บ้านไร่ไพรสวาท

บ้านไร่ไพรสวาท

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-06-01
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
47Bab
205Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า เรือนร่างงดงามอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนของเขาน่ามองยิ่งนัก ช่วงขาเพรียว สะโพกสอบแข็งแรง ใบหน้าของเขาคมสันหล่อเหลา เรือนกายแข็งแกร่งแสนเซ็กซี่ ดวงตาคมเข้มยามทอดสายตามองนั้นดูอ่อนหวานเร่าร้อนจนคนถูกมองแทบละลาย หญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มถูกโอบกอดในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม เขาบรรจงจุมพิตดูดดื่มเหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อไปจากเธอจนหมดสิ้น ลิ้นของเขากระหวัดรัดรึง คลุกเคล้าในโพรงปากอ่อนนุ่มหวานล้ำ ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้จนต้องเผยอร้องครวญครางเสียงหอบกระเส่าออกมาไม่ขาดสาย เขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ เพียงชั่วครู่ก็ประทับลงมาใหม่ บดคลึงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหิวกระหาย หัวใจของเขาเต้นระรัว มือหนาฟอนเฟ้นอกอวบหนักเบา อุ้งมือใหญ่เริ่มเลื่อนลงไปสำรวจสัดส่วนความเป็นสาว เธอร้องครางด้วยความทรมานอันมากล้น นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุหงาแสนสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงไปคลุกเคล้าอย่างหิวกระหาย ชายหนุ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาพลิกกายขึ้นทาบทับพาคนใต้ร่างไปยังดินแดนแห่งความสุขในทันที!!! “เพลง” เสียงหนักๆ ทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งจากภวังค์ความคิด “ค่ะ บก.” เพลงพิณนั่งตัวลีบเมื่อเห็นสีหน้าของบรรณาธิการวัยห้าสิบเศษกำลังมองเธอไม่วาง

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า เรือนร่างงดงามอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนของเขาน่ามองยิ่งนัก ช่วงขาเพรียว สะโพกสอบแข็งแรง ใบหน้าของเขาคมสันหล่อเหลา เรือนกายแข็งแกร่งแสนเซ็กซี่ ดวงตาคมเข้มยามทอดสายตามองนั้นดูอ่อนหวานเร่าร้อนจนคนถูกมองแทบละลาย

หญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มถูกโอบกอดในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม เขาบรรจงจุมพิตดูดดื่มเหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อไปจากเธอจนหมดสิ้น ลิ้นของเขากระหวัดรัดรึง คลุกเคล้าในโพรงปากอ่อนนุ่มหวานล้ำ ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้จนต้องเผยอร้องครวญครางเสียงหอบกระเส่าออกมาไม่ขาดสาย

เขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ เพียงชั่วครู่ก็ประทับลงมาใหม่ บดคลึงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหิวกระหาย หัวใจของเขาเต้นระรัว มือหนาฟอนเฟ้นอกอวบหนักเบา อุ้งมือใหญ่เริ่มเลื่อนลงไปสำรวจสัดส่วนความเป็นสาว เธอร้องครางด้วยความทรมานอันมากล้น นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุหงาแสนสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงไปคลุกเคล้าอย่างหิวกระหาย

ชายหนุ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาพลิกกายขึ้นทาบทับพาคนใต้ร่างไปยังดินแดนแห่งความสุขในทันที!!!

“เพลง” เสียงหนักๆ ทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งจากภวังค์ความคิด

“ค่ะ บก.” เพลงพิณนั่งตัวลีบเมื่อเห็นสีหน้าของบรรณาธิการวัยห้าสิบเศษกำลังมองเธอไม่วาง

“ไปหาไอเดียร์ เที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างสิ เขียนแบบนี้ไม่ว่าหรอกนะ แต่มันเหลือครึ่งหน้าได้ไง ก็รู้อยู่ว่าสำนักพิมพ์ทำนิยายประเภทไหน”

“ค่ะ หนูจะกลับไปแก้มาใหม่” เพลงพิณคอตก พักนี้เธอเขียนฉากรักไม่ค่อยออก สงสัยจะเขียนเยอะไป ไม่ก็เอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้อง ไม่ได้เปิดหูเปิดตาอย่างที่เพื่อนรักบอกเอาไว้

“พี่เข้าใจ ไม่ต้องรีบหรอก เราเขียนหนังสือมาเยอะแล้ว ไปเที่ยวพักผ่อนเสียบ้าง เผื่อสมองจะแล่น เพลงว่าดีไหม”

“ค่ะ” เพลงพิณรับปากคอตกเมื่อเดินออกจากห้องทำงานของบรรณาธิการผู้ให้โอกาสเธอตั้งแต่ก้าวแรกของการเป็นนักเขียน

กรี๊ด!!!!

