Se connecterPartager
2
Date de publication:
2025-12-15 18:39:48“ก็บอกให้หาผัว”
“ฉันยังไม่อยากแต่งงาน”
“แกจะเก็บเงินไปไหนของแก วันๆ แทบไม่ใช้จ่ายอะไร แกไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมันรถ ไม่มีค่าเครื่องสำอาง ค่าเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว ทำกับข้าวกินเองที่ห้อง เงินแกจะโดนปลวกกินแล้วนะ”
“ปลวกบ้าบออะไรของแก มันอยู่ในธนาคาร”
“เปรียบเปรยให้ฟังย่ะ” เฌอร์รินประชด
“นะๆๆๆ แกไปเที่ยวกันนะ”
“ก็ได้ จะหาเวลาไปก็แล้วกัน แต่ช่วงนี้ลาไม่ได้”
“แกลาได้ตอนไหนอะเฌอร์”
“พ่อตาย แม่ตาย ญาติสนิทเสียและแต่งงาน”
“โหดอะ”
“ฉันไม่ได้ทำงานอิสระเหมือนแกนะนังเพลง” เฌอร์รินขึ้นเสียงแปดหลอด
“แกก็ลาออกมาสิ จะได้ไปไหนมาไหนอิสระ ทำงานประจำน่าเบื่อจะตายแก ไหนจะเจ้านาย เพื่อนร่วมงาน ภาษีสังคม ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ปวดหัวกับลูกค้า กับงาน โอ๊ย! ต้องตื่นเช้าตาลีตาเหลือกไปทำงาน กลับบ้านมาก็เหนื่อย ดึกดื่นกว่าจะได้นอน เป็นแบบนี้ทุกวันเห็นแล้วเหนื่อยอะแก”
“ลาออกมานี่นะ คิดได้นะย่ะหล่อน จะให้ฉันลาออกมากินแกลบรึไง ถึงเหนื่อยก็ยังมีเงินเดือน ยังไงคนทุกคนก็ต้องทำงาน ก็ต้องเหนื่อยกันทั้งนั้น ขนาดเสี่ยเลี้ยงยังเหนื่อยเลย”
“เหนื่อยไงอะแก”
“โอ๊ย! เดี๋ยวเหอะแก ก็อยู่บนเตียงเหมือนนางเอกแกไง ไม่เหนื่อยรึไง”
“น่าจะฟินมากกว่านะ คิกๆ”
“ทะลึ่งนะแก ไหนหาว่าฉันลามก แกนี่ลามกตัวแม่เลยยายเพลง ถ้าไม่ลามกเขียนนิยายแบบนี้ไม่ได้นะแก”
“เปล่าเสียหน่อยนะแก” เพลงพิณทำปากยื่นใส่เพื่อน ไม่ยอมรับความจริง
“เคยยอมรับอะไรบ้างไหมแก”
“แกเก่งกราฟฟิก แกก็รับจ๊อบได้” เพลงพิณวกกลับมาเรื่องเดิมอีกครั้ง
“เศรษฐกิจแบบนี้นี่นะ ฉันขอกอดงานประจำก่อนแล้วกัน ใครจะเหมือนแก เขียนนิยายแล้วรุ่ง”
“แต่ฉันก็ดูเหมือนจะรุ่งหริ่งว่ะแก”
“แกคิดมาก แกนั่งคิดๆ ขีดๆ เขียนๆ ไปเดี๋ยวก็ได้เอง ก็เห็นแกบ่นมาห้าปีแหละ ตอนนี้แกก็มีหนังสือเป็นสี่ห้าสิบเล่มเข้าไปแล้ว ก็ไม่เห็นจะหยุดเขียนสักกะหน่อย เดี๋ยวแกก็คิดออกเอง เชื่อฉันเถอะ”
“แต่คราวนี้ตันจริงนะแก”
“แกก็ไปขัดห้องน้ำสิ เห็นบอกตันมาหลายเรื่องแล้ว แกก็ยังเขียนจบ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นไง”
“ขัดแล้ว” เพลงพิณทำหน้าเมื่อย
“แกยังคิดไม่ออกหรือไง ไหนบอกขัดห้องน้ำแล้วแกจะคิดออก คิดได้ตั้งแต่ต้นเรื่องยันท้ายเรื่อง”
“ขัดจนน้ำยาขัดห้องน้ำกัดมือจนเปื่อยแหละ ยังคิดไม่ออก”
