Se connecterPartager
5
Date de publication:
2025-12-15 18:41:04“ยายหน้าจืด มายืนเซ่ออะไรอยู่แถวนี้ ไม่เห็นหรือไงว่านี่มันถนน อยากตายนักหรือไงห๊ะ” คนที่ลงมาจากพูดลิ้นพันกัน น้ำเสียงอ้อแอ้ ชี้หน้าเพลงพิณอย่างเอาเรื่อง สภาพโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ทำให้เพลงพิณถอยหลังไปอีกหลายก้าว
“คนเมาอะแก” เฌอร์รินกระซิบที่หูของเพื่อน
“เห็นแล้ว หน้าตาเหมือนโจรเลยแก ซวยอะไรแบบนี้” เพลงพิณตอบกลับ ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดๆ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ
“ได้ยินไหมยายไม้กระดาน สวยก็ไม่สวยยังมายืนเอ๋ออยู่กลางถนน รึมาโบกรถให้ผู้ชายหิ้วขึ้นรถ” โทธวิทชี้นิ้วว่าอีกฝ่าย
“ใครไม้กระดานห๊ะ ไอ้หน้าโจร ยืนโบกรถให้ผู้ชายหิวอะไร ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ ไอ้คนทุเรศ” เพลงพิณว่ากลับอย่างโมโห
“ไอ้เพลง แกอย่าไปมีเรื่องกับเขาเลย” เฌอร์รินกระตุกแขนเพื่อน
“ไปกลัวอะไรกับคนเมา” เพลงพิณพูดอย่างไม่กลัว คนตรงหน้าหนวดเครารกรุงรัง มองยังไงเธอก็กลัว แต่ทำใจดีสู้เสือเอาไว้
“นี่ยายไม้กระดาน ไม่สวยแล้วยังปากดีอีก” โทธวิทจิ้มหน้าผากของอีกฝ่ายจนหน้าหงาย
“อุ๊ย! คนบ้า ชอบทำร้ายผู้หญิงเหรอไง” เพลิงพิณปัดมือเขาออก
“ผู้หญิงปากดีแบบเธอ เดี๋ยวเจอดี”
“อย่ามาขู่เสียให้ยากเลย ไม่กลัวหรอก” คำพูดของเพลงพิณทำให้โทธวิทย่างสามขุมเข้าหา เขาจับแขนเรียวของเธอเอาไว้ ในขณะที่เฌอร์รินกรีดร้องอย่างตกใจ
“โอ๊ย!” แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะทำอะไรเธอได้ ก็โดนกัดเข้าไปเต็มๆ เพลงพิณกัดที่แขนของเขาเต็มๆ แรง
“หนีเร็วเพลง” เฌอร์รินคว้าแขนเพื่อนจะพาอีกฝ่ายออกวิ่ง เพลิงพิณยกเข่าขึ้นกระแทกหว่างขาของชายหนุ่มเต็มแรง เขาลงไปนอนกองกับพื้น ตัวงอด้วยความเจ็บ แล้วเธอก็วิ่งตามแรงลากจูงของเพื่อนอย่างไม่คิดชีวิต คิดว่าในชีวิตนี้ครั้งนี้วิ่งได้เร็วสุดและไกลสุด ยิ่งกว่านักวิ่งเร็วคนไหนเสียอีก
เอี๊ยด!!!
กรี๊ด!!!
