Introduced by Fate: บุพเพอาละวาด - 2

 

“แกก็ลองแต่งงานดูสิ มันมีความสุขจริงๆ นะ ลองเปิดใจให้ใครสักคน แล้วแกจะพบว่าความสุขที่แท้จริ...” คำแนะนำจากประสบการณ์ตรงถูกเอ่ยออกมาจากหัวใจที่พองโตของนาซิม คนฟังก็เลิกคิ้วคิดตามแบบไม่ใคร่จะเชื่อใน ‘คำว่ารัก’ สักเท่าใดนัก ทว่าพี่ชายของเขายังพูดไม่จบประโยคเสียงหวานๆ ของพี่สะใภ้ก็ดังแว่วเข้ามา...

“นาซิมคะทานของว่างค่ะ” อนามิกาชวนก่อนวางจานคุกกี้และน้ำผลไม้ตรงหน้าสามี พลางหย่อนตัวลงนั่งตรงที่พนักวางแขนของเก้าอี้ของสามี แต่ร่างเล็กก็โดนแขนล่ำคว้าเข้าไปนั่งบนตักแทน พร้อมกับโดนขโมยหอมแก้มหอมกรุ่นฟอดใหญ่

และคาร์รีมที่ขมวดคิ้วอยู่ก็ได้ยินเสียงหวานหัวเราะคิกคักซึ่งหลุดผ่านหูโทรศัพท์มาอย่างชัดเจนอีกด้วย

“ที่รักป้อนหน่อยสิครับ” และนี่เป็นน้ำเสียงทุ้มออดอ้อนของหนุ่มช่างอ้อนเมียที่ดังออกมา ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้วางสายกับน้องชายซึ่งก็กำลังส่ายหัวกับความเปลี่ยนแปลงของพี่ชายตัวเอง

อนามิกาช้อนตามองอย่างงอนเง้า แต่ก็ยอมหยิบคุกกี้ขึ้นมาป้อนให้สามีที่อ้าปากรับแล้วเคี้ยวไปอมยิ้มไปอย่างมีความสุขราวกับลืมไปแล้วว่ากำลังคุยโทรศัพท์กับน้องชายอยู่ ราวกับว่าพวกเขาตกอยู่ในห้วงแห่งรักและโลกนี้มีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น แล้วท่าทีแสนน่ารักร่างนุ่มนิ่มบนตักแกร่งก็พานทำให้ร่างใหญ่ร้อนรุ่มจนนั่งไม่ติด และไม่คิดคุยอะไรกับใครหน้าไหนอีกแล้ว

“ที่รักครับ ไปป้อนกันบนเตียงดีกว่าครับ” คนอยากกินอย่างอื่นนอกเหนือจากคุกกี้กระซิบขอเสียงแหบพร่าตรงใบหูเล็กๆ ที่แดงก่ำทันตาเห็น

“นาซิมน่ะ ทะลึ่งไม่เลือกเวล่ำเวลาเลย” อนามิกาค่อนขอดแต่ก็ไม่คิดปฏิเสธสามี เพราะรู้ว่ายังไงเสียเขาก็ต้องอุ้มเธอไปทำอย่างที่ขอไว้แน่ๆ นาซิมยิ้มพรายจรดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนุ่มอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนหันไปลาน้องชายที่คุยค้างกันไว้อยู่

“แค่นี้นะน้องชาย พี่ติดงานด่วน…ไม่ว่างคุยด้วยแล้ว” นาซิมหันไปกรอกเสียงผ่านโทรศัพท์ยังดีที่เขายังจำได้ว่าคุยโทรศัพท์ค้างอยู่ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าจนอีกฝ่ายสังเกตได้ แล้วเสียงสัญญาณที่ตัดไปโดยที่เขายังไม่ทันได้ร่ำลา...แค่นี้ก็ทำเอาคาร์รีมรู้แล้วว่างานอะไรที่ว่าด่วนกันนักหนา

“จะกินคุกกี้หรือพี่สะใภ้กันแน่...” คนเป็นน้องบ่นเบาๆ พลางต้องส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจในอาการตกอยู่ในห้วงแห่งรักของพี่ชาย เพราะตั้งแต่แต่งงาน นาซิมเปลี่ยนไปจากเดิมมาก และเขาเองก็ดีใจที่เห็นพี่มีความสุข เพียงแต่คนไม่เชื่อในรักอย่างเขาไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถรักใคร และแสดงออกว่ารักใครได้เหมือนอย่างที่พี่ชายทำๆ อยู่ในทุกวันนี้ก็เท่านั้นเอง

ทายาทบ่อน้ำมันคนรองสลัดเรื่องไร้สาระสำหรับเขาทิ้ง เพราะเขาเองก็มีงานสำคัญรออยู่เช่นกันมือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อโทรหาเลขาของตัวเอง