“คราวนี้แกเป็นหนัก หรือแกจะตายด้าน หมดสมรรถภาพทางเพศ”
“คงจริงว่ะ”
“แกดูหนังสิเผื่อจะมีอารมณ์”
“ไม่มี”
“งั้นการ์ตูน”
“เบื่อ”
“เฮ้ย! จริงอะ” เฌอร์รินยื่นหน้าเข้าไปหาเพื่อนรัก เพลงพิณถอนใจเฮือก เคาะนิ้วกับโต๊ะคอมอย่างเซ็งๆ
“คราวนี้แกท่าจะเป็นหนักจริงอะ บอกแล้วให้หาผัวก็ไม่เชื่อ”
“เอาอีกแล้ว ไม่อยากมีผัว แกนี่ยังไง”
“อกหักดีกว่ารักไม่เป็นนะแก ไม่แน่นะ แกมีผัวนิยายอีโรติกของแกอาจจะฟินก็ได้ ที่แกจิ้นไม่ออกเพราะแกไม่เคยเจอของจริง แกจะรักษาพรหมจรรย์ไปพบยมบาลหรือไง”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่มันยังไม่อยากมีครอบครัว ไม่อยากแต่งงาน แกเข้าใจอารมณ์ป่ะเพื่อน”
“ไม่เข้าใจว่ะ”
“แกคงอยากไล่ฉันไปไกลๆ ให้ไปมีผัว” เพลงพิณพูดเสียงตัดพ้อ
“เฮ้ยๆๆ แกอย่ามาดราม่าน้ำตาแตก ฉันไม่ได้ไล่ แต่แกก็น่าจะหาใครดูแล ดูอย่างฉันสิ ไปกันไม่รอดก็เลิกกัน จะไปยากอะไร”
“แกก็พูดได้สิ แกไม่เป็นฉันนี่นา”
“แกคงจะเทิดทูนพรหมจรรย์เหมือนกับนางเอกนิยายแกมั้ง และพระเอกนิยายแกก็โรคจิตเนอะ” เฌอร์รินเบ้ปากใส่เพื่อน
“โรคจิตยังไง” เพลงพิณหน้าตาเหลอหลา เท่าที่จำความได้ เธอไม่เคยเขียนพระเอกโรคจิต ซาดิสก์ จิตไม่ปกติเลยสักครั้งเดียว
“ก็ต้องได้นางเอกบริสุทธิ์เป็นเมียอะ คนอื่นแค่ทางผ่าน แกเขียนแบบนี้ทุกเรื่อง แล้วพระเอกของแกเป็นอะไรนักหนา กับคนอื่นใส่ถุงยางอนามัย เซฟตัวเองดีสุดๆ แต่กับนางเอกดันปล่อยตัวไม่ยอมใส่เครื่องป้องกัน”
“เฮ้ย! จริงอะ”
“จริง” เฌอร์รินทำเสียงสูง
“แกก็ไม่ต้องทำหน้าจริงจังแบบนั้นก็ได้” เพลงพิณทำคอหด
“แล้วนิยายของแก จะต้องมีคำว่า ซาตาน อสูร พิศวาส ทาสรัก บ้าบอทุกเรื่อง”
“ไม่จริงมั้ง”
“แกลองมองไปที่ชั้นหนังสือของแกสิ” เฌอร์รินมองไปที่ชั้นหนังสือ แล้วแทบผงะหลายหลัง
“แกเห็นอะไรไหม”
“ก็ไม่ทั้งหมดนะแก”
“หรา... นี่ยังไม่พอนะ”
“อะไรอีกล่ะแก” เพลงพิณทำหน้ายู่ ไม่น่าปลุกมันขึ้นมาบ่นเลย หูชาแน่ๆ งานนี้
“ถ้าแกไม่ใช้หนี้ก็จะแก้แค้น ไม่ก็โดนจับแต่งงานกัน ไม่ก็นางเอกจนพระเอกโคตรรวย รวยมากแก ตายไปสิบชาติยังใช้ไม่หมด”
“ถ้าพระเอกรวยมันจิ้นแล้วฟินไงแก”
“เหรอ... นางเอกของแกซินเดอริลล่าว่างั้นเหอะ”
“แหม... ก็คนชอบนี่แก”
“ไม่ก็กินเด็ก ฉันเห็นแกมีคุณอามีคุณน้าคุณลุง หลายเรื่อง”
“ก็จะให้ฉันเขียนเรื่องอะไรล่ะแก มันก็วนๆ กันอยู่แบบนี้ คนอ่านก็อ่านได้ เพราะเขาชอบ”
“แต่ฉันก็ชมแกอย่างนึงนะ”
“อะไรเหรอ”
“เสียงแกระริกระรี่เชียวนะ”
“ก็นานๆ แกจะชมฉันสักทีนี่นา” เพลงพิณยิ้มแป้นให้เพื่อน