เสียงเบรกรถและเสียงกรีดร้องของเพื่อนรักทั้งสองดังประสานกันพร้อมๆ กับร่างที่ล้มลงไปกองกับพื้น เอกวัฒน์ตกใจอยู่ไม่น้อย คุณหมอหนุ่มรีบเปิดประตูรถลงมาดูสองสาวอย่างรวดเร็ว
“เป็นยังไงบ้างครับคุณ”
“ขับรถไม่ดูเลย ไม่มีตาหรืองะ... ไง” เฌอร์รินเตรียมด่าเต็มที่ แต่พอเงยหน้าขึ้นถึงกับอ้าปากค้าง
“เป็นอะไรยายเฌอร์” เพลงพิณหันมองตามสายตาเพื่อน ในขณะที่ตัวเองมองรอยถลอกที่ข้อศอกแล้วซี๊ดปากด้วยความแสบ
“พวกคุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” เอกวัฒน์ถามซ้ำอีกครั้งในขณะที่เพลงพิณอ้าปากค้างตามเพื่อนไปอีกคน เมื่อเงยหน้ามองคนถามชัดๆ
“มะ... ไม่เป็นอะไรมากค่ะ” เพลงพิณรีบตอบเหมือนเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ
“พวกคุณจะไปไหนกันเหรอครับ แล้ววิ่งหนีอะไรกันมา”
“พวกเราวิ่งหนีเอ่อ... คนบ้าค่ะ คนโรคจิต” เพลงพิณรีบตอบ ยังตกใจไม่หายกับเหตุการณ์เมื่อครู่
“แถวนี้มีคนบ้าด้วยเหรอครับ ไม่เคยเห็นนะครับ” เอกวัฒน์ทำท่าคิด ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“มีสิคะ โรคจิตค่ะ เมาแอ๋เลย”
“แล้วพวกคุณจะไปไหนกันเหรอครับ” เอกวัฒน์ถามซ้ำอีกครั้ง เผื่อสองสาวจะขอความช่วยเหลือ
“จะไปไร่ไพรรักค่ะ”
“ไปไร่ไพรรักเหรอครับ” เอกวัฒน์ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“ใช่แล้วค่ะ พวกเราจะไปหาเพื่อนน่ะค่ะ เพื่อนของเราตรีชฎาน่ะค่ะ คุณรู้จักไหมคะ” เพลงพิณตอบชายหนุ่มตรงหน้า เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน เหมือนเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน แต่ดันนึกไม่ออก
“งั้นให้ผมไปส่งไหมครับ แล้วรถพวกคุณล่ะครับ”
“ดีเลยค่ะ รถพวกเรากำลังเสีย” เพลงพิณรีบบอก เธอกลัวกลับไปที่รถแล้วเจอกับอีตาโรคจิตนั่นอีก
“ดูเหมือนคุณจะหน้าคุ้นๆ นะคะ” เฌอร์รินเอ่ยถาม พยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก
“หน้าผมเหมือนใครเหรอครับ” เอกวัฒน์ยิ้มให้อย่างมีไมตรี
“เหมือน เอ่อ... เหมือนใครวะเพลง” เฌอร์รินถามซ้ำก่อนจะเกาหัวไปมา หันมาถามเพื่อนรัก
“อ้าว... แกไม่รู้แล้วฉันจะรู้หรือไง แต่คุณก็หน้าคุ้นๆ จริงๆ นั่นแหละค่ะ”
“พวกคุณเคยเห็นผม หรือคุ้นเพราะหน้าเหมือนใครหรือเปล่าครับ”
“ก็เหมือนเคยเห็น หรือหน้าเหมือนใครวะแก” เฌอร์รินถามซ้ำ
“ไม่รู้” เพลงพิณตอบแต่สายตามองคนตรงหน้าอย่างปลื้มๆ คนอะไรหล๊อหล่อ หุ่นแซ่บเวอร์ไปเลย
“ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง แล้วข้าวของพวกคุณอยู่ไหนครับ” เอกวัฒน์เอ่ยถาม เดินไปที่รถแล้วเชื้อเชิญสองสาว
