LOGINรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่
โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ“คุณศิลาอยู่ไหนครับคุณนัน” องอาจ เขาเป็นหนุ่มกำยำล่ำสัน ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครายาวเฟิ้มเอ่ยปากถามนันทินีที่กำลังเดินออกมาพอดี
“มีอะไรก็บอกฉันก่อนก็ได้ ฉันจะไปบอกคุณศิลาให้” ท่าทางของนันทินี
ดูจะไม่ปกติสุขเท่าไหร่ องอาจเองก็มองเห็นรอยช้ำเขียวและรอยแผลตามใบหน้าและร่างกายของนันทินี แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่เธอจะถูกสามีทุบตีเพราะเธอไม่ได้ดั่งใจคุณศิลา“ไม่ได้ครับ ไม่ใช่เรื่องของคุณนัน”
“ฉันเป็นเมียคุณศิลา ก็เท่ากับเป็นนายของพวกแกด้วย!” นันทินีหงุดหงิดหัวเสีย อ้าปากพูดมากก็ไม่ได้เพราะยังรู้สึกเจ็บแผลฉีกที่มุมปากไม่หาย เมื่อเช้าเพิ่งจะทะเลาะกับสามีอย่างศิลาที่เอาแต่ใจและดุร้าย ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนอย่างตอนแรกที่เจอกัน
“เป็นเมียก็ไปหากับข้าวกับปลามาให้กูกิน ไม่ใช่มาพูดมากน่ารำคาน
อยู่แถวนี้ หรืออยากจะเจ็บตัวอีกวะ!” ศิลาเดินออกมาพร้อมใบหน้าทมึงทึงไม่สู้ดี อะไรก็ไม่ได้ดั่งใจเขาเลยสักอย่าง“คุณศิลาครับ มีเรื่องไอ้รณพีร์มารายงานครับ มันเพิ่งแต่งงานใหม่
เมื่อไม่กี่วันก่อน” องอาจรีบรายงานเมื่อแน่ใจว่านันทินีเดินหายไปในห้องครัวแล้ว ที่นี่เป็นบ้านพักหลังใหญ่แต่ทว่าไม่มีคนรับใช้หรือแม่บ้านเลยสักคน เป็นนันทินีเพียงคนเดียวที่ทำทุกอย่าง นอกนั้นก็เป็นคนของศิลาที่เป็นผู้ชายทั้งหมด“แต่ที่น่าสนใจคือเมียใหม่ของมันครับนาย”
“ก็รีบพูดมาสิวะไอ้นี่ จะเว้นวรรคให้กูอยากรู้หรือไง!” ศิลาง้างฝ่ามือทำท่าจะตบกระบาลลูกน้องคนสนิทเมื่อไม่ยอมพูดออกมาทีเดียวให้มันจบๆ
“เมียของมันเป็นน้องสาวของคุณนัน ชื่อปานฤทัย สวยมากเลยครับ
ผมเห็นมากับตา สวยกว่าคุณนันเสียอีก แต่สืบมาแล้วรู้มาว่าเธอไม่ได้เต็มใจครับ ถูกบังคับและจับแต่งงานเป็นเมีย”“แบบนี้ค่อยสนุกหน่อย ไปเตรียมคนของเราให้พร้อมนะ กูจะเอา
อีนั่นมาเป็นเมียอีกคน อะไรที่เป็นของไอ้รณพีร์กูจะแย่งมาให้หมด” ศิลา หรี่สายตาลงอย่างนึกคับแค้นใจ เขาเคยแย่งนันทินีมาได้แล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้มันจะต้องเสียของรักไปอีกครั้ง ไม่ว่ามันจะแต่งงานอีกกี่รอบเขาก็จะแย่งคนรักของมันมาย่ำยีให้สาสมเรื่องที่องอาจรายงานศิลาสุดท้ายก็เข้าหูของนันทินีอยู่ดี เธอกัดฟันกรอดก่อนจะกำมือแน่นจนเล็บยาวจิกฝ่ามือตัวเองจนเลือดซิบ เธอกัดปากตัวเองแน่น นัยน์ตาหวานสั่นระริกเมื่อนึกถึงหน้าน้องสาว
“ปานฤทัย ทำไมใครๆ ก็ต้องสนใจแกด้วย!” นันทินีเค้นเสียงแข็งหลบอยู่หลังกำแพงกั้น ก่อนจะกลับเข้ามาในครัวแล้วหยิบมีดหั่นเนื้อปลายแหลมเล่มยาวขึ้นมาจ้องมองก่อนจะเห็นเงาใบหน้าตัวเองสะท้อนผ่านมีดเล่มนั้น