“นิยายนักเขียนบางคนฉันอ่านๆ ดูที่แก้ไปช่วยเขาอุดหนุนน่ะ พระเอกจะต้องหล่อ โคตรรวย กินหญ้าทุกวัน ต่อให้บรรยายว่าพระเอกเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ประสบความสำเร็จยังไง ฉลาดยังไง แต่ในเรื่องไม่เห็นทำงานทำการอะไร ต้องหูเบา โคตรโง่ นางร้ายนี่โคตรฉลาด ฉลาดที่สุดในเรื่อง นางเอกโง่ น่าสงสาร ยอมคนไม่เคยทันอะไรใครเลย”
“ฉันไม่ชอบผู้ชายโง่ กินหญ้า หูเบา และเจ้าชู้”
“ดีมาก เพราะฉันเข้าใจว่าแกไม่อยากได้ชอบผู้ชายโง่ๆ มาเป็นสามี”
“เหมือนแกชมฉันเลยนะ”
“ใช่ยายเพลง ฉันชมแก และฉันก็ดีใจนะที่นางเอกแกสวย ทำเป็นทุกอย่างโดยเฉพาะงานก้นครัว และนางเอกแกต้องจน”
“เดี๋ยวก่อนๆ นางเอกฉันก็ไม่ได้จนทุกคนนะ” เพลงพิณรีบค้าน
“ก็จริงของแก ต่อให้นางเอกแกรวยแล้วกัน เรียนจบเมืองนอกเมืองนา พ่อก็อาจเล่นการพนัน ถูกโกง บริษัทล่ม และพระเอกคือเจ้าหนี้รายใหญ่ ที่นางเอกของแกจะต้องไปใช้หนี้”
“เดี๋ยวก่อนอันนี้ของนักเขียนคนอื่นหรือของฉันกันแน่”
“เหมือนจะมีของแกด้วยนะ”
“จริงเหรอเฌอร์”
“อือ... จริง และนางเอกของแกก็ต้องเอาตัวเข้าแลก เรียนจบที่ไหนไม่สำคัญเลยจริงๆ จบสูงถึงปริญญาโทก็ต้องนอนกับพระเอกใช้หนี้ ไม่รู้จะเรียนไปทำไม”
“นี่แกด่าฉันหรือด่านักเขียนคนอื่น”
“ไม่ได้ด่าแค่วิจารณ์เฉยๆ”
“อ้อ... เหรอ” เพลงพิณลากเสียงยาว
“ไหนแกบอกไม่ชอบนิยายไงเฌอร์”
“เปล๊า ฉันก็ไม่ได้ชอบหรอก แต่หนังสือพวกนี้แกเยอะฉันเลยอ่าน ไอ้ที่พระเอกลืมใส่ถุงยางกับนางเอกคนเดียว ท้องแล้วหนีไป นางร้ายสวย เปรี้ยว หุ่นนางแบบ ฉลาดทุกเรื่องก็อีก”
“พอเถอะ”
“และนางเอกเป็นอะไรไม่รู้ ต้องจิ้นมาให้พระเอกฟัน แต่กับคนอื่นดันไม่ยอม สู้ขาดใจ แต่กับพระเอกอ่อนระทวยสู้ไม่ไหว”
“หรือฉันจะลองเขียนนางเอกไม่จิ้นว่ะแก” เพลงพิณถามเพื่อน
“แกเคยถามฉันแล้ว”
“ถามแล้ว?” เพลงพิณชี้นิ้วมาหาตัวเองทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
“เออ... แกไปโพสต์ถามในเฟซบุ๊คของแก แกบอกว่าแฟนนิยายแกรับไม่ได้ แกกับแฟนนิยายของแกเป็นเจ้าของลัทธิรักษาพรหมจรรย์”
“จริงอะ”
“แกอย่ามาทำหน้างง เดี๋ยวตบสมองกลับ”
“ก็จำไม่ได้นี่นา แกก็ชอบซาดิสก์กับฉันเรื่อยเลย”
“แกทำงานเยอะเกินไงเลยจำไม่ได้”
“ฉันควรพักใช่ไหม”
“ก็บอกแล้ว แกทำงานจนปลวกจะกินเงินแกแหละ พักบ้างไรบ้างแก ปัจจุบันแกเป็นโรคอะไรบ้าง ไหนสาธยายมาใหม่สิ”
“ปวดหลัง”
“มีอีก”
“ปวดคอ”
“แล้ว” เฌอร์รินทำหน้าเมื่อย
“ปวดแขน มือชา ด้านที่คลิกเม้าท์น่ะหนักสุด ตาพร่า ตัดแว่นเพราะสายตาสั้นและเอียง หมดเงินไปกับค่านวดเยอะมาก น้ำหนักขึ้น ขาแตกลาย อ้วนเป็นหมู”