“เฮ้ย! ยายเพลง เขาเป็นคนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้” เฌอร์รินลากมือเพื่อนเอาไว้
“เป็นคนดีหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ แกมองเขาตาเป็นมัน” เพลิงพิณกระแทกข้อศอกเพื่อนรัก เฌอร์รินแกล้งร้องโอดโอยเกินจริง
“แกก็มองย่ะ”
“ไม่ต้องกลัวนะครับ รับรองว่าไปกับผมไม่มีอันตรายแน่นอน”
“เดี๋ยวผมจะให้คนมาลากรถไปซ่อมให้นะครับ ไปเอาของที่รถกันเถอะ โอเคไหมครับ” เอกวัฒน์เอ่ยถามซ้ำ สองสาวเลยพยักหน้ารับทันควัน เพราะยังไงก็ดีกว่าอยู่ข้างทางแบบนี้
“ยังอยู่ไหมแก” เฌอร์รินคุยกับเพลงพิณที่นั่งคู่กับคนขับ แต่ไม่เห็นรถกระบะคันดังกล่าวที่ทำท่าจะเฉี่ยวชน รวมถึงลงมาหาเรื่องพวกหล่อนด้วยความเมาอีก
“ไม่อยู่แล้วแก” เพลงพิณผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก
“อะไรเหรอครับ อยู่ไม่อยู่” เอกวัฒน์เอ่ยถาม
“คนเมาที่บอกว่าโรคจิตน่ะค่ะ” เพลงพิณหันไปตอบ ก่อนจะเปิดประตูรถลงไปเอาสัมภาระซึ่งเป็นกระเป๋าเดินทางและของฝากจากรถที่เสียอยู่ เอกวัฒน์เข้าไปช่วยยกกระเป๋าไปใส่ท้ายรถ เฌอร์รินกรี๊ดเสียยกใหญ่ กระซิบกระซาบกับเพื่อนไม่ขาดปาก
“สุภาพบุรุษมากแก โอ๊ย! ฟิน บ้านไร่แบบนี้ยังมีผู้ชายแบบนี้อีกเหรอ นึกว่าจะมีแต่เถื่อนๆ”
“คนต่างจังหวัดเขาจริงใจ ไม่เหมือนพวกผู้ชายสำอางที่แกเคยคบหรอกย่ะ” เพลงพิณกระซิบกลับ เฌอร์รินหน้างอทันที
“ย่ะ! จะแดกดันฉันไปถึงไหน”
“ขึ้นรถเถอะยายเฌอร์” เพลงพิณรีบสะกิดเพื่อนเมื่อเห็นชายหนุ่มเก็บสัมภาระของพวกเธอเรียบร้อยแล้ว
“ผมชื่อเอกวัฒน์นะครับ เรียกว่าเอกก็ได้”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณเอก”
“เรียกพี่ดีกว่าครับ”
“แหม... ใจดีจังเลยคะ” เฌอร์รินพูดแล้วยิ้มกว้าง หลงรักชายหนุ่มเข้าเต็มเปา
“พี่เอกบ้านอยู่แถวนี้เหรอคะ” เพลงพิณเอ่ยถาม มองคนข้างๆ ตาลอย
“ครับ ผมอยู่แถวๆ นี้ครับ อีกไม่ไกลก็ถึงไร่แสนรักแล้วครับ”
“พี่ทำงานอะไรเหรอคะ” เฌอร์รินถามบ้าง อยากจะคุยกับผู้ชายใจดีตรงหน้า
“พี่เป็นหมอครับ”
“ว้าว! เป็นคุณหมอที่ใจดีมาก”
“เดี๋ยวถึงไร่แล้วพี่จะทำแผลให้นะครับ เหมือนแขนมีรอยถลอก อีกนิดเดียวนะครับ ไม่เจ็บมากใช่ไหมครับ”
“ไม่ค่ะ” เพลงพิณตอบตาลอย
รถยนต์คันโตเลี้ยวเข้าไปจอดในไร่แสนรัก พร้อมๆ กับเอกวัฒน์สั่งคนงานให้ช่วยยกกระเป๋าทางด้านหลังรถไปไว้ในบ้าน สองสาวมองหน้ากันอย่างงงๆ คิดว่าเอกวัฒน์รู้จักคนที่นี่ด้วยเหรอ