“โอ๊ย! ไอ้เพลง แกกรีดร้องทำไมของแกย่ะ ใครลากหล่อนไปข่มขืนหรือก็ไม่ คนจะหลับจะนอน”

เฌอร์รินสาวประเภทสองที่สวยหยด ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเคยเป็นผู้ชายมาก่อนโวยวายเสียงดัง เอามือปิดหูแทบไม่ทัน ก่อนจะบ่นเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความหงุดหงิด เพราะถูกรบกวนเวลานอนในวันหยุดสุดสัปดาห์

“ฉันคิดนิยายไม่ออกอะแก” เพลงพิณเอามือเท้าคางทำปากยื่นใส่เพื่อนรัก

“ฉากไหนที่แกคิดไม่ออก ฉากรักสยิวกิ้วของแกนะรึ” เฌอร์รินเอ่ยถาม ทำหน้าเมื่อย ยืนหัวยุ่งมองเพื่อนรักที่ไม่ยอมหลับยอมนอนอย่างระอา เพลงพิณเป็นคนนอนดึก หรือกลางคืนไม่นอน เป็นมนุษย์ค้างคาวออกหากินตอนกลางคืน กลางวันหลับอุตุ ปลุกไปเถอะ ตื่นยากตื่นเย็นเหลือเกิน นอกจากจะนอนเต็มที่แล้ว ถึงจะลุกมาทำโน้นทำนี่

“ใช่แล้ว บก.บอกว่าฉากรักฉันหายไปไหนหมด”

“ครั้งก่อนแกก็บ่นยายเพลง”

“บ่นไง จำไม่ได้แล้ว” เพลงพิณทำหน้าเอ๋อ...

“แกบ่นเป็นหมีกินผึ้งอะ บอกว่าฉากแกมันดิบไป แกให้ฉันอ่านพระเอกตบนมนางเอกแทบแบนแล้วปล้ำไม่หยุด เกินมนุษย์มนาจะทำได้”

“จริงเหรอ”

“จริง พระเอกปล้ำนางเอกวันนึงเป็นสิบ” เฌอร์รินทำหน้าเมื่อย

“สองรอบก็คงหมดแรงล่ะ” เพลิงพิณทำหน้าแหยๆ

“ก็ตอนนั้นสมองแกแล่นเพิ่งเขียนนิยาย คืนนึงพระเอกแกสิบรอบยังไหว แกมีผัวจริง อาทิตย์นึงไม่รู้มันจะทำการบ้านหรือเปล่า”

“แกชอบพูดลามกยายเฌอร์”

“หรา... นังเพลง ทุกวันนี้แกก็ไม่หมกมุ่นเลยนะ วันๆ นึกแต่ฉากเอากันท่าอะไรบ้างของพระเอกนางเอกแก”

“ยายเฌอร์มันเป็นศิลปะ แกไม่เข้าใจหรอก พูดแต่ว่าเอากัน ฉันโกรธแกแล้วนะ”

“เข้าใจว่าแกชอบเขียนและแอบหื่น” เฌอร์รินค้อนเพื่อน

“บ้า!” เพลงพิณแหวใส่เพื่อนหน้าแดง

“พูดเรื่องจริงทำมาเป็นรับไม่ได้”

“ก็ช่วงนี้มันคิดไม่ออกนี่นา”

“แหงแหละ แกเล่นเขียนทุกกระบวนท่า แกเขียนนิยายอีโรติกมากี่ปีแล้วเพลง”

“ห้าปี” เพลิงพิณตอบแบบเซ็งๆ

“เออ... ห้าปีของแก อาจจะทำให้แกเบื่อกับการที่แกต้องเขียนซ้ำซากทุกๆ เรื่อง มันไม่เหมือนเวลาแกเขียนเล่มแรกๆ ไง”

“ก็รู้ไง แต่มันเป็นงาน”

“แล้วแกจะทำยังไงย่ะ ชวนไปหาประสบการณ์ก็ไม่เอา”

“แหวะ... ทำยังกับว่าถ้าฉันไปนอนกับผู้ชายจริงๆ จะเขียนฟินงั้นแหละ” เพลิงพิณมุ่ยหน้าใส่เพื่อนรัก เฌอร์รินเบ้หน้าใส่เพื่อน

“ถามจริงๆ เลยนะแก” เฌอร์รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง หล่อนเป็นชายไม่จริงและเป็นเพศที่สามที่รักเพื่อนเหลือเกิน

“ถามอะไร”

“แกคิดฉากนั้นได้ไง ไม่เคยมีผัว”

“ก็ ก็...” เพลงพิณดึงนิ้วตัวเองไปมาอย่างเขินๆ

“มันเป็น...”

