล้นปรี่ออกมาตามง่ามขา

พิมพ์ลดาหอบหายใจรวยริน ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอหลับตาลง เตรียมจะขยับตัวลุกขึ้นจากตักเพื่อไปทำความสะอาดร่างกายที่เหนอะหนะ

ทว่า... สองแขนแกร่งกลับโอบรัดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"จะไปไหน" น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและทรงอำนาจอีกครั้ง

"พิมพ์... พิมพ์จะไปเข้าห้องน้ำค่ะ มันเลอะเทอะไปหมดแล้ว เดี๋ยวพิมพ์ต้องสรุปงาน..." เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอน รับรู้ได้ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกายเธอมันยังไม่ได้อ่อนตัวลงเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำมันยังขยายขนาดแข็งขืนขึ้นมาคาอยู่ภายในร่องสวาทของเธออย่างดุดัน

ธนินทร์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเอาแต่ใจของผู้ชายที่ควบคุมทุกอย่างในชีวิตของเธอ มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารที่หล่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ยัดมันใส่มือของหญิงสาวที่กำลังนั่งคร่อมทับแก่นกายของเขาอยู่

"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น นั่งอยู่แบบนี้แหละ" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้แท่งเอ็นร้อนระอุเสียบคาอยู่ในตัวเธอจนมิดด้าม "เวลางานคือเวลางาน พิมพ์ลดา... อ่านรายงานวาระการประชุมต่อสิ เลขาฯ ของฉันต้องทำงานให้คุ้มเงินเดือนนะ"

"อ๊ะ... แต่คุณธนินทร์... มัน... มันยังคาอยู่เลยนะคะ พิมพ์ขยับไม่ได้..." ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงลำคอ แค่เธอขยับตัวเพื่อพลิกหน้ากระดาษ ความใหญ่โตที่เสียดสีอยู่ภายในก็ทำเอาเธอเสียวซ่านจนน้ำตาแทบเล็ด

"ก็ไม่ได้สั่งให้ขยับไปไหนนี่ นั่งทับมันไว้อย่างนั้นแหละ... อ่านสิ เสียงสั่นทำไม"

ธนินทร์หรี่ตามองลูกสะใภ้ตัวน้อยที่ถูกแปรสภาพมาเป็นของเล่นส่วนตัวบนโต๊ะทำงาน นิ้วสากแกล้งกรีดกรายไปตามร่องอกที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ต สลับกับออกแรงขยับสะโพกเบาๆ สวนขึ้นไปหาคนที่นั่งคร่อมอยู่เป็นระยะ เพื่อเตือนความจำว่าใครคือเจ้านาย และใครที่ต้องตกเป็นทาสอารมณ์ของเขาไปตลอดทั้งวันทำงานนี้

พิมพ์ลดากัดริมฝีปากจนห้อเลือด มือที่สั่นเทาจับแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังหน้าอกที่ยังไม่ได้ติดกระดุม เธอสูดลมหายใจลึก พยายามเปล่งเสียงอ่านรายงานท่ามกลางความอึดอัดและเสียวซ่านแทบขาดใจ โดยมีสายตาคมกริบของมหาเศรษฐีจอมเผด็จการจ้องมองทุกปฏิกิริยาของเธออย่างพึงพอใจที่สุด... บทเรียนการเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น