“แกมันมารหัวขน มารหัวใจของฉัน ไม่น่าเกิดมาเลยตั้งแต่แรก
แกแย่งความรักจากทุกคน แกแย่งผัวคนแรกไม่พอนี่แกจะมาแย่งผัวคนที่สอง ของฉันอีกอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก!” ว่าแล้วก็สับมีดลงที่เนื้อชิ้นใหญ่ก่อนจะลงมือหั่นเป็นชิ้นๆ ด้วยสีหน้าเลือดเย็นอำมหิต แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟแห่งความโกรธที่ประทุขึ้นที่บ้านของรณพีร์ก็วุ่นวายไม่น้อยเมื่อขวัญข้าวมาเยือนพร้อมวัตถุดิบที่จะใช้ทำอาหารเย็น ขวัญข้าวเข้ามาที่บ้านและทำเหมือนเป็นบ้านตัวเอง ไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง รีบเอาผักและของสดเข้าครัวไปลงมือปรุงอาหารที่เป็นของโปรดหนุ่มเจ้าของบ้านที่ยังไม่กลับจากงานในไร่
“ป้านารถคะ ช่วยเอาฟักเขียวไปหั่นเป็นชิ้นให้ขวัญหน่อยค่ะ แล้วก็เอาไก่ไปล้างด้วยนะคะ ขวัญจะตำน้ำพริกเอง” หญิงสาวท่าทางทะมัดทะแมงสวมผ้ากันเปื้อนวุ่นวายอยู่ในครัว ป้านารถเองก็ห้ามไม่ได้ได้แต่ทำตามคำสั่ง บุหรงกับบุหงันสองพี่น้องก็ยินดียินเด่นเป็นใจเข้ามาเป็นลูกมือจับนู่นอำนวยนี่ให้ขวัญข้าวได้ทำอาหารเย็นให้นายใหญ่
“นายใหญ่ต้องดีใจมากแน่ๆ เลยค่ะที่ได้ทานแกงฝีมือของคุณขวัญ”
“ใช่ค่ะ นายใหญ่ไม่ค่อยได้ทานอาหารดีๆ หรอกค่ะ เอาแต่ทำงาน
ในไร่ บางวันก็ทานมากับคนงานจากข้างนอกแล้วก็เข้านอนเลย”“แล้วแม่นั่นล่ะ ไม่ดูแลพีเขาเลยหรือไง เป็นเมียภาษาอะไรทำไมไม่ดูแลผัวให้ดี ต้องให้ถึงมือฉัน”
สามคนดูจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุย ขวัญข้าวทำเหมือนที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง หยิบจับอะไรก็รู้ว่าอันไหนอยู่ตรงไหน จนคนที่เดินลงมาดูสถานการณ์เงียบๆ ถึงกับมีความรู้สึกลึกๆ ที่น้อยอกน้อยใจตัวเองขึ้นมา ก็คงจริงอย่างที่เธอว่า ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ปานฤทัยก็ไม่เคยทำกับข้าวให้เขาทานเลยสักครั้ง
“อย่าคิดแบบนั้นสิ ก็มันไม่ใช่หน้าที่ของเรานี่ปาน เราไม่ใช่เมียของเขา
สักหน่อย เราไม่ได้เต็มใจนะปาน...” ปานฤทัยพร่ำบอกตัวเองว่าเธอไม่ใช่เมีย ของเขา ก็เพียงแค่ถูกเขาจับตัวมาแล้วรังแกย่ำยีก็เท่านั้น เพราะฉะนั้นหน้าที่เหล่านั้นไม่ใช่หน้าที่ของเธอ แต่สิ่งอื่นใดก็ไม่สำคัญเท่ากับเรื่องที่เธอจะทำต่อไปนี้“สวัสดีค่ะคุณขวัญ คือฉันมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะค่ะ” ปานฤทัยเดิน
เข้าไปทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่กลับได้ใบหน้านิ่งเฉยกลับมาขวัญข้าวส่งไม้ต่อให้บุหรงเป็นคนจัดการต่อ ก่อนจะเดินมายืนกอดอกเชิดหน้ามองผู้หญิงที่เป็นเสมือนมารหัวใจ สายตาของขวัญข้าวมองสำรวจ
ปานฤทัยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“มีอะไรกับฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันขอเวลาสักห้านาทีได้ไหมคะคุณขวัญ ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะค่ะ นะคะ” ปานฤทัยมองขวัญข้าวด้วยสายตาอ้อนวอนปนขอร้อง เพราะเธอเป็นทางออกเดียวของเธอตอนนี้