“ฟินลิ่งรึ” เฌอร์รินดักคอ

“ก็เออน่ะสิ ไม่เห็นต้องมีแฟนก็คิดได้ไอ้เรื่องแบบนั้น”

“แกหื่น”

“ฉันไม่ได้หื่น”

“แสดงว่าพระเอกแกหื่น”

“ก็ประมาณนั้นแหละ เวลาเขียนเรื่องอะไร ก็กระตุกผ้าห่มไม่ให้ฉันนอนทุกที ต้องลุกขึ้นมาเขียน”

“แกคิดได้นะ นังนักเขียนติสแตก ช่างมโนคิดไปได้” เฌอร์รินทำหน้าเมื่อย เท้าสะเอวมองเพื่อนอย่างหมั่นไส้

“แกพูดมากจริง”

“ไม่ให้พูดได้ยังไง ก็แกกรีดร้องเหมือนถูกข่มขืน วันนี้มันวันอาทิตย์ ฉันจะนอน แกเข้าใจไหมนังเพลง” เฌอร์รินทำหน้าโหดใส่เพื่อน

“ไม่เข้าใจ” เพลงพิณทำหน้าบ๊องแบ๊วไม่รู้ไม่ชี้

“ฉันควรจะทำยังไงกับแกดีนี่”

“แกช่วยฉันคิดฉาก NC หน่อยสินังเฌอร์” เพลงพิณทำหน้าอ้อน

“ถามจริงเหอะ”

“ถามไร” เพลงพิณถามกลับ

“นักเขียนคนอื่นอารมณ์แบบแกไหม คิดไม่ออกอะไรแบบนี้น่ะ”

“เยอะแยะไป” เพลงพิณตอบอย่างเนือยๆ

“มันเป็นอาการเขียนไม่ออก หรือเรียกอีกอย่างว่า Writer Block!"

“อ้อ... ก็ไม่ได้ใช่มีเท่าแต่แก แล้วแกจะเครียดทำไม”

“เครียดสิ”

“คนอื่นเขียนไม่ออกเขาทำกันยังไงล่ะ”

“ไม่รู้สิ บ่นว่าเขียนไม่ออกก็ต้องเขียนออกจนได้เหมือนฉันแหละ” เพลงพิณตอบแบบกำปั้นทุบดิน เฌอร์รินเท้าสะเอวมองเพื่อน ทำกัดหัวเพื่อนให้กระจุย จริงๆ เวลานี้ หล่อนต้องนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มๆ แต่กลับต้องตื่นมารับรู้ปัญหาเขียนฉากรักของพระเอกนางเอกนิยายไม่ออกของเพื่อนแทน

“ฉันไปนอนดีกว่า” เฌอร์รินแยกเขี้ยวใส่เพื่อน

“เฌอร์ แกอย่าเพิ่งไปดิ๊ ช่วยกันคิดฉากนั้นให้ฉันก่อน” เพลงพิณรีบเรียกเพื่อนเอาไว้

“ไม่เอาหรอก มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน บก.บอกแกว่าแกเขียนไม่หื่น ก็ให้บก.ช่วยสิ เค้าเป็นบรรณาธิการ”

“แกจะบ้าหรือไง เขามีงานล้นมือ และหน้าที่เขียนมันก็เป็นของฉัน”

“แกมีแฟนคลับเยอะแยะ เขียนๆ ไปเถอะ ยังไงเค้าก็ซื้อของแกนั่นแหละ”

“ถ้าฉันเขียนห่วย เป็นแฟนคลับ ก็เลิกเป็นได้นะโว้ย ฉันรักงานของฉัน ไม่มีวันจะเขียนห่วยๆ เด็ดขาด”

“ย่ะ! แม่คนมีอุดมการณ์” เฌอร์รินประชดปนแดกดันเพื่อน

“เห้อ...” เพลงพิณถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางคางลงบนโต๊ะคอม

“แกเขียนไม่ออกก็ลอกเล่มเก่าๆ มาเขียนสิ ฉากแบบนั้นพระเอกจ้ำจี้กับนางเอกทุกเรื่อง มันจะอะไรนักหนา แฟนนิยายแกจำไม่ได้หรอก”

“ไม่ได้หรอก มันต้องคิดใหม่ทำใหม่ ให้แปลกใหม่” เพลงพิณพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอ๊ย! ก็แกเขียนมากี่ปีแล้วนังเพลง ท่าเบสิคยันตีลังกา แกจะหาท่าใหม่อะไรมาอีกล่ะ ห้อยหัวร่วมรักกันรึ”

