Home / โรแมนติก / บ้านไร่หัวใจจำยอม / ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

Share

ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

last update publish date: 2026-11-16 22:19:22

บ้านไร่หัวใจจำยอม

ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำ

ดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรี

หนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ

“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่

ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัย

ที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา

“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดี

ของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”

“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”

“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตรีเป็นทั้งผู้ช่วยและผู้จัดการดูแลไร่ให้ ไร่ของเขามีพื้นที่กว้างขวางเกินกว่าที่เขาจะดูแลเองคนเดียวไหว

“แล้วนี่ไม่คิดจะแนะนำให้กูรู้จักเมียของมึงหน่อยเหรอ คุณคนสวยคงเบื่อแย่แล้ว ใช่ไหมครับ” ชาตรีชะโงกหน้าไปยิ้มให้กับหญิงสาวที่ยืนหลบหลังเพื่อนของเขาอยู่

“ชื่อปาน ปานฤทัย ส่วนนี่ไอ้ชาตรี เป็นเพื่อนของพี่แล้วก็เป็นผู้จัดการที่นี่ด้วย มาทำความรู้จักกับมันเอาไว้สิ อีกหน่อยก็คงเจอกันบ่อยขึ้น พี่ไม่ให้ปาน

อยู่สบายไปวันๆ หรอกนะ ปานต้องช่วยพี่ทำงาน”

“สวัสดีค่ะคุณชาตรี” ปานฤทัยยกมือไหว้และยิ้มแห้งๆ ชาตรีเองก็ดูออกว่าเธอไม่เต็มใจ แหงล่ะใครบ้างจะเต็มใจที่เพื่อนของเขามันเอาแต่ใจบ้าอำนาจบงการชีวิตเธอขนาดนั้น

น้ำเสียงและใบหน้าสวยของปานฤทัยก็ทำให้หัวใจของชายชาตรี

อย่างชาตรีอกสั่นหวั่นไหวไปได้เสียง่ายๆ เสียดายที่ไอ้พีมันเจอเธอก่อน

ถ้าเขาเจอเธอก่อนรับรองเลยว่าเขาจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

จะไม่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเหมือนอย่างที่ไอ้รณพีร์มันทำกับเธอ

เขามองสำรวจเรือนกายที่มีแต่รอยบอบช้ำ และรอยจ้ำสีแดงตามร่างกายตั้งแต่ต้นคอลงมาถึงต้นแขน เพราะเธอสวมเดรสกระโปรงยาวแต่เป็นสายเดี่ยวผูกที่ไหล่จึงเผยให้เห็นไหล่มนที่มีตำหนิเป็นรอยสีม่วงแดงเต็มไปหมด ยิ่งเธอผิวขาวอร่ามมากเท่าไหร่ รอยพวกนั้นมันก็เห็นชัดมากขึ้น

“มองอะไรวะไอ้ชาตรี ไม่ไปทำงานต่อหรือไงวะ!” รณพีร์เห็นสายตาของเพื่อนก็รู้ว่าไอชาตรีเพื่อนของเขามันคิดอะไรอยู่ และอย่าหวังว่าคนอย่างเขาจะแบ่งปันผู้หญิงให้เพื่อนได้ใช้ร่วมกัน ตราบใดที่เขายังไม่สาสมใจและเบื่อเธอก่อน ก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะได้เห็นขาอ่อนของปานฤทัยนอกจากเขา

เพียงคนเดียว

ชาตรีรีบเบือนสายตาที่ลอบมองหญิงสาวที่เป็นของเพื่อนไปทางอื่น

แล้วขอตัวไปทำงานต่อ ปานฤทัยก็มองตามร่างใหญ่จนลับสายตา แต่ทว่ากลับถูกเรียกด้วยการกระชากแขนเล็กอย่างแรงจนร่างของปานฤทัยเซถลาเข้าประทะกับหน้าอกกำยำโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อย่าคิดจะอ่อยไอ้ชาตรี เพื่อนของผัวก็เว้นไว้หน่อยเถอะ!” รณพีร์

กัดฟันกรอดพูดเสียงเยือกเย็นจนหญิงสาวรู้สึกได้ภัยอันตรายที่กำลัง

คืบคลานเข้ามาในไม่ช้า

“มานี่ ขึ้นรถไปเงียบๆ ไม่ต้องปริปากพูดอะไรทั้งนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นพี่จะหาอะไรอุ่นๆ แข็งๆ มาอุดผากให้เงียบเสียตรงนี้!”