“รีบเดินไปสิ ฉันมีเวลาไม่มาก” สองคนเดินออกมาคุยกันตามลำพัง
ข้างนอก โดยไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ปานฤทัยก็รีบบอกทุกอย่างที่เป็นความจริง เรื่องที่เธอไม่ได้อยากจะมาเป็นเมียหรือมาอยู่ที่นี่ เธอบอกไปหมดทุกอย่าง ว่าไม่ได้คิดจะมาแย่งคนรักหรือแข่งกับใคร“เธอพูดจริงเหรอ แสดงว่าเธออยากให้ฉันช่วยพาเธอหนีไปใช่ไหม?” ขวัญข้าวเชื่อที่เธอพูด เพราะปานฤทัยก็พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงใจ
ดูท่าทางแล้วปานฤทัยคงไม่อยากจะอยู่ที่นี่จริงๆ“ได้โปรดเถอะค่ะคุณขวัญ คุณเป็นคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ ฉันไม่ได้ชอบคุณรณพีร์ เขากักขังฉันเอาไว้เพราะโกรธพี่สาวของฉัน ฉันไม่ได้เต็มที่จะอยู่ที่นี่…” ปานฤทัยปล่อยน้ำตาใสไหลลงมาอาบแก้ม คว้ามือขาวของขวัญข้าวมากุมเอาไว้เบาๆ
“ไม่ต้องร้องไห้แล้ว ก็เอาเถอะฉันรับปากว่าจะพาเธอออกไปจากที่นี่
แต่เราต้องวางแผนกันดีๆ ว่าเธอเป็นคนที่หนีไปเอง เธอก็รู้ว่าเวลาที่พีโกรธ เขาน่ากลัวขนาดไหน ฉันไม่อยากทำให้เขาไม่พอใจฉัน เธอเข้าใจใช่ไหม?” ถ้าเขารู้ว่าเธอพาปานฤทัยหนี ยังไงเขาก็ต้องโกรธเธออยู่ดี“ได้ค่ะ ยังไงหรือวิธีไหนก็ได้ ขอแค่ฉันได้ออกไปจากที่นี่ก็พอ”
“งั้นก็ตกลงตามนั้น เธอก็อย่ามีพิรุธก็แล้วกัน แล้วฉันจะกลับมาพร้อมกับแผนการที่จะพาเธออกไปจากที่นี่ แล้วอย่าเปลี่ยนใจทีหลังล่ะ”
“ไม่เปลี่ยนใจแน่ค่ะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่จริงๆ” ปานฤทัยยิ้มทั้งน้ำตา
ดีใจที่ในที่สุดก็จะได้เห็นทางสว่างที่อยู่ไม่ไกลลิบหรี่แล้ว ขวัญข้าวสลัดมือทิ้ง แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องครัว ก่อนที่สองพี่น้องบุหรงและบุหงันจะถามอย่างอยากรู้อยากเห็นตามนิสัยที่มีติดตัวมาแต่เกิด“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณขวัญ”
“มันทำอะไรคุณขวัญหรือเปล่าคะ”
“ไม่ใช่เรื่องของพวกเธออย่ามาจุ้นจ้าน รีบทำได้แล้ว ป่านนี้พีคงใกล้จะกลับมาแล้วล่ะ” ขวัญข้าวบอกอย่างอารมณ์ดี ในที่สุดก็จะกำจัดมารหัวใจไปได้อีกหนึ่ง ถ้าปานฤทัยมันอยากออกไปจากที่นี่นักเธอก็จะทำทานให้ แค่ออกไปจากที่นี่หรอกนะ แต่ไม่ได้รับปากว่าจะไปจบที่ไหน
บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 6 ความเกลียดชังรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ
บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรีหนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัยที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดีของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตร