บทที่ 5 คนสวนคนใหม่

บทที่ 5 คนสวนคนใหม่

ในช่วงโพล้เพล้ที่แสงอาทิตย์อัสดงค่อยๆ ลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มรำไรปนสีม่วงหม่น บรรยากาศภายในคฤหาสน์รัตนเวชกลับมายิ่งทวีความตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อเสียงรถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุข เป็นสัญญาณว่าเจ้าของบ้านได้กลับมาแล้ว

ใยบัวยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง มือเรียวเล็กบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องแจ้งเรื่องคนสวนใหม่ให้ผู้เป็นพ่อทราบด้วยตัวเอง ก่อนที่พวกบอดี้การ์ดปากสว่างจะนำเรื่องนี้ไปรายงานในทางที่ผิด

“คุณพ่อคะ... บัวมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบค่ะ”ใยบัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบไว้

ขณะที่ เสี่ยไกรเดินหน้าตึงเข้ามาในห้องโถง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังกลับตัวใหญ่ ท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวัน แววตาคมดุเหลือบมามองลูกสาวเพียงแวบเดียว

“มีอะไรก็ว่ามา พ่อเหนื่อย” เสียงทุ้มแหบเอ่ยอย่างตัดรำคาญ

“คือ... บัวรับคนงานใหม่เข้ามาช่วยงานสวนคนหนึ่งค่ะ พอดีเห็นว่าช่วงนี้ป้าพรบ่นว่าคนงานเก่าลาออกไปหลายคน งานในสวนเลยค่อนข้างล้นมือ” ใยบัวพูดออกไปด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ เธอจดจำใบหน้าคมเข้มของพี่ใบ้หลังอาบน้ำได้ดี และนั่นยิ่งทำให้เธอ อยากให้เขาได้อยู่ในบ้านหลังนี้

เสี่ยไกรขยับตัวพิงพนักพลางแค่นยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ความรู้สึก

“เรื่องแค่นี้เองเหรอใยบัว? แค่คนสวนคนเดียว

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จัดการไปเถอะ ไม่เห็นต้องมารายงานให้เสียเวลาพ่อเลย”

“พอดี... พี่เขาไม่ค่อยจะสมประกอบเหมือนคนทั่วไปค่ะ บัวเลยคิดว่าควรจะรายงานคุณพ่อไว้ก่อน เผื่อคุณพ่อไปเดินสวนแล้วเจอเข้า” หญิงสาวกลั้นใจเอ่ยถึงปมสำคัญ

เสี่ยไกรขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ลูกสาวอย่างจับผิด

“ไม่สมประกอบ? แล้วมันเป็นอะไร สติฟั่นเฟือนหรือยังไง”

“เปล่าค่ะ... พี่เขาแค่เป็นใบ้ พูดไม่ได้เฉย ๆ ค่ะคุณพ่อ แต่เขาขยันและดูหน่วยก้านดีมากนะคะ”

ความเงียบปกคลุมห้องโถงไปชั่วขณะ ก่อนที่เสี่ยไกรจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม สำหรับเขาแล้ว คนที่เป็นใบ้ก็ไม่ต่างจากมดปลวกที่ไม่สามารถส่งเสียงเรียกร้องอะไรได้ ซึ่งมันปลอดภัยกว่าการรับคนปกติที่มีปากมีเสียงเข้ามาทำงาน

“อ๋อ... เป็นใบ้งั้นเรอะ?” เสี่ยไกรเอ่ยเสียงเงียบเชียบทว่าดุดันตามนิสัย

“เออ... ให้มันก้มหน้าก้มตาทำอยู่ในสวนนั่นแหละ อย่าให้มันสะเออะมาวุ่นวายบนตึกใหญ่หรือเดินเพ่นพ่านให้พ่อรำคาญตาก็พอ ถ้ามันสร้างเรื่องเมื่อไหร่ พ่อจะไล่ตะเพิดมันออกไปทันที... หมดธุระแล้วใช่ไหม? ไปได้แล้วไป”

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”ใยบัวค้อมศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความโล่งใจ เธอหันหลังเดินกลับออกมาทันทีโดยไม่คิดจะต่อบทสนทนา

ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น หัวใจของเธอกำลังพองโตด้วยความดีใจ ร่างบอบบางของใยบัวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากตึกใหญ่ มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้ที่ทอดยาวไปทางท้ายคฤหาสน์ ความดีใจที่เอ่อล้นทำให้ลืมกิริยาเรียบร้อยปานผ้าพับไว้ที่ถูกพร่ำสอนมาแต่เยาว์วัย ชายกระโปรงสีหวานสะบัดไหวไปตามจังหวะก้าวเดินที่เร่งรีบ เสียงหอบหายใจแผ่วเบาปนรอยยิ้มกว้างทำให้เธอดูสดใสกว่าดอกไม้ป่าที่ผลิบานในยามเช้า

เมื่อมาถึงโซนเรือนเพาะชำ ใยบัวก็หยุดกะทันหัน ภาพตรงหน้าทำให้เธอนิ่งงันไปชั่วครู่

ท่ามกลางแสงแดดอุ่นสุดท้ายของวันที่พาดผ่านยอดไม้ ชายหนุ่มร่างสูงกำยำในชุดคนสวนคนใหม่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ด้วยท่วงท่าที่ดูแปลกตาไปจากชายพเนจรผู้อ่อนแรงคนเดิมอย่างสิ้นเชิง

แผ่นหลังกว้างของเขายามขยับกายดูแข็งแรงมั่นคง สองแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นยามยกสายยางรดน้ำ ละอองน้ำที่พุ่งออกจากปลายนิ้วหนาที่บีบหัวสายยางไว้กระจายเป็นฝอยละเอียด สะท้อนกับแสงแดดจนกลายเป็นประกายรุ้งเจ็ดสี

