Chapter 3 กับดักที่ยังไม่เห็นหน้า 1

Chapter

3

กับดักที่ยังไม่เห็นหน้า 1

เสียงช้อนส้อมเงินแท้กระทบจานกระเบื้องเนื้อดีดังแกร๊กสั้น ๆ ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้งภายในห้องอาหาร โคมไฟคริสตัลขนาดใหญ่ โคมไฟเจียระไนระยิบระยับสะท้อนแสงสีส้มอุ่นลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงาวับ ที่ยาวร่วมสี่เมตร กลิ่นหอมของสเต๊กเนื้อวากิวซอสพริกไทยดำปะปนกับกลิ่นไวน์แดงบอร์กโดซ์ปีเก่าแก่ แต่ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะกลับเย็นชืดไม่ต่างจากห้องแช่แข็ง

ภานุเดชขยับมีดตัดชิ้นเนื้อในจานอย่างพิถีพิถัน จังหวะการกดน้ำหนักมือสม่ำเสมอจนเกิดเสียงเนื้อกระทบจานเป็นจังหวะเบา ๆ เขาไม่ได้ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มในทันที และไม่ได้สบตากับใคร นัยน์ตาคู่เรียวภายใต้กรอบแว่นสายตาทอดมองเพียงความเป๊ะของจานอาหารตรงหน้า ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาจนแทบไร้ความรู้สึก

“เชฟของบ้านเรายังหมักเนื้อได้ดีนี่คะคุณแม่...” ศศิรินทร์จิ้มเนื้อเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไมพลางเอ่ยขึ้น จังหวะการละเลียดอาหารของเธอเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ที่ไม่ได้มาจากรสชาติของเนื้อในจาน หากแต่มาจากความสาแก่ใจที่กำลังอัดแน่นอยู่ในอก เดรสสีขาวครีมราคาแพงขับให้เธอดูน่าทะนุถนอมในสายตาของพ่อและแม่

เกริกเกียรติ ผู้เป็นพ่อในวัยหกสิบกว่าปีนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ผิวพรรณเต่งตึงจากการดูแลอย่างดี สมฐานะประธานกรรมการใหญ่ของเครือบริษัท เขาจิบไวน์แดงลงคอช้า ๆ รสสัมผัสเข้มข้นกลมกล่อม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากบนตักบนขึ้นมาเช็ดริมฝีปากที่เลอะซอส

“เรื่องย้ายพนักงานบัญชีคนนั้นเรียบร้อยดีใช่ไหมยัยกิ๊ก?” เกริกเกียรติเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องในห้องกว้าง

“เรียบร้อยดีค่ะคุณพ่อ” ศศิรินทร์วางช้อนส้อมลงบนจาน เกิดเสียง แกร๊งดังชัดกว่าปกติเล็กน้อย เธอขยับตัวนั่งหลังตรง คลี่ยิ้มบาง ๆ อย่าง

สง่างาม

“แม่นั่นเซ็นรับทราบคำสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีอิดออด ซึ่งก็แปลกนะคะ ยอมง่ายขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่ออฟฟิศชอบทำตัวเป็นคนสำคัญ ของพี่ภานุมาโดยตลอด”

ประโยคนั้นทำให้มือของภานุเดชที่กำลังจับมีดตัดเนื้อชะงักไปครึ่งจังหวะ เขาวางมีดลงข้างจานช้า ๆ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นไหววูบ ก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ

“วันวิวาห์เขาเป็นคนที่ทำงานเก่ง งานบัญชีคุมงบที่เหมืองภูคำก็ต้องการคนละเอียดแบบเขาไปช่วยดูแล” ภานุเดชเอ่ยน้ำเสียงเรียบต่ำ ทว่าท่อนแขนใต้เสื้อเชิ้ตลายแถบเกร็งตึงอย่างเห็นได้ชัด

“เก่งงานหรือเก่งเรื่องอย่างอื่นกันแน่คะพี่ภานุ?” ศศิรินทร์ขัดขึ้นทันควัน หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงความเย้ยหยันอย่างชัดเจน

“พี่ภานุก็เป็นซะอย่างนี้ ถึงมองแม่นั่นไม่ออก! พ่อคะ...พ่อรู้ไหมคะว่ายัยวันวิวาห์นั่นน่ะ อยู่มัธยมโรงเรียนเดียวกับกิ๊ก ทำตัวเป็นสาวน่าสงสาร ดึงดูดผู้ชายไปทั่ว พอเข้ามาทำงานที่นี่ก็ใช้มารยาหญิงเกาะพี่ภานุไม่ห่าง ชอบเสนอตัวอยู่ทำงานดึก ๆ ดื่น ๆ สองต่อสองหวังยั่วให้พี่ภานุใจอ่อน จะได้ขยับตำแหน่งเป็นคุณนาย!”

“กิ๊ก พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” ภานุเดชหันไปมองน้องสาว น้ำเสียงเข้มขึ้นครึ่งระดับ สายตาจ้องมองศศิรินทร์ตรง ๆ ทว่าแววตาไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความเหนื่อยหน่ายและยอมรับชะตากรรมที่ไม่อาจขัดใจคนในบ้านได้

“ทำไมคะ ก็กิ๊กพูดความจริง!” ศศิรินทร์หันไปหาผู้เป็นพ่อ

“พ่อก็เห็นไม่ใช่เหรอคะว่าช่วงหลัง ๆ พี่ภานุเริ่มไม่ค่อยฟังคำเตือนของพวกเราเลย เพราะมีผู้หญิงคนนี้คอยเสี้ยมอยู่ข้างหู ถ้ากิ๊กไม่จัดการย้ายยัยนั่นไปให้พ้นทาง มีหวังตระกูลเราคงได้เป็นถังข้าวสารให้พวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาเสพสุขแน่!”

คุณหญิงกรรณิการ์ ผู้เป็นแม่วางแก้วน้ำลงเบา ๆ นัยน์ตาเรียวยาวแบบคนมีตระกูลทอดมองลูกชายด้วยสายตาติเตียนเล็กน้อย

“ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนั้นจริง ยัยกิ๊กทำถูกแล้วล่ะภานุ” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด

“ผู้หญิงสมัยนี้ไว้ใจยาก หน้าตาสวยหมดจด ทำตัวน่าสงสาร แต่ว่าข้างในแฝงความทะเยอทะยานไว้เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เราเป็นตระกูลใหญ่ จะปล่อยให้มีเรื่องแปดเปื้อนแบบนี้ไม่ได้”

 (︶^︶) 

ไม่ทันไรก็ใส่ไฟให้พี่แสนผาเกลียดน้องวาห์ของไรท์แล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยเด้อทุกคนนนนนน