Dernier chapitre
บ้านไร่ไพรสวาท 5
“ยายหน้าจืด มายืนเซ่ออะไรอยู่แถวนี้ ไม่เห็นหรือไงว่านี่มันถนน อยากตายนักหรือไงห๊ะ” คนที่ลงมาจากพูดลิ้นพันกัน น้ำเสียงอ้อแอ้ ชี้หน้าเพลงพิณอย่างเอาเรื่อง สภาพโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ทำให้เพลงพิณถอยหลังไปอีกหลายก้าว“คนเมาอะแก” เฌอร์รินกระซิบที่หูของเพื่อน“เห็นแล้ว หน้าตาเหมือนโจรเลยแก ซวยอะไรแบบนี้” เพลงพิณตอบกลับ ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดๆ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ“ได้ยินไหมยายไม้กระดาน สวยก็ไม่สวยยังมายืนเอ๋ออยู่กลางถนน รึมาโบกรถให้ผู้ชายหิ้วขึ้นรถ” โทธวิทชี้นิ้วว่าอีกฝ่าย“ใครไม้กระดานห๊ะ ไอ้หน้าโจร ยืนโบกรถให้ผู้ชายหิวอะไร ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ ไอ้คนทุเรศ” เพลงพิณว่ากลับอย่างโมโห“ไอ้เพลง แกอย่าไปมีเรื่องกับเขาเลย” เฌอร์รินกระตุกแขนเพื่อน“ไปกลัวอะไรกับคนเมา” เพลงพิณพูดอย่างไม่กลัว คนตรงหน้าหนวดเครารกรุงรัง มองยังไงเธอก็กลัว แต่ทำใจดีสู้เสือเอาไว้“นี่ยายไม้กระดาน ไม่สวยแล้วยังปากดีอีก” โทธวิทจิ้มหน้าผากของอีกฝ่ายจนหน้าหงาย“อุ๊ย! คนบ้า ชอบทำร้ายผู้หญิงเหรอไง” เพลิงพิณปัดมือเขาออก“ผู้หญิงปากดีแบบเธอ เดี๋ยวเจอดี”“อย่ามาขู่เสียให้ยากเลย ไม่กลัวหรอก” คำพูดของเพลงพิณทำให้โทธวิทย่างสามข
บ้านไร่ไพรสวาท 4
“แฟนนิยายแกก็ยังน่ารักนะ”“บางคนก็หายไปเลย แต่ก็มีหน้าใหม่เข้ามา เด็กโตขึ้นทุกวัน”“ฉันเห็นเด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูนหรือนิยายอะไรที่ปกเป็นการ์ตูนน่ะแก ข้างในเคยไปเปิดดูในร้าน ภาษาอะไร อ่านแล้วชวนปวดหัว”“ก็ตามวัยน่ะแก”“แก..”“หือ... แกเรียกทำไม ทำเสียงแบบนี้ ขนลุกว่ะ”“โอ๊ย! แกจะขนลุกทำไมฉันผ่าตัดแปลงเพศแล้ว”“แล้วแกเรียกทำไม”“ถามจริงๆ เลยนะแก”“อือ... ถามสิ” เพลงพิณตอบรับ มองเพื่อนอย่างระแวง“แกเขียนฉากนั้น ไม่อยากมีผัวบ้างเหรอ”“โอ๊ย! แกถามคำถามนี้อีกแล้วนะ” เพลงพิณทำท่าจะลุกหนี“อย่าเพิ่งไป ฉันจริงจัง” เฌอร์รินกดไหล่เพื่อนเอาไว้“ไม่อยากมี”“แกไม่มีอารมณ์บ้างเหรอ คืออยากสยิวกิ้วเหมือนนางเอกไรงี้”“อยากก็ได้ แต่กับพระเอกที่ฉันเขียนนะ กับผู้ชายเหี้ยๆ ไม่เอา”“แก... ผู้ชายก็ไม่ได้เหี้ยเสมอไปหรอกนะ”“ที่เห็นก็เหี้ยนะแก ขนาดแฟนแกยังทิ้งแกเลย”“เอาเถอะ มีคนสนใจแก งั้นฉันจะไปบอกว่าแกไม่อยากมีผัวแล้วกัน” เฌอร์รีนถอนใจหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีอย่างเซ็งๆ“เฮ้ย! เดี๋ยวสิแก ใครสนใจฉันอะ แกไปบอกเขาได้ไงว่าฉันไม่อยากมีผัว หยาบคายสุดๆ” เพลงพิณรีบดึงมือเพื่อนเอาไว้“หูผึ่งเชียวนะแก ทำเป็นเล่น