เป็นบ้าอะไรของเขาขึ้นมา เธอยังไม่ได้ปริปากเถียงอะไรเขาเลย

สักคำ ได้แต่เงียบไปตลอดทางจวบจนรถจี๊ปเปิดประทุนคันเก่าขึ้นสนิมของเขา

มาจอดอยู่ที่กลางทาง เบื้องหน้าคือด้านทิศตะวันตกเพราะพระอาทิตย์ดวงโตที่มีแสงสีส้มเรืองรองกำลังค่อยๆ ลาลับขอบภูเขาสูงที่ตั้งตระหง่านสลับกันสูงต่ำ

อยู่ตรงหน้า ปานฤทัยมองภาพตรงหน้ามันเหมือนกับภาพวิวทิวทัศน์ที่เคยเห็น แต่ทว่าของจริงตรงหน้านั้นสวยเลอค่ามากกว่าหลายเท่า

“ลงมานี่ แล้วถอดเสื้อผ้าออก!” คนเอาแต่ใจและป่าเถื่อนออกคำสั่ง

เสียงแหบพร่า เหมือนกับว่าแทบจะทานทนไม่ไหวกับคงามกระเหี้ยนกะหือรือของเขาเอง ปานฤทัยถึงกับขนลุกซู่เมื่อได้ยินประโยคคำสั่งที่ออกมาจากปาก

ของเขา แต่พอไม่ทำตามอย่างที่ชายหนุ่มบอกก็ถูกกระชากให้ลงมาจากรถ

อีกครั้ง แล้วจับให้เธอหันหน้าเข้าไปกับตัวรถก่อนจะถูกถลกกระโปรงยาวขึ้นไปกองอยู่ที่เหนือบั้นเอว

“กล้าขัดคำสั่งของพี่หรือไง บอกแล้วว่าอย่าให้พี่ต้องโกรธ!” มือใหญ่ลูบไล้บีบเคล้นคลึงอยู่ที่สะโพกกลมกลึงไม่นานก็ถลกกางเกงในตัวจิ๋วของหญิงสาวให้ร่นมาอยู่ที่ข้อเท้า

“ปานไม่ได้ทำอะไรให้พี่โกรธเลยนะคะ ไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

พี่ก็เอาแต่หาเรื่องรังแกปาน คอยดูเถอะปานจะหนีไปให้ไกล…” เถียงออกไป

ทั้งน้ำตา เพราะมันไม่มีแม้แต่การเล้าโลมให้เธอมีอารมณ์ร่วม เป็นการกระทำอย่างป่าเถื่อนเยี่ยงสัตว์เมื่อท่อนเอ็นแข็งขึงของเขากระแทกกระทั่งเข้ามาภายในร่างกายของหญิงสาว มันไม่ได้รู้สึกสุขสมแต่กลับเจ็บปวดรวดร้าวและเจ็บจี๊ด

ที่ก้อนเนื้อข้างในอกข้างซ้าย จนน้ำตาใสไหลพรากลงมาอาบแก้มผ่องทั้งสองข้าง สองมือเกาะตัวรถเอาไว้แน่น ช่างไม่อายผีไม่อายสางหรือเทวดาเจ้าป่าเจ้าเขา

ที่ทำตัวป่าเถื่อนไร้อารยธรรมแบบนี้กับเธอในสถานที่แบบนี้

ปานฤทัยได้แต่เงยหน้ามองพระอาทิตย์ตก ขนาดพระอาทิตย์ยังไม่อยากจะมองเธอที่ถูกรังแกย่ำยีโดยไร้เหตุผลจากคนบ้ากาม ที่กำลังสุขสมกับเรือนร่างของเธอที่มันแสบบอบช้ำเกินทน สักวันเธอจะไปจากเขาและไม่มีทางย้อนกลับมา