ใยบัวสังเกตเห็นท่วงท่าการขยับกายของเขา มันดูมีความเด็ดขาดและแม่นยำอย่างประหลาด สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังพุ่มไม้แต่ละจุดอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับเขากำลังสำรวจพื้นที่มากกว่าเพียงแค่รดน้ำต้นไม้ไปวันๆ

“พี่ใบ้จ๊ะ!”เสียงใสตะโกนเรียกพร้อมร่างบางที่วิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นไอ้ใบ้ชะงักไปเล็กน้อย ร่างกายขยับตามสัญชาตญาณระวังภัยก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนมาเป็นท่าทางงุ่มง่ามโง่งมอย่างรวดเร็ว เขาลดสายยางลงแล้วหันมามองคุณหนูคนสวยที่ยืนหอบจนอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างน่ามอง

“แบ... แบ้...” เขาพยักหน้าหงึกๆ พลางส่งยิ้มซื่อๆ ที่ดูไม่มีพิษสงส่งให้เธอ

“พี่ใบ้... บัวมีข่าวดีจะบอกจ้ะ!” ใยบัวเอ่ยเสียงใส แววตาเป็นประกายระยิบระยับ

“คุณพ่ออนุญาตแล้วนะจ๊ะ! พี่จะได้อยู่ที่นี่ในฐานะคนสวนของบัว พี่ไม่ต้องไปไหนแล้วนะ พี่มีที่อยู่ มีงานทำ และ... มีบัวคอยดูแลแล้วนะจ๊ะ”

ถ้อยคำที่ว่ามีบัวคอยดูแลทำให้หัวใจของไอ้ใบ้กระตุกวูบอย่างแรง

เขาทำท่าทางดีใจจนตัวสั่น ยกมือไหว้ท่วมหัวพลางส่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพื่อขอบคุณ ทว่าแววตาที่จดจ้องใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อเล็ก ๆ ของเธอนั้นกลับสั่นคลอนด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

ใยบัวเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนกำยำของเขาเบา ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ

“ต่อจากนี้พี่เริ่มงานได้เลยนะจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้บัวจะมาสอนพี่รดน้ำดอกมะลิฝั่งโน้น... พี่ทำเก่งจังเลย บัวเกือบคิดว่าพี่เป็นมืออาชีพมาเองเสียอีก”

ใยบัวเอ่ยพลางขยับก้าวเข้าไปใกล้ ชายกระโปรงผ้าป่านสีนวลสะบัดไหวเบาๆ ตามจังหวะที่เธอก้าวเดิน เธอแหงนหน้าสบตากับคนตัวสูงกว่าด้วยดวงตาที่ทอประกายชื่นชมอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมออกไปคล้ายจะช่วยปัดละอองน้ำที่เกาะอยู่ตามลำแขนแกร่งของเขา แต่แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและความแข็งแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกายมัดกล้ามนั้น

ไอ้ใบ้ชะงักงัน หัวใจในอกแกร่งกระตุกวูบเมื่อเห็นกิริยาที่ดูใส่ใจเกินกว่าเจ้านายจะมีให้ลูกจ้าง เขาแสร้งหัวเราะขำแห้ง ๆ ในลำคอ ท่าทางดูเงอะงะผิดกับท่วงท่าสง่างามเมื่อครู่ราวหน้ามือเป็นหลังมือ มือหนาหยาบกร้านยกขึ้นเกาหัวแกรก ๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากสายตาคู่สวยที่จ้องมองมาอย่างจับผิด

“แบ... หงึก ๆ”

เขาชี้มือไปที่พุ่มต้นเข็มและกุหลาบที่เพิ่งรดน้ำเสร็จ แล้วรีบทำท่าทางถือสายยางรดน้ำส่ายไปมาแบบเก้ ๆ กัง ๆ เลียนแบบคนที่ไม่เคยทำงานสวนมาก่อน เพื่อพยายามลบภาพมืออาชีพที่เธอเผลอสังเกตเห็นเมื่อครู่

“จ้ะ... พี่เก่งมากจริง ๆ ดูสิ ดอกไม้พวกนี้ดูสดชื่นขึ้นทันตาเลย”

ใยบัวหลุดหัวเราะคิกคัก รอยยิ้มกว้างที่เปิดเผยจนเห็นไรฟันขาวนวลทำให้ดวงหน้าที่มักจะดูอมทุกข์กลับดูอ่อนเยาว์และสดใสราวกับเด็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ความเย็นชาของภาคินสร้างไว้ในใจเริ่มหลอมละลายลงอย่างช้า ๆ ราวกับน้ำแข็งที่ต้องแสงแดดยามเช้า

“งั้นบัวไม่กวนพี่แล้วนะจ๊ะ พี่ทำงานเสร็จแล้วก็รีบไปพักผ่อนนะ”เธอโบกมือลาเบา ๆ ก่อนจะหมุนกายเดินห่างออกไปเพื่อกลับขึ้นสู่ตึกใหญ่ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ยังอวลอยู่ในอากาศไอ้ใบ้ค่อย ๆ ลดมือลง แววตาที่เคยดูโง่งมเลือนหายไป แทนที่ด้วยความนิ่งลึก

เขามองตามแผ่นหลังบางที่เดินไกลออกไปจนลับตา ภายใต้ใบหน้าที่ดูไร้พิษสงนั้น ไอ้ใบ้ลอบถอนหายใจยาวเหยียด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีรวนอยู่ในอก

“เธอมันใจดีเกินไปแล้ว... ใยบัว”

เขาพึมพำในใจอย่างอ่อนแรง พลางก้มมองมือตัวเองที่ยังหลงเหลือสัมผัสแผ่วเบาจากการเฉียดใกล้เมื่อครู่