“ยายเพลง ยายเฌอร์ พวกแกมาแล้วเหรอ” เสียงหวานใสของตรีชฎาทำให้สองสาวหันไปมอง ก่อนจะโผเข้ากอดกันอย่างแสนคิดถึง เพราะไม่ได้เจอกันหลายปี
“อ้าว... สองคนนี้มากับพี่หมอได้ยังไงกัน”
“พี่หมอเหรอจ๊ะ” เพลิงพิณร้องขึ้น มองหน้าเฌอร์รินก่อนจะหันไปมองหน้าเอกวัฒน์
“อย่าบอกนะว่า...” เฌอร์รินเพิ่งถึงบางอ้อ
“พี่ชายคนโตเราไง ที่เคยให้ดูรูปน่ะ” ตรีชฎาเฉลย ทำให้สองสาวนึกขึ้นมาได้ทันที จำได้ว่าตรีชฎาถูกส่งไปอยู่กรุงเทพฯ แต่เด็ก เพราะป้าของตรีชฎาไม่มีลูกเลยขอไปเลี้ยง และส่งเสียให้เล่าเรียน ตอนท่านเสียชีวิตตรีชฎาจึงย้ายกลับไปอยู่บ้านที่ภาคเหนือ ครอบครัวของตรีชฎาที่ต่างจังหวัด ส่งเงินมาให้อยู่ตลอด แต่เพราะช่วงนั้นมีปัญหาทางไร่และมีหลายอย่างต้องจัดการ เลยไม่ได้ไปมาหาสู่กันสักเท่าไหร่
Dernier chapitre
บ้านไร่ไพรสวาท 5
“ยายหน้าจืด มายืนเซ่ออะไรอยู่แถวนี้ ไม่เห็นหรือไงว่านี่มันถนน อยากตายนักหรือไงห๊ะ” คนที่ลงมาจากพูดลิ้นพันกัน น้ำเสียงอ้อแอ้ ชี้หน้าเพลงพิณอย่างเอาเรื่อง สภาพโงนเงนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ทำให้เพลงพิณถอยหลังไปอีกหลายก้าว“คนเมาอะแก” เฌอร์รินกระซิบที่หูของเพื่อน“เห็นแล้ว หน้าตาเหมือนโจรเลยแก ซวยอะไรแบบนี้” เพลงพิณตอบกลับ ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดๆ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ“ได้ยินไหมยายไม้กระดาน สวยก็ไม่สวยยังมายืนเอ๋ออยู่กลางถนน รึมาโบกรถให้ผู้ชายหิ้วขึ้นรถ” โทธวิทชี้นิ้วว่าอีกฝ่าย“ใครไม้กระดานห๊ะ ไอ้หน้าโจร ยืนโบกรถให้ผู้ชายหิวอะไร ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ ไอ้คนทุเรศ” เพลงพิณว่ากลับอย่างโมโห“ไอ้เพลง แกอย่าไปมีเรื่องกับเขาเลย” เฌอร์รินกระตุกแขนเพื่อน“ไปกลัวอะไรกับคนเมา” เพลงพิณพูดอย่างไม่กลัว คนตรงหน้าหนวดเครารกรุงรัง มองยังไงเธอก็กลัว แต่ทำใจดีสู้เสือเอาไว้“นี่ยายไม้กระดาน ไม่สวยแล้วยังปากดีอีก” โทธวิทจิ้มหน้าผากของอีกฝ่ายจนหน้าหงาย“อุ๊ย! คนบ้า ชอบทำร้ายผู้หญิงเหรอไง” เพลิงพิณปัดมือเขาออก“ผู้หญิงปากดีแบบเธอ เดี๋ยวเจอดี”“อย่ามาขู่เสียให้ยากเลย ไม่กลัวหรอก” คำพูดของเพลงพิณทำให้โทธวิทย่างสามข
บ้านไร่ไพรสวาท 4
“แฟนนิยายแกก็ยังน่ารักนะ”“บางคนก็หายไปเลย แต่ก็มีหน้าใหม่เข้ามา เด็กโตขึ้นทุกวัน”“ฉันเห็นเด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูนหรือนิยายอะไรที่ปกเป็นการ์ตูนน่ะแก ข้างในเคยไปเปิดดูในร้าน ภาษาอะไร อ่านแล้วชวนปวดหัว”“ก็ตามวัยน่ะแก”“แก..”