บ้านไร่ไพรสวาท 3
“มีอีก”“อะไรของแกอีก”“แกขึ้นคาน”“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง” เพลิงพิณทำหน้าไม่เชื่อ“ปีนี้แกอายุเท่าไหร่แล้ว”“สามสิบเอง”“โอ๊ย! สามสิบเองเหรอแก แกน่ะต้องบอกว่าตั้งสามสิบแล้วย่ะ กำลังจะย่างเข้าสู่วัยทอง”“แกพูดเวอร์ ไม่ใช่เสียหน่อย” เพลงพิณใจคอไม่ดี“พอแกสามสิบ ต่อไปแกจะสี่สิบไม่รู้ตัว อายุมันจะขึ้นเร็วมากนะแก”“แกพูดเป็นเล่นไป”“แล้วแกก็จะนั่งอยู่แต่หน้าคอมจนแกสี่สิบและแกก็จะขึ้นคานสมใจอยาก”“แกชอบพูดให้ทุกอย่างเลวร้าย” เพลงพิณเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ“ตอนนั้นแกจะโหยหาความรัก โหยหาผู้ชายสักคนมาดูแลแก เห็นคนอื่นมีลูกเต้าก็คิดถึงตัวเอง ตอนแก่แกจะทำยังไง จะมีใครดูแล และแกก็จะเป็นคนแก่ที่มัวแต่นั่งหน้าคอม ร่างกายของแกก็จะทรุดโทรม และที่สำคัญ...”“ที่สำคัญอะไรแก”“แกจะไม่รู้รสชาติของการร่วมรัก ได้แต่จินตนาการเหมือนพวกประสบการณ์โชกโชน ฟินเวอร์ล้านแปด แซ่บสยิวกิ้วเหมือนแฟนนิยายแกว่า แต่แกแค่มโน”“แกพูดมีเหตุผล”“แกคิดได้แล้วสิว่าจะมองหาผู้ชายบ้าง มีคนสนใจแกแกก็ไม่เคยเปิดใจ”“เปล่า แค่คิดว่าเรื่องที่แกพูดน่าจะเอาไปเขียนนิยายสักเรื่อง”“นังเพลง!!!!” เพลงพิณยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน ทำไมต้องมาเสียงดังใส่เธ
บ้านไร่ไพรสวาท 2
“ก็บอกให้หาผัว”“ฉันยังไม่อยากแต่งงาน”“แกจะเก็บเงินไปไหนของแก วันๆ แทบไม่ใช้จ่ายอะไร แกไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมันรถ ไม่มีค่าเครื่องสำอาง ค่าเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว ทำกับข้าวกินเองที่ห้อง เงินแกจะโดนปลวกกินแล้วนะ”“ปลวกบ้าบออะไรของแก มันอยู่ในธนาคาร”“เปรียบเปรยให้ฟังย่ะ” เฌอร์รินประชด“นะๆๆๆ แกไปเที่ยวกันนะ”“ก็ได้ จะหาเวลาไปก็แล้วกัน แต่ช่วงนี้ลาไม่ได้”“แกลาได้ตอนไหนอะเฌอร์”“พ่อตาย แม่ตาย ญาติสนิทเสียและแต่งงาน”“โหดอะ”“ฉันไม่ได้ทำงานอิสระเหมือนแกนะนังเพลง” เฌอร์รินขึ้นเสียงแปดหลอด“แกก็ลาออกมาสิ จะได้ไปไหนมาไหนอิสระ ทำงานประจำน่าเบื่อจะตายแก ไหนจะเจ้านาย เพื่อนร่วมงาน ภาษีสังคม ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ปวดหัวกับลูกค้า กับงาน โอ๊ย! ต้องตื่นเช้าตาลีตาเหลือกไปทำงาน กลับบ้านมาก็เหนื่อย ดึกดื่นกว่าจะได้นอน เป็นแบบนี้ทุกวันเห็นแล้วเหนื่อยอะแก”“ลาออกมานี่นะ คิดได้นะย่ะหล่อน จะให้ฉันลาออกมากินแกลบรึไง ถึงเหนื่อยก็ยังมีเงินเดือน ยังไงคนทุกคนก็ต้องทำงาน ก็ต้องเหนื่อยกันทั้งนั้น ขนาดเสี่ยเลี้ยงยังเหนื่อยเลย”“เหนื่อยไงอะแก”“โอ๊ย! เดี๋ยวเหอะแก ก็อยู่บนเตียงเหมือนนางเอกแกไง ไม่เหนื่อยรึไง”“น่าจะฟินมา