“มันไม่ใช่นังเฌอร์ มันต้องแบบว่าปรับอะไรให้มันแปลกใหม่น่ะ แกไม่เข้าใจหรอก”

“เออ... ฉันไม่เข้าใจจริงๆ นั่นแหละ”

“ฉันอยากไปเที่ยวน่ะแก หาบรรยากาศ ได้เจอสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ แทนที่จะอยู่ในห้อง ฉันต้องคิดออกแน่ๆ เลยแก” เพลงพิณรีบออดอ้อนเพื่อนรักทันที

“ฉันว่างหรือไง ทำงานตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์ จะให้ไปเที่ยวกับแกตอนไหนล่ะ”

“ใกล้ๆ ก็ได้”

“โอ๊ย! แก อะไรรอบตัวก็เขียนได้หมด แกเบื่อก็ไปนั่งสวนสาธารณะ ไปเดินห้าง เที่ยวสวนสนุกก็ได้ ไปดูคู่รักเขาจู๋จี๋จีบกัน รับรองแกฟินแน่ๆ”

“แต่ฉันไม่อยากไปคนเดียว”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
47 Bab
1
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า เรือนร่างงดงามอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนของเขาน่ามองยิ่งนัก ช่วงขาเพรียว สะโพกสอบแข็งแรง ใบหน้าของเขาคมสันหล่อเหลา เรือนกายแข็งแกร่งแสนเซ็กซี่ ดวงตาคมเข้มยามทอดสายตามองนั้นดูอ่อนหวานเร่าร้อนจนคนถูกมองแทบละลายหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มถูกโอบกอดในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม เขาบรรจงจุมพิตดูดดื่มเหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อไปจากเธอจนหมดสิ้น ลิ้นของเขากระหวัดรัดรึง คลุกเคล้าในโพรงปากอ่อนนุ่มหวานล้ำ ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้จนต้องเผยอร้องครวญครางเสียงหอบกระเส่าออกมาไม่ขาดสายเขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ เพียงชั่วครู่ก็ประทับลงมาใหม่ บดคลึงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหิวกระหาย หัวใจของเขาเต้นระรัว มือหนาฟอนเฟ้นอกอวบหนักเบา อุ้งมือใหญ่เริ่มเลื่อนลงไปสำรวจสัดส่วนความเป็นสาว เธอร้องครางด้วยความทรมานอันมากล้น นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุหงาแสนสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงไปคลุกเคล้าอย่างหิวกระหายชายหนุ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาพลิกกายขึ้นทาบทับพาคนใต้ร่างไปยังดินแดนแห่งความสุขในทันที!!!“เพลง” เสียงหนักๆ ทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งจากภวังค์ความคิด“ค่ะ บก.” เพลงพิณนั่งตัวลีบ
Baca selengkapnya
2
“ก็บอกให้หาผัว”“ฉันยังไม่อยากแต่งงาน”“แกจะเก็บเงินไปไหนของแก วันๆ แทบไม่ใช้จ่ายอะไร แกไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมันรถ ไม่มีค่าเครื่องสำอาง ค่าเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว ทำกับข้าวกินเองที่ห้อง เงินแกจะโดนปลวกกินแล้วนะ”“ปลวกบ้าบออะไรของแก มันอยู่ในธนาคาร”“เปรียบเปรยให้ฟังย่ะ” เฌอร์รินประชด“นะๆๆๆ แกไปเที่ยวกันนะ”“ก็ได้ จะหาเวลาไปก็แล้วกัน แต่ช่วงนี้ลาไม่ได้”“แกลาได้ตอนไหนอะเฌอร์”“พ่อตาย แม่ตาย ญาติสนิทเสียและแต่งงาน”“โหดอะ”“ฉันไม่ได้ทำงานอิสระเหมือนแกนะนังเพลง” เฌอร์รินขึ้นเสียงแปดหลอด“แกก็ลาออกมาสิ จะได้ไปไหนมาไหนอิสระ ทำงานประจำน่าเบื่อจะตายแก ไหนจะเจ้านาย เพื่อนร่วมงาน ภาษีสังคม ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ปวดหัวกับลูกค้า กับงาน โอ๊ย! ต้องตื่นเช้าตาลีตาเหลือกไปทำงาน กลับบ้านมาก็เหนื่อย ดึกดื่นกว่าจะได้นอน เป็นแบบนี้ทุกวันเห็นแล้วเหนื่อยอะแก”“ลาออกมานี่นะ คิดได้นะย่ะหล่อน จะให้ฉันลาออกมากินแกลบรึไง ถึงเหนื่อยก็ยังมีเงินเดือน ยังไงคนทุกคนก็ต้องทำงาน ก็ต้องเหนื่อยกันทั้งนั้น ขนาดเสี่ยเลี้ยงยังเหนื่อยเลย”“เหนื่อยไงอะแก”“โอ๊ย! เดี๋ยวเหอะแก ก็อยู่บนเตียงเหมือนนางเอกแกไง ไม่เหนื่อยรึไง”“น่าจะฟินมา
Baca selengkapnya
3
“มีอีก”“อะไรของแกอีก”“แกขึ้นคาน”“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง” เพลิงพิณทำหน้าไม่เชื่อ“ปีนี้แกอายุเท่าไหร่แล้ว”“สามสิบเอง”“โอ๊ย! สามสิบเองเหรอแก แกน่ะต้องบอกว่าตั้งสามสิบแล้วย่ะ กำลังจะย่างเข้าสู่วัยทอง”“แกพูดเวอร์ ไม่ใช่เสียหน่อย” เพลงพิณใจคอไม่ดี“พอแกสามสิบ ต่อไปแกจะสี่สิบไม่รู้ตัว อายุมันจะขึ้นเร็วมากนะแก”“แกพูดเป็นเล่นไป”“แล้วแกก็จะนั่งอยู่แต่หน้าคอมจนแกสี่สิบและแกก็จะขึ้นคานสมใจอยาก”“แกชอบพูดให้ทุกอย่างเลวร้าย” เพลงพิณเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ“ตอนนั้นแกจะโหยหาความรัก โหยหาผู้ชายสักคนมาดูแลแก เห็นคนอื่นมีลูกเต้าก็คิดถึงตัวเอง ตอนแก่แกจะทำยังไง จะมีใครดูแล และแกก็จะเป็นคนแก่ที่มัวแต่นั่งหน้าคอม ร่างกายของแกก็จะทรุดโทรม และที่สำคัญ...”“ที่สำคัญอะไรแก”“แกจะไม่รู้รสชาติของการร่วมรัก ได้แต่จินตนาการเหมือนพวกประสบการณ์โชกโชน ฟินเวอร์ล้านแปด แซ่บสยิวกิ้วเหมือนแฟนนิยายแกว่า แต่แกแค่มโน”“แกพูดมีเหตุผล”“แกคิดได้แล้วสิว่าจะมองหาผู้ชายบ้าง มีคนสนใจแกแกก็ไม่เคยเปิดใจ”“เปล่า แค่คิดว่าเรื่องที่แกพูดน่าจะเอาไปเขียนนิยายสักเรื่อง”“นังเพลง!!!!” เพลงพิณยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน ทำไมต้องมาเสียงดังใส่เธ
Baca selengkapnya
4
“แฟนนิยายแกก็ยังน่ารักนะ”“บางคนก็หายไปเลย แต่ก็มีหน้าใหม่เข้ามา เด็กโตขึ้นทุกวัน”“ฉันเห็นเด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูนหรือนิยายอะไรที่ปกเป็นการ์ตูนน่ะแก ข้างในเคยไปเปิดดูในร้าน ภาษาอะไร อ่านแล้วชวนปวดหัว”“ก็ตามวัยน่ะแก”“แก..”“หือ... แกเรียกทำไม ทำเสียงแบบนี้ ขนลุกว่ะ”“โอ๊ย! แกจะขนลุกทำไมฉันผ่าตัดแปลงเพศแล้ว”“แล้วแกเรียกทำไม”“ถามจริงๆ เลยนะแก”“อือ... ถามสิ” เพลงพิณตอบรับ มองเพื่อนอย่างระแวง“แกเขียนฉากนั้น ไม่อยากมีผัวบ้างเหรอ”“โอ๊ย! แกถามคำถามนี้อีกแล้วนะ” เพลงพิณทำท่าจะลุกหนี“อย่าเพิ่งไป ฉันจริงจัง” เฌอร์รินกดไหล่เพื่อนเอาไว้“ไม่อยากมี”“แกไม่มีอารมณ์บ้างเหรอ คืออยากสยิวกิ้วเหมือนนางเอกไรงี้”“อยากก็ได้ แต่กับพระเอกที่ฉันเขียนนะ กับผู้ชายเหี้ยๆ ไม่เอา”“แก... ผู้ชายก็ไม่ได้เหี้ยเสมอไปหรอกนะ”“ที่เห็นก็เหี้ยนะแก ขนาดแฟนแกยังทิ้งแกเลย”“เอาเถอะ มีคนสนใจแก งั้นฉันจะไปบอกว่าแกไม่อยากมีผัวแล้วกัน” เฌอร์รีนถอนใจหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีอย่างเซ็งๆ“เฮ้ย! เดี๋ยวสิแก ใครสนใจฉันอะ แกไปบอกเขาได้ไงว่าฉันไม่อยากมีผัว หยาบคายสุดๆ” เพลงพิณรีบดึงมือเพื่อนเอาไว้“หูผึ่งเชียวนะแก ทำเป็นเล่น
Baca selengkapnya
5
“ยายหน้าจืด มายืนเซ่ออะไรอยู่แถวนี้ ไม่เห็นหรือไงว่านี่มันถนน อยากตายนักหรือไงห๊ะ” คนที่ลงมาจากพูดลิ้นพันกัน น้ำเสียงอ้อแอ้ ชี้หน้าเพลงพิณอย่างเอาเรื่อง สภาพโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ทำให้เพลงพิณถอยหลังไปอีกหลายก้าว“คนเมาอะแก” เฌอร์รินกระซิบที่หูของเพื่อน“เห็นแล้ว หน้าตาเหมือนโจรเลยแก ซวยอะไรแบบนี้” เพลงพิณตอบกลับ ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดๆ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ“ได้ยินไหมยายไม้กระดาน สวยก็ไม่สวยยังมายืนเอ๋ออยู่กลางถนน รึมาโบกรถให้ผู้ชายหิ้วขึ้นรถ” โทธวิทชี้นิ้วว่าอีกฝ่าย“ใครไม้กระดานห๊ะ ไอ้หน้าโจร ยืนโบกรถให้ผู้ชายหิวอะไร ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ ไอ้คนทุเรศ” เพลงพิณว่ากลับอย่างโมโห“ไอ้เพลง แกอย่าไปมีเรื่องกับเขาเลย” เฌอร์รินกระตุกแขนเพื่อน“ไปกลัวอะไรกับคนเมา” เพลงพิณพูดอย่างไม่กลัว คนตรงหน้าหนวดเครารกรุงรัง มองยังไงเธอก็กลัว แต่ทำใจดีสู้เสือเอาไว้“นี่ยายไม้กระดาน ไม่สวยแล้วยังปากดีอีก” โทธวิทจิ้มหน้าผากของอีกฝ่ายจนหน้าหงาย“อุ๊ย! คนบ้า ชอบทำร้ายผู้หญิงเหรอไง” เพลิงพิณปัดมือเขาออก“ผู้หญิงปากดีแบบเธอ เดี๋ยวเจอดี”“อย่ามาขู่เสียให้ยากเลย ไม่กลัวหรอก” คำพูดของเพลงพิณทำให้โทธวิทย่างสามข
Baca selengkapnya
6
ตรีชฎาเคยให้ดูภาพครอบครัวนานแล้ว บอกว่าตัวเองเป็นลูกคนละแม่กับพี่ชายทั้งสอง และตอนที่พี่ชายทั้งสองมาเยี่ยม ก็ไม่เคยได้เจอกับสองสาวเพื่อนซี้ จึงไม่สนิทสนมกันอย่างที่เห็น เนื่องจากทั้งเฌอร์รินและเพลงพิณไม่ค่อยกล้าไปที่บ้านของคุณป้าของตรีชฎาสักเท่าไหร่ ท่านเป็นคนดุ หัวโบราณและซักถามเหมือนจำเลย เวลาจะชวนกันไปไหนมาไหน ตรีชฎาจึงมักเก็บตัวอยู่กับบ้าน ไปเรียน และเจอกันก็ที่มหาวิทยาลัย บางครั้งนึกสงสารก็ชวนกันมานอนเล่นที่ห้องพัก แทนที่จะออกไปเที่ยว แต่ทั้งสามก็สนิทกันดี เพราะพูดกันได้ทุกเรื่อง และมีความจริงใจให้แก่กันเสมอ อีกสถานที่หนึ่งที่ทั้งสามมักไปขลุกอยู่ด้วยกันคือห้องสมุด เพราะเงียบสงบ เพลงพิณได้อ่านหนังสือที่ชอบ ตรีชฎานั่งทำรายงาน และเฌอร์รินก็นั่งเล่นคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค เรียกว่าเป็นสามคนที่ลงตัวเพราะไม่เคยมีปัญหาทะเลาะกันเลย แค่มองตาก็รู้ใจ“จริงเหรอนี่ แล้วพี่หมอไม่เห็นบอกพวกเรา” เพลงพิณหันไปมองชายหนุ่มตาปริบๆ“ก็อยากให้ยายตรีแนะนำเองครับ จะได้เซอร์ไพร้ส์ ได้ยินน้องพูดอยู่ว่าเพื่อนจะมาเที่ยวที่ไร่ ไร่แสนรักยินดีต้อนรับนะครับ” เอกวัฒน์พูดอย่างใจดี“พี่ชายแกโคตรหล่อเลยว่ะตรี” เฌอร์รินก