“หือ... แกเรียกทำไม ทำเสียงแบบนี้ ขนลุกว่ะ”“โอ๊ย! แกจะขนลุกทำไมฉันผ่าตัดแปลงเพศแล้ว”“แล้วแกเรียกทำไม”“ถามจริงๆ เลยนะแก”“อือ... ถามสิ” เพลงพิณตอบรับ มองเพื่อนอย่างระแวง“แกเขียนฉากนั้น ไม่อยากมีผัวบ้างเหรอ”“โอ๊ย! แกถามคำถามนี้อีกแล้วนะ” เพลงพิณทำท่าจะลุกหนี“อย่าเพิ่งไป ฉันจริงจัง” เฌอร์รินกดไหล่เพื่อนเอาไว้“ไม่อยากมี”“แกไม่มีอารมณ์บ้างเหรอ คืออยากสยิวกิ้วเหมือนนางเอกไรงี้”“อยากก็ได้ แต่กับพระเอกที่ฉันเขียนนะ กับผู้ชายเหี้ยๆ ไม่เอา”“แก... ผู้ชายก็ไม่ได้เหี้ยเสมอไปหรอกนะ”“ที่เห็นก็เหี้ยนะแก ขนาดแฟนแกยังทิ้งแกเลย”“เอาเถอะ มีคนสนใจแก งั้นฉันจะไปบอกว่าแกไม่อยากมีผัวแล้วกัน” เฌอร์รีนถอนใจหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นทำท่าจะเดินหนีอย่างเซ็งๆ“เฮ้ย! เดี๋ยวสิแก ใครสนใจฉันอะ แกไปบอกเขาได้ไงว่าฉันไม่อยากมีผัว หยาบคายสุดๆ” เพลงพิณรีบดึงมือเพื่อนเอาไว้“หูผึ่งเชียวนะแก ทำเป็นเล่น
บ้านไร่ไพรสวาท 3
“มีอีก”“อะไรของแกอีก”“แกขึ้นคาน”“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง” เพลิงพิณทำหน้าไม่เชื่อ“ปีนี้แกอายุเท่าไหร่แล้ว”“สามสิบเอง”“โอ๊ย! สามสิบเองเหรอแก แกน่ะต้องบอกว่าตั้งสามสิบแล้วย่ะ กำลังจะย่างเข้าสู่วัยทอง”“แกพูดเวอร์ ไม่ใช่เสียหน่อย” เพลงพิณใจคอไม่ดี“พอแกสามสิบ ต่อไปแกจะสี่สิบไม่รู้ตัว อายุมันจะขึ้นเร็วมากนะแก”“แกพูดเป็นเล่นไป”“แล้วแกก็จะนั่งอยู่แต่หน้าคอมจนแกสี่สิบและแกก็จะขึ้นคานสมใจอยาก”“แกชอบพูดให้ทุกอย่างเลวร้าย” เพลงพิณเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ“ตอนนั้นแกจะโหยหาความรัก โหยหาผู้ชายสักคนมาดูแลแก เห็นคนอื่นมีลูกเต้าก็คิดถึงตัวเอง ตอนแก่แกจะทำยังไง จะมีใครดูแล และแกก็จะเป็นคนแก่ที่มัวแต่นั่งหน้าคอม ร่างกายของแกก็จะทรุดโทรม และที่สำคัญ...”“ที่สำคัญอะไรแก”“แกจะไม่รู้รสชาติของการร่วมรัก ได้แต่จินตนาการเหมือนพวกประสบการณ์โชกโชน ฟินเวอร์ล้านแปด แซ่บสยิวกิ้วเหมือนแฟนนิยายแกว่า แต่แกแค่มโน”“แกพูดมีเหตุผล”“แกคิดได้แล้วสิว่าจะมองหาผู้ชายบ้าง มีคนสนใจแกแกก็ไม่เคยเปิดใจ”“เปล่า แค่คิดว่าเรื่องที่แกพูดน่าจะเอาไปเขียนนิยายสักเรื่อง”“นังเพลง!!!!” เพลงพิณยกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน ทำไมต้องมาเสียงดังใส่เธ
บ้านไร่ไพรสวาท 2
“ก็บอกให้หาผัว”“ฉันยังไม่อยากแต่งงาน”“แกจะเก็บเงินไปไหนของแก วันๆ แทบไม่ใช้จ่ายอะไร แกไม่ต้องเปลืองค่าน้ำมันรถ ไม่มีค่าเครื่องสำอาง ค่าเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัว ทำกับข้าวกินเองที่ห้อง เงินแกจะโดนปลวกกินแล้วนะ”“ปลวกบ้าบออะไรของแก มันอยู่ในธนาคาร”“เปรียบเปรยให้ฟังย่ะ” เฌอร์รินประชด“นะๆๆๆ แกไปเที่ยวกันนะ”“ก็ได้ จะหาเวลาไปก็แล้วกัน แต่ช่วงนี้ลาไม่ได้”“แกลาได้ตอนไหนอะเฌอร์”“พ่อตาย แม่ตาย ญาติสนิทเสียและแต่งงาน”“โหดอะ”“ฉันไม่ได้ทำงานอิสระเหมือนแกนะนังเพลง” เฌอร์รินขึ้นเสียงแปดหลอด“แกก็ลาออกมาสิ จะได้ไปไหนมาไหนอิสระ ทำงานประจำน่าเบื่อจะตายแก ไหนจะเจ้านาย เพื่อนร่วมงาน ภาษีสังคม ค่าใช้จ่ายจิปาถะ ปวดหัวกับลูกค้า กับงาน โอ๊ย! ต้องตื่นเช้าตาลีตาเหลือกไปทำงาน กลับบ้านมาก็เหนื่อย ดึกดื่นกว่าจะได้นอน เป็นแบบนี้ทุกวันเห็นแล้วเหนื่อยอะแก”“ลาออกมานี่นะ คิดได้นะย่ะหล่อน จะให้ฉันลาออกมากินแกลบรึไง ถึงเหนื่อยก็ยังมีเงินเดือน ยังไงคนทุกคนก็ต้องทำงาน ก็ต้องเหนื่อยกันทั้งนั้น ขนาดเสี่ยเลี้ยงยังเหนื่อยเลย”“เหนื่อยไงอะแก”“โอ๊ย! เดี๋ยวเหอะแก ก็อยู่บนเตียงเหมือนนางเอกแกไง ไม่เหนื่อยรึไง”“น่าจะฟินมา
บ้านไร่ไพรสวาท 1
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า เรือนร่างงดงามอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนของเขาน่ามองยิ่งนัก ช่วงขาเพรียว สะโพกสอบแข็งแรง ใบหน้าของเขาคมสันหล่อเหลา เรือนกายแข็งแกร่งแสนเซ็กซี่ ดวงตาคมเข้มยามทอดสายตามองนั้นดูอ่อนหวานเร่าร้อนจนคนถูกมองแทบละลายหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่มถูกโอบกอดในอ้อมอกของชายหนุ่มอย่างทะนุถนอม เขาบรรจงจุมพิตดูดดื่มเหมือนจะสูบเลือดสูบเนื้อไปจากเธอจนหมดสิ้น ลิ้นของเขากระหวัดรัดรึง คลุกเคล้าในโพรงปากอ่อนนุ่มหวานล้ำ ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้จนต้องเผยอร้องครวญครางเสียงหอบกระเส่าออกมาไม่ขาดสายเขาปลดปล่อยริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ เพียงชั่วครู่ก็ประทับลงมาใหม่ บดคลึงครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหิวกระหาย หัวใจของเขาเต้นระรัว มือหนาฟอนเฟ้นอกอวบหนักเบา อุ้งมือใหญ่เริ่มเลื่อนลงไปสำรวจสัดส่วนความเป็นสาว เธอร้องครางด้วยความทรมานอันมากล้น นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลีบบุหงาแสนสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงไปคลุกเคล้าอย่างหิวกระหายชายหนุ่มหอบหายใจอย่างรุนแรง เขาพลิกกายขึ้นทาบทับพาคนใต้ร่างไปยังดินแดนแห่งความสุขในทันที!!!“เพลง” เสียงหนักๆ ทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งจากภวังค์ความคิด“ค่ะ บก.” เพลงพิณนั่งตัวลีบ
