Home / โรแมนติก / บ้านไร่หัวใจจำยอม / ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

Share

ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

last update publish date: 2026-11-18 19:28:39

บ้านไร่หัวใจจำยอม

ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

จุ๊บ!

เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา

“นันรักคุณนะคะ”

“ผมรักนันมากกว่า”

นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่

ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด

“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่

ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว

“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้วปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณศิลา...” เธอยกมือไหว้พลางขอร้องทั้งที่สะอึกสะอื้น ในเมื่อไม่รักกันแล้วก็ควรปล่อยเธอไป

“ปล่อยมึงกลับไปซบอกผัวเก่าน่ะเหรอ ไม่มีทาง!”

“แล้วจะเก็บฉันไว้ทำไม ไม่รักฉันแล้วก็ควรปล่อยฉันไป”

“รักเหรอ ใครบอกมึงว่ากูรักมึง กูแค่อยากแย่งของไอ้รณพีร์ต่างหาก

แล้วอีกไม่นานน้องสาวของมึงก็ต้องมาเป็นเมียอีกคนหนึ่งของกู มึงควรดีใจนะที่น้องสาวของมึงจะได้มาอยู่กับมึง!”

เพี๊ยะ!

แล้วฝ่ามือใหญ่สากกร้านก็ฟาดเข้ากับแก้มขาวที่ยังมีรอยช้ำจากแผลเก่าไม่หาย แถมยังถูกตบซ้ำเข้าไปอีกจนเลือดกลบปากและนอนร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่พื้นกระเบื้องเย็นๆ ในห้องครัว

“ถ้าอีกห้านาทีมึงไม่เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง กูจะไม่ปล่อยมึงไว้แน่!” ศิลาข่มขู่และทำร้ายร่างกายของนันทินีเสร็จก็รีบเดินกลับขึ้นห้องของเขาไป

ซึ่งในห้องของเขามีผู้หญิงอีกสองคนที่รอเขาอยู่ในนั้น นันทินีได้แต่ทำตามคำสั่งเพราะเธอยังไม่อยากตาย ยังอยากกลับไปขอโทษและอยากคืนดีกับรณพีร์

งานประจำปีจะถูกจัดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า แต่ละหมู่บ้านก็มักจะนำผลไม้หรืออาหารที่เป็นของดีของเด็ดประจำหมู่บ้านไปวางขายเพื่อแลกเปลี่ยน และเป็นงานประจำปีที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างหลั่งไหลกันมาชมและชิมทั้งอาหารพื้นบ้านและผลไม้จากไร่ต่างๆ อย่างไร่ชิดดอยก็เหมือนกัน รณพีร์ก็มักจะนำผลไม้ในไร่ของเขาไปร่วมงานนี้ทุกๆ ปี

“งานนี้แหละ ที่เธอต้องทำก็คือทำยังไงก็ได้ให้พีพาเธอไปงานนี้ด้วย

ที่เหลือฉันจะจัดการเอง เข้าใจไหม” ขวัญข้าวแอบมาที่บ้านของรณพีร์อีกครั้ง เมื่อคิดแผนขึ้นได้ ไม่มีโอกาสไหนเหมาะเจาะเท่าโอกาสนี้อีกแล้ว

“แล้วคุณขวัญว่าฉันต้องทำยังไงเขาถึงจะให้ฉันไปด้วยคะ?” ก็เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องทำยังไง แค่ก้าวเท้าออกจากห้องก็มีคนจับตามองเธออยู่ตลอดเวลา แถมข้างนอกบ้านนั่นก็มีคนงานของเขาถือปืนลูกซองเฝ้าเธออยู่ห่างๆ อีกด้วย

“ก็ใช้มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนไง อย่ามาโง่ตอนนี้นะ ฉันมีเวลา

ไม่มากก่อนที่พีจะกลับมา อย่าลืมล่ะ แล้วเจอกันที่งาน จำไว้นะว่าเธอมีโอกาสนี้โอกาสเดียว ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการเขี่ยเธออกไปด้วยวิธีอื่นที่ไม่ปราณีแบบนี้อีก เข้าใจนะ!” ขวัญข้าวเค้นเสียงแข็งกระซิบกระซาบระหว่างที่หลอกให้นายใบ้