Baca selengkapnya
7
“ทำรักได้ทั้งวันทั้งคืน นางเอกท้องโย้ก็ไม่เว้น ไม่รู้กินอะไรเข้าไป บางคนครั้งนึงวันนึงก็หลับจะตายแหละ เอาเถอะใหม่ๆ อาจจะทุกวันวันละสองครั้งเอา นานๆ ไปอาทิตย์ละวัน เดือนละครั้ง แต่พระเอกยายเพลงเอากันกับนางเอกวันนึงทุกที่ในบ้าน ไม่ทำมาหากินอะไรเลย”“บ้า!!!” เพลงพิณค้อนเพื่อน“หรือว่าฉันพูดไม่จริงย่ะ พระเอกของหย่อนกินอะไรเหรอ โด่ไม่รู้ล้มรึไง”“ไม่ได้กินอะไร” เพลงพิณลากเสียงยาว“แกรู้ไหม บางคืนมันลุกมาปั่นนิยาย ฉันเชื่อเลย จนถึงเช้า แล้วมาบ่นว่าง่วง มันตอบว่าไงรู้ไหมยายตรี” เฌอร์รินทำเสียงหมั่นไส้ปนขำ“ตอบว่าไงเหรอ” ตรีชฎายิ้มขำเพื่อนรักทั้งสอง ไม่ได้เจอกันนานก็คุยกันมันเลยทีเดียว“มันบอกว่าลูกรักของมัน คือพระเอกของมันนั่นแหละกระตุกผ้าห่มไม่ได้นอนเลยลุกมาปลุกปล้ำ ดูมันพูดเข้า ทำยังกับเป็นพวกเจนจัด”“ฉันพูดให้ฮา แกก็เอาไปเป็นอารมณ์” เพลงพิณแก้ตัว หน้าแดงลามไปถึงใบหู“เวลามันเขียนนิยายไม่ออกแกรู้ไหมมันไปทำอะไร”“ทำอะไรเหรอเฌอร์”“ขัดห้องน้ำ” เฌอร์รินตอบแล้วหัวเราะคิกคัก ได้ค้อนจากเพื่อนมาอีกเป็นของแถม“ไม่ดีหรือไงยายเฌอร์”“ดีจ้ะ ฉันสบายเลย ไม่ต้องขัดห้องน้ำ แต่ต้องทำกับข้าวให้มันกิน”“ฮ่า
Baca selengkapnya
8
“แล้วเธอล่ะเป็นใคร เข้ามาอยู่ในงานนี้ได้ยังไง”“ฉันก็เป็นเพื่อนกับลูกสาวเจ้าของไร่นี้ยังไงล่ะ ฟังแล้วอึ้งไปเลยใช่ไหม” เพลงพิณพูดอย่างอวดๆ แต่คนตรงหน้ากลับบิดปากมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า“เป็นเพื่อนลูกสาวเจ้าของไร่แต่ทำท่าเหมือนเป็นเจ้าของไร่เสียเอง”“อนาคตก็ไม่แน่” เฌอร์รินพูดบ้าง“หมายความว่ายังไง” โทธวิทหรี่ตามองสองสาวอย่างสงสัย“อนาคตเพื่อนฉันจะเป็นสะใภ้ของเจ้าของไร่นี้ยังไงล่ะ” เฌอร์รินพูดออกไป โมโหนักกับหน้าตาดูถูกของอีกฝ่าย โทธวิทหัวเราะลั่น กราดมองทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า“หัวเราะอะไรของนาย” เฌอร์รินถามกลับเมื่อเห็นอีกฝ่ายหัวเราะ“คิดว่าจะหวังรวยทางลัด เกาะผู้ชายรวยๆ กินรึไง ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ไร้สมองนะ”“ฉันไม่ได้หวังจะเกาะใครกิน” เพลงพิณโกรธเพื่อนเหมือนกันที่พูดแบบนั้นออกไป เธอไม่ชอบให้ใครมาดูถูกที่สุด เพราะคนอย่างเธอยืนหยัดมาด้วยตัวเองตลอด“เหรอ... หน้าตาบอกยี่ห้อว่าผู้หญิงหวังรวยทางลัด”“นี่นาย นายก็หน้าตาบอกยี่ห้อเหมือนกันว่าพวกโจรเถื่อน นี่เข้ามาในงาน หวังอะไรล่ะ” เพลงพิณอยากจะตบปากเขานัก คนอะไรปากเสียปากร้ายที่สุด“แล้วแต่จะคิด” เขายักไหล่ไม่แยแส“แล้วแต่จะคิดงั้นเหรอ” เพลงพิ
