บทที่ 1 รับฝีปากคืนเข้าหอ

บทที่ 1

รับฝีปากคืนเข้าหอ

จันทราเอ๋ย...เจ้าจะขึ้นช้ากว่านี้สักเค่อไม่ได้เลยหรืออย่างไร

ในใจหญิงสาวรำพึงรำพันยามแหงนหน้ามองท้องฟ้าราตรีในวสันตฤดู ไม่มีความแช่มชื่นปรากฏอยู่เลยแม้สักเสี้ยวในแววตา

ด้านนอกยังมีเสียงงานเลี้ยงครึกครื้นยิ่ง นางก็ภาวนาในใจว่าขอให้สวี่ห่าวซวนผู้นั้นโดนพวกผู้ใหญ่จับกรอกเหล้าจนเมาคอพับอยู่ในงานเสีย

แต่สวรรค์มิเป็นใจให้ลู่เจียวจูได้สมปรารถนา เพราะเพียงนางภาวนาจบไม่นานเสียงบานประตูห้องหอก็ดังขึ้น

จะเป็นใครไปได้...หากไม่ใช่เจ้าบ่าวของนาง

สวี่ห่าวซวนเองก็ไปอาบน้ำชำระกาย อยู่ในชุดนอนผ้าบางเหมือนกัน ยังหน้าแดงหูแดงเพราะฤทธิ์สุราอีกต่างหาก

ดูท่าคืนนี้คงหนีไม่พ้นแล้วกระมัง..

ลู่เจียวจูกลืนน้ำลายฝืดคอ แต่ก็ยังทำใจสู้ นั่งนิ่งไม่ไหวติง แสร้งทำเป็นไม่มีปฏิกิริยาต่อกลิ่นสุราหึ่งทั่วตัวสวี่ห่าวซวนอีกด้วย

ให้เขารู้ว่านางกำลังใจสั่นไม่ได้หรอก เสียเชิงสตรีหมดพอดี

“ขยับไป”

เสียงเขาสั่งนางก็ทำตาม ถึงความจริงแม้ไม่สั่งก็ตั้งใจจะขยับถอยห่างไปเป็นลี้แล้วก็เถิด

ชายหนุ่มก้าวเข้ามา หยิบกาสุราบนโต๊ะเล็กมารินส่งให้นางจอกหนึ่ง ถือไว้เองจอกหนึ่ง ลู่เจียวจูก็ทำหน้างง “นี่คือ?”

“สุรามงคลในคืนเข้าหอ ธรรมเนียมโบราณว่าต้องดื่ม... เมืองจงเหนียนไร้ซึ่งธรรมเนียม ไม่สั่งสอนสตรีให้รู้หน้าที่ตระเตรียมเรื่องพวกนี้เลยหรือ”

ปากคอช่าง...ทรามเสียจริง

“เมืองจงเหนียนย่อมมีธรรมเนียม และการสั่งสอนบุตรีก็ย่อมเข้มงวด กฎสำคัญของการเป็นยอดหญิงคืออย่ามือไวใจเร็ว หากดูว่าได้มาไม่ยากแล้วจะไร้ค่าในสายตาบุรุษไม่ต่างจากนางคณิกา...ถึงท่านไม่รู้เรื่องพวกนี้ข้าก็ไม่ถือสาหรอก ก็ท่านคุ้นเคยแต่กับสตรีแคว้นโจวหนานนี่นา”

สตรีผู้นี้..ใช่ไร้ฤทธิ์เดช พิษสงน้อยเสียเมื่อไร

ฟังนางว่าเสียยาว สวี่ห่าวซวนมุมปากกระตุก สุรามงคลที่สมควรคล้องแขนดื่มนั่นไม่จำเป็นอีกต่อไป เมื่อต่างคนต่างดื่มไปแล้วเรียบร้อย

ข้าไม่เททิ้งหมดจอกก็ดีเท่าไร!

เป็นเสียงภายในใจจากพวกเขาที่ว่าตรงกัน แต่มิมีผู้ใดปริปาก เพียงมองตาก็รู้ว่าข้างในคุกรุ่นเพียงใด

ยามนี้..บรรยากาศในห้องหออึมครึมเสียยิ่งกว่าเมื่อตอนค่ำเสียอีก

“ขยับไป”

สามีสั่งอีกหน ภรรยาก็ฉีกยิ้มกัดฟัน “ตามคำบัญชา”

นางประชด ก่อนจะลุกเดินไปที่ตั่งยาวในห้อง พร้อมหอบหมอนกับผ้าห่มติดมือไปด้วย

“ไม่ยักรู้ว่าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองจงเหนียนมีรสนิยมแบบนี้”

“ขอบคุณสามีที่ชมข้า หญิงผู้สูงศักดิ์เช่นข้าย่อมมีรสนิยมดี ที่สำคัญมีความอดทนเป็นเลิศอีกด้วย”

อ้อ..นางจะกล่าวหาว่าบุรุษชาตินักรบเช่นข้าแย่งเตียงนอนสบายๆแล้วไล่ให้นางไปนอนตั่งแข็งๆอย่างนั้นสิ?