บ้านไร่ไพรสวาท 1
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า เรือนร่างงดงามอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนของเขาน่ามองยิ่งนัก ช่วงขาเพรียว สะโพกสอบแข็งแรง ใบหน้าของเขาคมสันหล่อเหลา เรือนกายแข็งแกร่งแสนเซ็กซี่ ดวงตาคมเข้มยามทอดสายตามองนั้นดูอ่อนหวานเร่าร้อนจนคนถูกมองแทบละลายหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มถูกโอบกอดในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม เขาบรรจงจุมพิตดูดดื่มเหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อไปจากเธอจนหมดสิ้น ลิ้นของเขากระหวัดรัดรึง คลุกเคล้าในโพรงปากอ่อนนุ่มหวานล้ำ ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้จนต้องเผยอร้องครวญครางเสียงหอบกระเส่าออกมาไม่ขาดสายเขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ เพียงชั่วครู่ก็ประทับลงมาใหม่ บดคลึงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหิวกระหาย หัวใจของเขาเต้นระรัว มือหนาฟอนเฟ้นอกอวบหนักเบา อุ้งมือใหญ่เริ่มเลื่อนลงไปสำรวจสัดส่วนความเป็นสาว เธอร้องครางด้วยความทรมานอันมากล้น นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุหงาแสนสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงไปคลุกเคล้าอย่างหิวกระหายชายหนุ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาพลิกกายขึ้นทาบทับพาคนใต้ร่างไปยังดินแดนแห่งความสุขในทันที!!!“เพลง” เสียงหนักๆ ทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งจากภวังค์ความคิด“ค่ะ บก.” เพลงพิณนั่งตัวลีบ
Vous vous intéresseriez aussi à
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน95.3K VuesSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้171.5K Vuesขย้ำรักเลขา NC-20
C481.2K Vuesบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์290.5K Vuesเล่ห์รักคามิน
นรมน65 Vuesเรื่องของเราสอง(สาม)คน 3P
ติดบ่วงคุณเจมส์14 Vuesคุณภรรยาอุ้มรักหนีท่านประธาน
เย่เจี่ยอี้16 Vuesบอสขา... เจ้าขามาอ่อย
ToBeAlone40 Vues
