Chapter 2 กลิ่นขนมปังอบและคำล่ำลา

Chapter

2

กลิ่นขนมปังอบและคำล่ำลา

กลิ่นวานิลลาหอมหวานอบอวลปะปนกับกลิ่นเนยสดที่กำลังละลายในเตาอบ อุณหภูมิอบอุ่โฉมฉายยในร้าน ‘วิวาห์คาเฟ่’ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับไอเย็นชืดของเครื่องปรับอากาศในออฟฟิศใจกลางเมืองกรุง เสียงนาฬิกาเรือนเก่าบนผนังไม้ดัง ติ๊ก ติ๊ก เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงฟองนมที่กำลังถูกสตรีมด้วยแรงดันจากเครื่องชงกาแฟ

วันวิวาห์มองทอดสายตาผ่านกระจกหน้าต่างร้าน ออกไปทางถนนสายเล็ก ๆ ในชุมชนเก่า แสงแดดอุ่นยามเช้าทอดเงายาวผ่านทิวไม้ สัมผัสอุ่นจากถ้วยเซรามิคในมือไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดที่แล่นเกร็งอยู่บริเวณลำคอเลือนหายไป นิ้วโป้งของเธอใช้วิธีลูบขอบแก้ววนไปมาจังหวะเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“วาห์ กาแฟเย็นหมดแล้วลูก”

เสียงทุ้มหวานทว่าแฝงความเหนื่อยล้าอิดโรยดังขึ้นข้างกาย โฉมฉาย ผู้เป็นแม่ วางถาดไม้บรรจุจานขนมปังกระเทียมหอมกรุ่นลงบนโต๊ะ ร่างผอมบางในชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายสีครีมสวมทับเสื้อแขนยาว มีรอยคราบแป้งสาลีแต้มอยู่ตรงปลายจมูกและข้างแก้ม ริมฝิปากของแม่ระบายยิ้ม แต่นัยน์ตาคู่ฝ้าฟางกลับฉายแววหม่นแสงด้วยความอิดโรยจากโรคร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ภายใน

วันวิวาห์รีบวางแก้วกาแฟลง ยื่นมือไปกุมมือที่ขรุขระของแม่ไว้ สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากเตาอบและความเหนียวบางเบาของคราบแป้ง

“แม่อบขนมเองอีกแล้วเหรอคะ?” น้ำเสียงของวันวิวาห์ดังกึ่งดุ กึ่งอาทร นัยน์ตาคมทอดมองข้อมือของแม่ที่สั่นเทาน้อย ๆ

“หมอบอกว่ายังไม่อยากให้แม่ยืนหน้าเตาร้อน ๆ นาน ๆ ไม่ใช่เหรอคะแม่?”

“แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” โฉมฉายหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งจนต้องขยิบตาปรับจังหวะหายใจ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับลูกสาวคนโต

“ขยับเขยื้อนมือเท้าบ้างจะได้ไม่ยึดดังก๊อกแก๊ก อีกอย่าง ขนมปังสูตรนี้วาห์ชอบกินไม่ใช่เหรอลูก?”

คำพูดเรียบง่ายแต้มด้วยรอยยิ้มซื่อ ๆ ของแม่ ทำให้วันวิวาห์ต้องกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงไปในลำคอ เธอสบตาแม่เพียงครู่เดียว ก่อนจะเบือนสายตาลงมองจานขนมปังตรงหน้า สูดกลิ่นหอมของเนยและกระเทียมอบสดใหม่เข้าปอด สูดลมหายใจเข้ายาวและลึก ทว่าตอนผ่อนออกกลับแผ่วเบาจนแทบไร้เสียง

“พี่วาห์! จะเดินทางกี่โมงเนี่ย? ของหลังรถแน่นจนท้ายแทบติดพื้นแล้วนะ!”

เสียงทุ้มเข้มของ วาโย น้องชายวัยยี่สิบสองปีดังแทรกขึ้นมาก่อนตัว วาโยเดินเช็ดมือกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่คล้องคอเข้ามาในร้าน ใบหน้าคมเข้มมีเหงื่อซึมตามไรผม รูปร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนส์ขาด ๆ แสดงถึงการเป็นกำลังหลักในการดูแลงานหนักทั้งหมดของคาเฟ่แห่งนี้วาโยลากเก้าอี้มานั่งข้างผู้เป็นแม่ มือใหญ่หยิบขนมปังบนจานเข้าปากเคี้ยวกรวบ ๆ สายตาจ้องมองพี่สาวอย่างจับสังเกต

“มองอะไรขนาดนั้นไอ้โย” วันวิวาห์ถาม พลางขยับแก้วน้ำส่งให้น้องชาย วาโยเคี้ยวขนมปังกลืนลงคอ ดื่มน้ำตามอึกใหญ่ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะดังกึก นัยน์ตาคู่คมเข้มที่คล้ายกับพี่สาวจ้องมองใบหน้าเนียนของวันวิวาห์ไม่ละไปไหน

“พี่แน่ใจนะว่าย้ายไปทำงานต่างจังหวัดรอบนี้ ไม่ได้มีอะไรแอบแฝง?”

จังหวะหัวใจของวันวิวาห์กระตุกวูบ ปลายนิ้วมือที่ประสานกันบนตักเกร็งตึงขึ้นมาทันที เธอขยับยิ้มบาง ๆ บนริมฝิปาก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทำไมต้องมีอะไรแอบแฝง? บริษัทเขาเห็นว่าพี่เก่ง ระบบบัญชีที่เหมืองฝั่งโน้นมีปัญหา เขาก็เลยส่งพี่ไปช่วยคุมงบให้ มันเป็นงานก้าวหน้า ได้เงินเพิ่มด้วย”

“เงินเพิ่มหรือโดนบีบเอาดี ๆ พี่วาห์?” วาโยขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ดุดัน แต่แฝงความแคลงใจและเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

“ปกติบริษัทอสังหาฯ บ้าอะไรจะส่งนักวิเคราะห์การเงินระดับพี่ไปประจำเหมืองหินในป่าในเขา? ผมไม่ใช่เด็กแปดขวบนะพี่วาห์ ที่จะดูไม่ออกว่ายัยศศิรินทร์เพื่อนเก่าพี่มันคอยหาเรื่องพี่อยู่ตลอดเวลา”

“วาโย...” เสียงของโฉมฉายดักขึ้นเบา ๆ มือที่สั่นเทายื่นไปแตะแขนลูกชาย

“อย่าไปพูดถึงเพื่อนพี่เขาแบบนั้น...”

“แม่ก็เข้าข้างคนอื่นอยู่เรื่อย!” วาโยหันไปมองแม่ ถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันกลับมาทางวันวิวาห์

“ผมแค่อยากรู้ว่าพี่โอเคจริงเหรอ? ถ้ามันแย่นัก พี่ก็ลาออกกลับมาอยู่บ้าน คาเฟ่เราถึงจะไม่ได้กำไรเป็นล้าน ๆ แต่ก็พอซื้อค่ายา พอเลี้ยงเราสามคนได้ ผมขยันคั่วกาแฟเพิ่มขึ้นอีกหน่อยก็ได้”

วันวิวาห์มองหน้าน้องชาย ชายหนุ่มที่เคยวิ่งเล่นตามหลังเธอในวันวาน บัดนี้เติบโตจนมีไหล่กว้างพอจะแบกรับภาระบ้านได้แล้ว ความอบอุ่นสายหนึ่งฉีดซ่านไปทั่วอก ทว่าภาพตารางค่ายาของแม่ที่ต้องสั่งนำเข้าจากต่างประเทศทุกสิบห้าวัน และตารางงบประมาณการผ่อนคอนโดผ่อนรถก็ลอยขึ้นมากลบทันที

ร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งนี้ ทำเงินได้เพียงพอสำหรับค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าอาหารในแต่ละวันเท่านั้น แต่มันไม่เคยเพียงพอสำหรับชีวิตของแม่เมื่อโรคร้ายกำเริบ

“พี่โอเคจริง ๆ โย” วันวิวาห์ตอบน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นเธอสบตาน้องชายตรง ๆ โดยไม่หลบ

“พี่อยากไปเปิดหูเปิดตาด้วย อยู่ออฟฟิศในเมืองนาน ๆ มันอุดอู้อีกอย่าง ถ้าน้องชายพี่ขยันคั่วกาแฟอยู่ทางนี้ แม่มีขนมปังอร่อย ๆ อบขาย พี่ก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วจริงไหม?”

วาโยมองหน้าพี่สาวอยู่นาน ลมหายใจของเขาหนักและลึก ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น

“อยากไปก็ไป แต่ถ้าใครที่โน่นมันกร่างใส่พี่ หรือถ้าน้าชายของยัยศศิรินทร์นั่นมันรังแกพี่ โทรบอกผมเลยนะ ผมจะขับรถกระบะขึ้นไปรับพี่กลับบ้านทันที”

คำว่าน้าชายยัยศศิรินทร์ ทำให้วันวิวาห์นึกถึงรอยหมึกซึมสีดำบนกระดาษแผ่นนั้น พ่อเลี้ยงแสนผา คำขู่ดุดันที่บอกว่าคนที่นั่นไม่มีเวลามานั่งรอพวกคนเมืองกรุง วันวิวาห์เม้มริมฝิปากแน่นเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ไม่มีใครทำอะไรพี่ได้หรอกน่า...”