Baca selengkapnya
9
“จริงเหรอ แสดงว่าแกรักเดียวใจเดียวกับพี่หมอว่างั้นเถอะ”“ก็อืม...”“ระวังเฮียโทจะไม่ยอมนะ”“เขาไม่ยอมแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”“เขาไม่ยอม แกไม่ยอม เขาก็ปล้ำแกทำเมียยังไงล่ะ เหมือนพระเอกแก”“บ้า!” เพลงพิณว่าให้ เฌอร์รินหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ“เฮ้ยๆๆ เย็นไว้เพลง แกเป็นอะไร ไม่เคยกินไวน์เดี๋ยวก็เมาหรอก” เฌอร์รินแย่งแก้วในมือเพื่อนมาถือเอาไว้ แต่โดนแย่งกลับไปอีกรอบ พอโทธวิทหายไป ในงานก็ดูเหมือนจะปกติสุขเหมือนเดิม แต่เพลงพิณกลับหันมาดื่มไวน์กับเพื่อนทั้งสอง ทั้งๆ ที่ไม่เคยดื่มมาก่อน“ฉันแค่อยากกินน่ะ”“เป็นอะไรของแก”“เปล่าหรอก” เพลงพิณตอบกลับ แต่ในใจกลับคิดเรื่องโทธวิท คิดแล้วก็อยากเมา เธอต้องไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นสิ แต่ทำไมกลับรู้สึกหวั่นไหวแค่โดนเขาจูบเถื่อนๆ แบบนั้น“ตรี เพลงถามหน่อยสิ”“อือ... ถามอะไรว่ามาสิ”“ทำไมป๊าดูไม่ชอบเฮียโทของแกนักล่ะ”“เฮียโทนะเหรอ” ตรีชฎาทวนซ้ำ มองหน้าเพื่อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายสนใจเรื่องพี่ชายคนรอง“อือ...” เพลงพิณรับคำในลำคอ“แกจะอยากรู้ไปทำไมยายเพลง ฮันแน่ หรือว่าตกหลุมรักเฮียโทแทนพี่หมอซะแล้ว” เฌอร์รินแซว“แค่อยากรู้เป็นข้อมูลเผื่อไปเขียนนิยาย”“อะไรๆ ก็เอาไปเข
Baca selengkapnya
10
“เปล่า”“ฮันแน่ คิดถึงพี่หมออยู่เหรอ” เพลงพิณโดนลอ“ก็คิดแหละ พี่ชายแกน่ารักนี่หว่า” เพลงพิณพูดตามจริง แต่อีกเสี้ยวหนึ่งก็อดคิดถึงคนหน้าโหดแสนป่าเถื่อนที่ประกาศกลางงานเลี้ยงว่าจะจีบเธอเสียไม่ได้“ฉันก็อยากได้แกเป็นพี่สะใภ้”“พวกแกสองคนน้อยๆ หน่อย ฉันนั่งหัวโด่อยู่ทั้งคน”“แกต้องช่วยฉันกับยายเพลง ไม่อยากให้พี่หมอได้ผู้หญิงไม่ดี”“บางทีผู้หญิงคนอื่นอาจจะดีกว่ายายเพลง”“นั่นปากแกรึยายเฌอร์ เดี๋ยวเหอะ” เพลงพิณยื่นมือไปหยิกเพื่อน แต่อีกฝ่ายพาตัวเองหนีได้ทัน“โอ๊ย! เจ็บนะเพลง”“สมน้ำหน้าอยากปากปีจอนะแก”“โหย... แรงอะแก”“ทำอะไรกันอยู่ครับสาวๆ”“กำลังคิดแผนจะจีบพี่หมออยู่ค่ะ อุ๊ย! แหะๆ” ตรีชฎาเกาหัวไปมา“จีบพี่” เอกวัฒน์ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง“เปล่าค่ะตรีล้อเล่น”“กินอะไรกันหรือยังล่ะ” เอกวัฒน์ยิ้มอบอุ่นให้กับน้องสาวและเพื่อนๆ ของเธอ“อิ่มแปล้เลยค่ะ ทุกคนในงานก็ดูมีความสุขนะคะพี่หมอ โดยเฉพาะคนงาน”“ใช่ครับ ป๊าคงอยากตอบแทนน้ำใจพวกเขาน่ะ”“เพลง แกเมาจนหน้าแดงแล้ว” เฌอร์รินเอ่ยขึ้น ปกติเพื่อนไม่เคยดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์“ไม่เมาสักหน่อย” คนเมาไม่ยอมรับความจริง“นี่ไม่เมาอีกเหรอ แกดูสิยายตรี
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status