ไปช่วยดูยางรถยนต์ให้ ไม่อย่างนั้นนายใบ้ต้องรายงานรณพีร์แน่ๆ ว่าเธอมาหาปานฤทัย

“ค่ะ...” ปานฤทัยตอบเพียงสั้นๆ หัวใจเต้นแรงคงเพราะต้องหาวิธีเอาใจเขาเพื่อที่จะขอให้เขาพาเธอไปที่งานประจำปีครั้งนี้ด้วย

“อะแฮ่ม...” เสียงกระแอมดังขึ้นข้างหลัง ปานฤทัยรีบหันไปมองทันที เสียงนี้เธอเริ่มคุ้นหูเสียแล้ว

“กลับมาแล้วเหรอคะ จะอาบน้ำก่อนหรือว่าทานข้าวก่อนคะ

วันนี้ป้านารถทำแกงเทโพหมูสามชั้นค่ะ” เริ่มการเอาอกเอใจเขาก่อนเป็นอันดับแรก พร้อมกับฉีกยิ้มหวานๆ เป็นการทักทาย

“ขวัญข้าวมาทำไม คุยอะไรกัน เธอดูมีพิรุธนะปานฤทัย มีความลับอยากสารภาพกับพี่หรือเปล่า?” นัยน์ตาคมก้มลงจ้องร่างเล็กที่สูงเพียงแค่ระดับอก

ของเขา เขาเห็นรถกระบะของขวัญข้าวเพิ่งจะสวนทางออกไประหว่างที่เขาเพิ่งกลับเข้ามา มันผิดปกติมากที่ขวัญข้าวไม่รอเจอเขาก่อน

“คุณขวัญมารอพี่ แต่ว่าพี่ไม่กลับมาสักทีและคุณขวัญน่าจะมีธุระ

มั้งคะ เห็นสายสำคัญโทรตาม ปานก็ไม่รู้เหมือนกัน” เธอทำตาโตโกหกออกไป

“งั้นขึ้นไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยลงมาทานข้าวด้วยกัน วันนี้พี่เหนื่อยมากเลย ต้องเตรียมผลไม้ไปที่งานประจำปี”

“งานประจำปี อะไรเหรอคะ...” ยังทำใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป

“อยากไปไหม?” เขาก็กะจะชวนเธอออกไปเปิดหูเปิดตาอยู่แล้ว

ปานฤทัยตาโตเท่าไข่ห่านก่อนจะฉีกยิ้มหวานมาจนรณพีร์มองแบบ

ละสายตาไม่ได้ ไม่บ่อยที่จะเห็นหญิงสาวยิ้มกว้างแบบนี้ ปกติก็มีแต่ทำหน้า

บูดบึ้งเมื่อเห็นหน้าเขา

“ปานไปด้วยได้เหรอคะ?” เธอถามเขาเสียงอ่อน เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะแขนแกร่งเอาไว้เป็นเชิงอ้อน

“ถ้าไม่ดื้อกับพี่นะ...” เอวเล็กถูกดึงเข้ามาประทะกับหน้าท้องเป็นลอน

มัดกล้าม ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ต่ำลงมากว่าขอบกางเกงยีน

สีซีด มันกำลังแข็งตัวทักทายปานฤทัย

“พี่พูดแล้ว ห้ามคืนคำนะ ให้ปานไปด้วยจริงๆ นะคะ” เธอเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มสากหนึ่งฟอดก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนด้วยที่หัวใจที่เต้นแรง

และหน้าแดงซ่านจนขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู ทำเอาคนตัวโตที่ถูกหอมแก้มต้องยืนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มสากตัวเองเบาๆ แล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 10 ดีใจเก้อ

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 9 ลักพาตัว

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่น

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 6 ความเกลียดชัง

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 6 ความเกลียดชังรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรีหนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัยที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดีของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status