Chapter  3 กับดักที่ยังไม่เห็นหน้า 2

Chapter 

3

กับดักที่ยังไม่เห็นหน้า 2

ภานุเดชเม้มริมฝิปากแน่น ลมหายใจของเขาหนักแน่นทว่าทอดถอนยาวอยู่ในอก เขาถอนสายตากลับมามองจานสเต๊กที่ยังเหลือเนื้ออยู่ครึ่งหนึ่ง รสชาติของอาหารราคาแพงในปากบัดนี้กลายเป็นความหวานเลี่ยนและขมปร่าไปเสียแล้ว เขาเกลียดการสนทนาในบ้าน เกลียดความระแวงไร้สาระของน้องสาว แต่เขารู้ดีว่าการขัดใจพ่อและแม่เพื่อพนักงานบริษัทเพียงคนเดียว ย่อมหมายถึงความวุ่นวายที่จะตามมาแบบไม่สิ้นสุด เขาจึงเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้วันวิวาห์กลายเป็นเหยื่อรับบาปในเรื่องนี้

“แล้วย้ายไปที่ไหน?” เกริกเกียรติถามขึ้น สายตาจับจ้องที่ลูกสาวคนเล็ก

“เหมืองภูคำค่ะพ่อ เหมืองหินของน้าผา” ศศิรินทร์ยิ้มกว้าง นัยน์ตาประกายความสะใจแบบเปิดเผย

“กิ๊กเห็นว่าน้าผากำลังขาดคนคุมงบที่เหมือง แล้วก็ที่สำคัญน้าผาไม่ชอบพวกคนเมืองเหยาะแหยะใช่ไหมล่ะคะ? ปากดุ ห่าม เกลียดพวกผู้หญิงดัดจริตเป็นที่สุด ถ้ายัยวันวิวาห์ไปอยู่ที่โน่น โดนน้าผาดัดนิสัยซะบ้าง คงจะได้รู้ซะทีว่าตัวเองอยู่ระดับไหน!”

เกริกเกียรติฟังแล้วพยักหน้าช้า ๆ อย่างเห็นด้วย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของชายวัยชรา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะกดยกสายหาใครบางคนทันที

“นั่นคุณพ่อจะโทรหาใครคะ?” ศศิรินทร์ถามด้วยความสนใจ

“โทรหาน้าผาของแกไง...” เกริกเกียรติเอ่ย เสียงหัวเราะในลำคอดังหึ ๆ

“จะส่งคนไปทั้งทีก็ต้องฝากฝังให้มันพิเศษเป็นเรื่องเป็นราวหน่อย”

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะกดรับ เสียงซ่าของสัญญาณตามสายในแถบดอยสูงสอดแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงลมพัดและเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานหนักดังก้องมาจากระยะไกล

(ว่าไงครับพี่เกริก?)

น้ำเสียงทุ้มเข้ม ดุดัน และห้าวห้วนดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่เกริกเกียรติเปิด speakerphone ไว้กลางโต๊ะอาหาร น้ำเสียงนั้นไม่ได้อ่อนหวาน ไม่มีคำประดิดประดอย และเต็มไปด้วยพลังอำนาจของคนที่อยู่เหนือคนงานนับร้อย

“แสนผาเหรอ ทำอะไรอยู่ล่ะ?” เกริกเกียรติทักทายด้วยน้ำเสียงถือดีตามประสาพี่เขย

(กำลังตรวจไซด์งานฝั่งตะวันตกครับ ลมฝนกำลังจะมา มีอะไรหรือเปล่า? ปกติพี่ไม่ค่อยโทรหาผมเวลานี้) พ่อเลี้ยงแสนผาตอบกลับมา จังหวะการพูดของเขากระชับ ไม่ยืดเยื้อ ได้ยินเสียงรองเท้าบูทหนาหนักกระทบพื้นหินกรวดดังเป็นระยะ

“เรื่องพนักงานบัญชีคนใหม่นั่นแหละ...” เกริกเกียรติเอียงคอมองศศิรินทร์ที่ส่งสัญญาณทางสายตาให้พูดต่อ

“คนที่จะย้ายไปประจำการที่เหมืองแกต้นเดือนหน้า ที่ชื่อวันวิวาห์”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมฟึดฟัดและเสียงเครื่องยนต์ ดีเซลดังกระหึ่ม

(อ้อ...คนที่จะย้ายมาจากสำนักงานใหญ่? ผมเห็นหนังสือขอย้ายและผมก็เซ็นอนุมัติไปแล้ว)

“เออคนนั้นแหละ” เกริกเกียรติปรับน้ำเสียงให้ดูเข้มข้นและจริงจัง

“ฉันอยากจะฝากแกหน่อยนะแสนผา ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา อยู่ทางนี้ทำตัวเป็นหงส์ อ่อยไอ้ภานุซะจนงานการแทบเสีย มารยาร้อยเล่มเกวียน ยัยกิ๊กมันทนไม่ไหวเลยต้องขอให้ย้ายไปให้แกดัดนิสัยที่โน่น”

ศศิรินทร์รีบยื่นหน้าเข้ามาใกล้โทรศัพท์ “น้าผาคะ! กิ๊กเองนะคะแม่นั่นน่ะชอบทำตัวสะสวย อ่อนหวาน น่าสงสาร แต่จริง ๆ ทะเยอทะยานมาก ชอบใช้เสน่ห์ยวนยั่วผู้ชาย น้าผาช่วยดูแลเป็นพิเศษหน่อยนะคะ เอาให้รู้ซะบ้างว่าเหมืองบ้านนอกเขาลุยกันยังไง อย่าปล่อยให้มานั่งชูคอทำตัวเป็นคุณนายในห้องแอร์นะคะ!”

เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอดังมาจากปลายสาย มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน หากแต่เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงความหยามหยันและดุดัน

(หึ! ผู้หญิงเมืองกรุงที่ชอบชูคองั้นเหรอ?) เสียงของพ่อเลี้ยงแสนผาเน้นหนักทุกคำ

(พี่เกริกกับยัยกิ๊กไม่ต้องห่วงหรอก เหมืองภูคำไม่ใช่ที่สำหรับพวกแต่งหน้าทาปากมานั่งเสนอหน้า ถ้าคิดจะมาใช้นิสัยร่าน ๆ หรือทำตัวเหยาะแหยะที่นี่ ผมจะดัดหลังให้กราบเท้าลาออกไปเอง!)

คำว่า

ร่าน และ ดัดหลัง ที่ออกจากปากของพ่อเลี้ยงแสนผา ทำเอาศศิรินทร์ยิ้มกว้างด้วยความสะใจ เธอสบตากับแม่ที่พยักหน้ารับอย่างพอใจ ภานุเดชที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกำแก้วน้ำในมือแน่นจนข้อขึ้นสีขาว ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดบางอย่างแล่นเข้ามาในอกเมื่อนึกถึงใบหน้าของวันวิวาห์ ผู้หญิงที่เก่ง ฉลาด และตั้งใจทำงานอย่างบริสุทธิ์ใจมาตลอด แต่กลับต้องถูกส่งไปเข้าปากเสืออย่างน้าแสนผา ชายหนุ่มที่ไม่เคยปรานีใคร และเกลียดความดัดจริตเข้าไส้

“เออ แกพูดแบบนี้ฉันก็สบายใจ” เกริกเกียรติสรุป

“ฝากด้วยแล้วกันแสนผา ให้ออกไปลุยงานหนัก ๆ ให้รู้รสชาติชีวิตซะบ้าง”

(แค่นี้นะครับพี่ ฝนจะตกแล้ว ผมต้องไปดูคันดิน)

สายถูกตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณตู้ด ๆ ศศิรินทร์หยิบแก้วไวน์ขึ้นยกดื่มอย่างมีความสุข รสชาติไวน์บอร์กโดซ์ปีเก่าแก่นุ่มลิ้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อคิดถึงอนาคตของวันวิวาห์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

“กินข้าวกันต่อเถอะค่ะคุณพ่อ คืนนี้อาหารบ้านเราอร่อยจริง ๆ”

บนโต๊ะอาหารหรูหรา เสียงช้อนส้อมเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แสงไฟคริสตัลยังคงส่องสว่างนุ่มนวล ทว่าใต้ความมั่งคั่งและสูงส่งนั้น อคติและความเกลียดชังได้ถูกส่งผ่านสายโทรศัพท์ ไปยังเหมืองแร่อันห่างไกลความเจริญเรียบร้อยแล้ว โดยที่วันวิวาห์ไม่เคยรู้เลยว่า พ่อเลี้ยงแสนผาได้เกลียดเธอเข้าไส้ ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าเธอเลยด้วยซ้ำ!

(✿◠‿◠) 

นั่นไงงงงง ใส่สีตีไข่ไปโน่นแล้วยัยศศิรินทร์ขี้อิจฉา โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยเด้อทุกคน ó_ò