“ปานเกลียดพี่!” พอเสร็จสมดั่งใจหมาย รณพีร์ก็รูดซิบกางเกงยีน

ของตัวเอง ส่วนกางเกงของเธอเขาก็ไม่เคยคิดที่จะแยแสหรือใส่ใจ ได้แต่เป็น

คนถอด แต่ไม่เคยเป็นคนใส่ พอสมดั่งใจก็ไม่เคยเหลียวแลเธอเลยสักนิด

“รีบใส่เสื้อผ้าสิ จะไม่กลับบ้านหรือไง” พอได้ระบายอารมณ์ออกมาน้ำเสียงก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แม้กระทั่งสีหน้าก่อนหน้านี้

กับตอนนี้ก็ต่างกันมากโข

“ปานไม่มีบ้าน ที่นี่ไม่ใช่บ้านของปาน!” เธอเค้นเสียงแข็งตอบกลับ

ทันควัน ในเมื่อจะต้องตกเบี้ยล่างเป็นทาสบนเตียงของเขา ดังนั้นเธอก็ต้องคิดหาวิธีการเอาตัวรอดจากเงื้อมมือคนเถื่อนไปให้ได้ จะไม่ยอมตรอมใจตายไปเสียก่อน

“อย่ามาพูดจาไร้สาระ บ้านผัวก็เหมือนบ้านเมียนั่นแหละ ไปกันเถอะ” ชายหนุ่มเดินมาจูงมือเล็กไปขึ้นรถพร้อมเปิดปิดประตูให้ ท่าทางของเขาดูใจเย็นลงมากกว่าตอนก่อนหน้า แหงล่ะก็ได้รังแกเธอไปแล้วนี่ คงสาสมใจเขาแหละ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 10 ดีใจเก้อ

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 9 ลักพาตัว

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่น

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 7 ทำดีหวังผล

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 6 ความเกลียดชัง

    บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 6 ความเกลียดชังรถกระบะคันแกร่งรีบแซงรถทุกคันบนท้องถนนเพื่อเลี้ยวตรงไปที่โรงโม่หินศิลาเพื่อรีบไปรายงานข่าวความคืบหน้าของศัตรูที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กลับเงียบและไม่ค่อยจะมีใครรู้ แต่การแต่งงานใหม่ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจเท่าเมียใหม่คนนั้นเป็นใครมาจากไหนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่เจ้านายของเขาจะต้องสนใจมากแน่ๆ

  • บ้านไร่หัวใจจำยอม   ตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์

    บ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 5 แค่ที่ระบายอารมณ์ตกค่ำรณพีร์ก็พาปานฤทัยออกมานั่งรถเล่นข้างนอกบ้าน เขาพาเธอขับไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงในเขตของโรงสีข้าวที่ยังมีคนงานชายร่างกายกำยำดูแข็งแรงหลายคนกำลังแบกกระสอบแกลบไปขึ้นหลังรถกระบะโดยมีชาตรีหนุ่มผู้จัดการไร่คอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ“แต่งงานไม่บอกไม่กล่าวเลยนะไอ้พี” ชาตรีที่ยืนกอดอกคุมคนงานอยู่ก็รีบเดินมาหาเพื่อนของเขาที่รถ รณพีร์ลงมาจากรถพร้อมกับปานฤทัยที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ใบหน้าของเธอสวยสดงดงามอย่างที่คนงานเขาลือกัน สวยกว่านันทินีผู้เป็นพี่สาวเสียอีก แต่ชาตรีก็ไม่แปลกใจหรอก แถวนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานและเป็นเมียของไอ้พีเพื่อนของเขา“ถึงบอกมึงก็ติดงานอยู่ดีนี่วะ แล้วเป็นยังไงบ้างฟาร์มไข่ไก่อารมณ์ดีของมึงที่มาเสนอเมื่อสามเดือนที่แล้ว ไปได้สวยไหมวะ”“เกินคาดว่ะ ตอนนี้กำลังเร่งขยายพื้นที่เพิ่ม ถึงได้มาเอาแกลบที่โรงสีนี่ไง ได้ไข่ไปแจกคนงานทุกวัน กูว่าจะเลี้ยงเป็ดด้วยว่ะ แต่ต้องรอให้การเลี้ยงไก่อยู่ตัวและคงที่ก่อน”“มึงทำไปเถอะ กูเชื่อใจมึงไอ้ชาตรี มึงทำอะไรก็ได้กำไรกลับมาเสมอ” รณพีร์เชื่อใจเพื่อนคนนี้จึงให้ชาตร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status