เกลียด

เมื่อทานอาหารจนอิ่มหนำสำราญเป็นที่เรียบร้อย คุณนายลดาก็ชวนสามีและลูกชายไปเลือกซื้อของใช้ในครัวเรือนอีกสักหน่อย ก่อนจะเดินทางกลับอำเภอจะนะ ปฐวีและครอบครัวเดินลงบันไดเลื่อนเพื่อจะเดินทางกลับ ระหว่างที่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อนนั้น นางลดาก็ชวนลูกชายคุยเบาๆ

        "เด็กในร้านไก่ย่างคนเมื่อกี๊น่ารักดีนะ..วีว่ามั้ย"

        "น่ารักอะใช่ครับผมไม่เถียง แต่ผมว่าน่าจะเป็นเด็กใจแตก" คำว่าเด็กใจแตกปฐวีพูดกระแทกเสียงออกมาหนักๆ เพราะเขาไม่ชอบการแต่งตัวของเธอนัก

        นางลดาหันขวับไปทางบุตรชาย ต่อว่าบุตรชายที่พูดจาไม่น่ารัก "ทำไมวีพูดถึงเขาแบบนั้นล่ะ ไม่น่ารักเลยนะ น้องเขาออกจะน่ารัก"

        "ก็คุณแม่ดูการแต่งตัวของเธอสิครับ เสื้อสายเดี่ยวโชว์เนื้อหนังมังสา แล้วไหนจะกางเกงขาสั้นที่สั้นมาก จนแทบจะเห็นตูดเธอแล้วกระมัง น่ารักตรงไหนครับ แล้วผมก็ทำสีทำไฮไลท์ มีตรงไหนบ้างครับที่บ่งบอกว่าไม่ใช่เด็กใจแตกอะ ผมว่าชัวร์ร้อยเปอร์เซ็น ยัยนี่ต้องเป็นเด็กใจแตกแน่ๆ"

"นี่แหน่" คนเป็นแม่ตีแขนล่ำๆ ของบุตรชายไปหนักๆ หนึ่งครั้ง ข้อหาพูดจาไม่น่ารัก กลับถึงบ้านเธอจะจัดอบรมลูกชายสถานหนักว่าต้องให้เกียรติผู้หญิง คนเราไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ใครในทางเสียหาย การแต่งตัวมันเป็นสไตล์ สไตล์ใครสไตล์มัน ใครชอบแบบไหนก็แต่งแบบนั้นเป็นอิสระ

"แม่ว่าน้องเขาออกจะน่ารัก เป็นตัวของตัวเอง"

        ระหว่างที่ปฐวีกำลังวิจารณ์เธออย่างสนุกปาก คนที่ยืนอยู่ข้างหลังห่างไปเพียงเล็กน้อยได้ยินทั้งหมดที่ปฐวีพูด หล่อนยืนกำหมัดแน่น โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

        (ฮือ..ไอ้บ้า! กล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นเด็กใจแตก ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย ขอให้รถคว่ำ ขอให้ยางแบน ขอให้ตายไปศพไม่สวย ขอให้เมียทิ้ง ไอ้เชี้ยไอ้คนแก่บ้า!) เธอได้แต่ก่นด่าสาปแช่งเขาอยู่ในใจ หญิงสาวสาปแช่งเขาเสียยกใหญ่

        (สาธุ..ขอให้ไม่ตายดี ขับรถชนเสาไฟฟ้า แข้งขาลีบเดินไม่ได้ มังกรน้อยตายยกไม่ขึ้น...เพี้ยง)

        นิ๊กกี้กลับบ้านไปอย่างคนอารมณ์เสีย "ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย แม่งเอ้ยไอ้แก่บ้า!...."

หญิงสาวสบถด่าออกมาไม่เบานักเมื่อกลับมาถึงบ้าน ทั้งๆ ที่วันนี้เธออารมณ์ดีมากเพราะได้ไปเที่ยวห้าง ได้เดินดูของสวยๆ งามๆ และกินอาหารอร่อย แต่ดันมีคนมาทำให้เธออารมณ์เสียจนได้

"ชาตินี้หวังว่าอย่าได้พบเจอกันอีกเลยคนบ้า แก่แล้วยังปากหมา"