“เรื่องทีมวิศวกร...คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

ภายในห้องเช่าเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าเตียงซึ่งกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งห้อง ตู้เสื้อผ้าไม้และโต๊ะทำงานซึ่งถูกวางอย่างแออัดอยู่ด้วยกัน ยังดีที่มีที่เหลือให้มีห้องน้ำเล็กๆ อยู่ภายในตัวด้วย แต่สำหรับนักศึกษาจบใหม่และยังว่างงานอย่าง รินรดา จันทร์กระจ่าง แค่นี้ก็ดีเลิศเกินความคาดหมายแล้ว

ร่างเล็กกะทัดรัดในกางเกงขาสั้นคู่กับเสื้อยืดตัวโคร่งของเจ้าของห้อง กำลังสาละวนอยู่ตรงโต๊ะทำงานที่มีโน้ตบุ๊กคู่ชีพตั้งอยู่ มือเล็กก็จับจัดไปตามลำโพงเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ทั้งสองข้างรวมทั้งไมโครโฟนให้ได้ยินเสียงชัดเจน และไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดกับการสัมภาษณ์งานผ่านทางอินเทอร์เน็ตในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และเป็นงานที่เธอเพิ่งได้รับอีเมลนัดหมายการสัมภาษณ์เมื่อวานนี่เอง

“โอเคเรียบร้อย เสียงชัดแจ๋ว” รินรดายิ้มให้กับอุปกรณ์หากินของตัวเอง ก่อนผ่อนหายใจแรงๆ สองสามครั้ง แล้วหันไปดูนาฬิกาบนผนังด้วยความตื่นเต้น มือน้อยที่เหงื่อชุ่มเย็นเฉียบเพราะถ้าเธอได้งานชิ้นนี้เธอก็จะสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เงินก็ดีแถมยังได้ไปทำงานต่างประเทศด้วย เป็นการหาประสบการณ์ให้กับชีวิตที่ไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ

หญิงสาวเพิ่งเรียนจบสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาแบบสดๆ ร้อนๆ มีบริษัททั้งดังและไม่ดังเสนองานมาให้เธอทำมากมาย แต่คนมีอุดมการณ์และรักที่ลองสิ่งใหม่ๆ อย่างหญิงสาวก็เลือกที่จะส่งใบสมัครไปยังบริษัทด้านน้ำมันที่มีชื่อเสียงระดับโลกอย่างบินคาดาร์ซึ่งอาจารย์ที่ปรึกษาแนะนำมา... และบริษัทนี้ก็กำลังก่อตั้งโรงงานผลิตแผ่นโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ซึ่งถือว่าเป็นงานที่น่าสนใจและท้าทายเป็นอย่างมาก

‘ติ๊ง’ เสียงดังหลุดมาจากลำโพง ดวงตาโตตื่นตระหนกจ้องไปยังจอคอมพิวเตอร์ก็พบว่าเป็นเสียงเรียกเข้าของโปรแกรมคุยออนไลน์ที่เธอล็อกอินรอไว้ รินรดากดรับสายเรียกเข้าด้วยมือที่สั่นน้อยๆ

“สวัสดีค่ะ” รินรดาทักทายเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้ว โชคดีที่เธอเคยได้ทุนนักเรียนแลกเปลี่ยนไปเรียนที่ประเทศสหรัฐอเมริกาตอนช่วงมัธยมปลาย รวมทั้งการฝึกงานบริษัทฝรั่งในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยจึงทำให้เธอสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้แบบไม่อายใคร

“สวัสดี...รินรดา” น้ำเสียงแหบๆ คล้ายเอ่ยผ่านไมโครโฟนใกล้จะพังหรือราคาถูกจนเสียงที่ดังออกมาแตกซ่าจนเธอแทบแยกไม่ออกว่าคนพูดเป็นชายหรือหญิง รู้แต่ว่าน่าจะเป็นน้ำเสียงของคนสูงอายุ แล้วในขณะที่หญิงสาวนั่งขมวดคิ้ววิเคราะห์เสียงผู้พูดนั้นว่าที่ผู้ว่าจ้างก็ดังต่อเนื่องออกมา...

“ฉันอ่านเรซูเม่ของหนูแล้วบอกตรงๆ ว่าฉันประทับใจ”

“ขะขอบคุณค่ะ” เธอตอบอย่างงงๆ เพราะคำของว่าที่นายจ้างทำเอาคนฟังต้องขมวดคิ้ว นอกเหนือจากจบด้วยเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเมืองไทยแล้ว เธอยังไม่เคยทำงานอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันให้อีกฝ่ายมองว่าน่าประทับใจเลยสักนิด หญิงสาวแอบสงสัยในใจ

“นอกเหนือจากผลการเรียนอันดีเยี่ยมแล้ว ฉันชอบที่หนูมีความสามารถในการแฮ็กข้อมูลเป็นพิเศษ”

อีกครั้งที่รินรดาต้องตาโตอ้าปากค้าง เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้เขียนความสามารถเช่นนี้ลงไปในใบสมัครงานที่ไหนเป็นแน่โดยเฉพาะที่นี่... เพราะมันเป็นความสามารถที่ออกไปแนวผิดกฎหมายเสียมากกว่า

“เออ ท่าน เอ่อ ทราบ เอ่อ...” รินรดาลืมวิธีพูดไปชั่วขณะ