กลิ่นหอมของดอกนมแมวข้างรั้วบ้านลอยมาตามสายลมยามสาย แดดเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ รถยนต์คันเก๋าสภาพดีของวันวิวาห์จอดสตาร์ตเครื่องทิ้งไว้อยู่หน้าบ้าน กระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ถูกวาโยย้ายไปเก็บไว้ที่ท้ายรถเรียบร้อยแล้ว

โฉมฉายยืนอุ้มกล่องปิ่นโตสแตนเลสสามชั้นไว้ในอ้อมอก ภายในบรรจุหมูทอดกระเทียมและน้ำพริกตาแดงสูตรโบราณที่คนเป็นแม่ตั้งใจทำตั้งแต่ตีห้า

“เอาน้ำพริกกับหมูทอดไปกินระหว่างทางนะลูก อยู่ที่โน่นถ้ากินอาหารท้องถิ่นไม่ถูกปาก อย่างน้อยก็ยังมีของแม่” โฉมฉายยื่นปิ่นโตให้ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวอน วันวิวาห์รับปิ่นโตมาถือไว้ กลิ่นหอมของน้ำพริกที่คุ้นเคยทะลุออกมานอกฝาปิด สัมผัสถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลือ เธอวางปิ่นโตลงบนเบาะข้างคนขับ ก่อนจะหมุนตัวกลับมากอดผู้เป็นแม่

อ้อมกอดของแม่ผอมบางและตัวเล็กกว่าแต่ก่อนมาก วันวิวาห์ซบหน้าลงกับไหล่ของแม่ สูดกลิ่นแป้งเด็กและกลิ่นอบเชยอ่อน ๆ จากตัวแม่เข้าปอด ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าว น้ำตาเม็ดโตคลอเบ้า แต่นิ้วมือของเธอที่กอดหลังแม่ไว้กลับเกร็งแน่น ไม่ยอมปล่อยให้ความอ่อนแอหลุดออกมาเป็นเสียงสะอื้น

“ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะแม่...” วันวิวาห์กระซิบข้างหูแม่ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสั่นระริก

“กินยาให้ตรงเวลา อย่าแอบยกของหนัก และห้ามยืนหน้าเตาอบนานเกินครึ่งชั่วโมงเด็ดขาด วาห์ให้ไอ้โยมันคอยเฝ้าอยู่นะคะ”

“แม่รู้แล้วน่ะวาห์...รู้แล้วลูก” โฉมฉายผ่องยิ้ม ลูบเรือนผมนุ่มสลวยของลูกสาวเบา ๆ

“วาห์นั่นแหละ อยู่เมืองใหญ่มาตลอด ไปอยู่ป่าอยู่เขามันคงไม่สบายเหมือนบ้านเรา แต่แม่เชื่อว่าลูกแม่เก่ง วาห์ของแม่เป็นเด็กอดทน...”

โฉมฉายนิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่ลูบผมหยุดชะงัก ลมหายใจของแม่แผ่วเบาลง “แต่ถ้ารู้สึกว่ามันเหนื่อยเกินไป ถ้ารู้สึกว่าวาห์แบกไม่ไหว ก็กลับบ้านเรานะลูก บ้านเรามีที่ให้วาห์นอนพักเสมอ”

ประโยคนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กที่สะกิดใจ วันวิวาห์กลืนก้อนเอ่อล้นลงคอ ผละออกจากอ้อมกอดแม่ พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่ตั้งใจรังสรรค์ให้ดูสดใสที่สุด

“ค่ะแม่ วาห์รู้”

เธอหันไปหาวาโยที่ยืนกอดอกอยู่ข้างประตูรถ ชายหนุ่มยักคิ้วให้พี่สาว ทว่าสายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย วาโยยื่นมือมาแตะหัวไหล่วันวิวาห์ ตบเบา ๆ สองสามที

“ขับรถดี ๆ นะพี่ ถึงแล้วโทรบอกด้วยล่ะ”

“อืม ฝากดูแลแม่ด้วยนะโย”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”

วันวิวาห์ก้าวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ปิดประตูรถ เสียงประตูหนาหนักตัดขาดเสียงนกและเสียงลมภายนอกทันที เธอหมุนพวงมาลัย ค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากหน้าบ้าน ผ่านกระจกมองหลัง เธอเห็นโฉมฉายแม่ยืนกอดอกมองตามด้วยรอยยิ้ม โดยมีวาโยยืนเคียงข้างคอยพยุงไหล่ไว้มือของวันวิวาห์ที่จับพวงมาลัยสั่นน้อย ๆ หยดน้ำตาที่อดทนกลั้นไว้ตลอดเช้า ไหลซึมลงมาตามแก้วเนียนหนึ่งหยด เธอใช้นิ้วปาดมันออกทันทีปรับสายตามองตรงไปข้างหน้า ทางหลวงสายหลักที่มุ่งหน้าสู่ภาคเหนือทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด ละอองฝุ่นและทิวเขาสลับซับซ้อนกำลังรอคอยเธออยู่เบื้องหน้า การเดินทางสู่เหมืองภูคำได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พร้อมกับชีวิตใหม่ที่เธอต้องสู้เพื่อคนที่เธอรักสุดหัวใจ

٩ (˘◡˘) ۶

โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยเด้อ เอาใจช่วยน้องวาห์ของไรท์ด้วยนะคะ การเดินทางครั้งนี้มีเรื่องราวมากมายรอน้องวาห์ของไรท์อยู่เด้อออออโดยเฉพาะไอ้พ่อเลี้ยงแสนผาที่ปากหมาน่าตบ!!!! (*ゝω・)