“นิสัยเช่นนี้ ไม่ทราบสืบทอดมาจากผู้เป็นบิดาหรืออย่างไร”

“ข้าย่อมสืบทอดความยิ่งใหญ่มาจากบิดา”

“ผู้ยิ่งใหญ่โดยมากมีนิสัยโอหัง”

“เช่นนั้นนิสัยโอหังในตัวบุตรชายผู้ครองแคว้นใหญ่โตก็ย่อมมากกว่าบุตรสาวเจ้าเมืองเล็กๆเป็นแน่”

ดูทั้งคู่ประชันฝีปากกันอย่างไม่ลดละ เช่นนี้ความสงบสุขจะมาเยือนแคว้นโจวหนานและเมืองจงเหนียนได้จริงหรือ...ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้

เฮอะ! นางอยากนอนตั่งไม้เย็นชืดนั่นก็เรื่องของนางเถิด

สวี่ห่าวซวนนอนเตียง หันหลังให้นางราวกับไม่อยากใส่ใจแยแส แม้แต่ใบหน้างดงามนั่นก็ดูจะทำให้เคืองตา

เช่นเดียวกัน ทางลู่เจียวจู นางก็นอนห่อตัวในผ้าห่มผืนใหญ่ หันหลังให้ผู้เป็นสามี

ที่นอนข้าอาจแข็งไปสักหน่อย แต่มิใช่จะทนไม่ได้ เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายทรมาน เพราะคืนหนาวนี้ต้องนอนโดยไร้ผ้าห่มและหมอนหนุนหัว

ในความเป็นจริง ผู้ที่ต้องทนทรมานในคืนเข้าหอเพราะทิฐิอันสูงส่งก็คือพวกเขาทั้งคู่ ผู้หนึ่งต้องทนนอนปวดหลัง อีกผู้หนึ่งนอนสั่นเพราะอากาศที่เย็นจัด

แต่เพราะพึ่งเจอกันก็เปิดศึกวาจาเลยเช่นนี้ ทำให้สุดท้ายพวกเขาเลือกที่จะยอมทน ไม่มีใครปริปากยอมง้อขอคืนดีก่อน

จะมีก็แต่...

“เป็นบรรยากาศคืนเข้าหอที่แปลกใหม่เสียจริง” หญิงสาวว่าน้ำเสียงประชดประชัน กลับได้ยินเสียงแค่นหัวเราะหยันจากฝั่งคนบนเตียง “ผู้ไม่เคยเข้าหอย่อมรู้สึกแปลกใหม่”

“เจ้าบ่าวของข้าคงผ่านโลกมามาก มีประสบการณ์ไม่น้อย ข้าเลื่อมใส”

“ถูกต้องอย่างเจ้าว่า ข้าผ่านโลกมามาก ศึกษาตำรามาก็มาก เรื่องอะไรจะยอมให้เวลาที่อยู่ว่างๆเปล่าประโยชน์ไป”

เขากล้าหาว่าข้าไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างนั้น!? เฮอะ! น่าขัน

“ผู้ศึกษาตำรามากอาจบกพร่องเรื่องมารยาท ราชครูบัณฑิตมักพูดพร่ำเรื่องคุณธรรมที่กระทำจริงไม่ได้”

“ย่อมดีกว่าผู้ที่ไม่รู้ทั้งหนังสือและมารยาท กาลเทศะสามัญสำนึกก็ถดถอยเสื่อมทราม”

“ผู้ที่เป็นสุภาพชนไม่กล่าวว่าสตรี”

“มิได้กล่าวว่าสตรี ไม่เคยแม้แต่เอ่ยออกมาสักคำ เพียงกล่าววาจาลอยๆผู้ใดอยากรับฟังก็รับไป”

“เป็นวาจาเลื่อนลอยไร้แก่นสาร มิใช่สิ่งที่สุภาพชนคนมีปัญญาพึงจะกล่าวเช่นกัน”

ดูนางเถิด ดูนางกล้าต่อปากต่อคำกับข้า นี่ขนาดเป็นภรรยาได้ไม่ถึงวันแท้ๆ!

“สุภาพสตรีไม่กล่าววาจาหยาบกระด้างกับสามีผู้อุปถัมภ์ต่อจากบิดา”

“แต่พึ่งอุปถัมภ์ต่อจากบิดาได้ไม่พ้นหนึ่งคืน ยังนับว่าไม่มีคุณต่อกัน”

“ยังไม่มีคุณต่อกันก็ชิงให้โทษต่อกันเสียแล้ว? ..พึ่งรู้ว่าสตรีเมืองจงเหนียนมีจิตใจเข้มแข็งถึงเพียงนี้ ข้าเลื่อมใส”

วาจาเสียดสีนั่นทิ่มแทงนางไม่พอ ยังกล่าวว่าถึงบิดานาง ด่าไปถึงคนทั้งเมืองของนาง

บุรุษปากสุนัขจากมหานรกเช่นนี้หรือที่ข้าต้องทนใช้ชีวิตอยู่ด้วย!?

“วาจาแค่พอฟังแล้วแทงใจได้ แต่กระบี่ไร้ตาฆ่าคนได้ เช่นนั้นโทษที่ข้ามอบให้ย่อมน้อยกว่าบุรุษมือเปื้อนเลือดในสงคราม”

“แต่บุรุษมือเปื้อนเลือดจากสงครามมีสัจจะ”

“สัจจะไม่มีในหมู่โจร ผู้ช่วงชิงอิสรภาพและความสงบสุขของเมืองอื่นย่อมนับเป็นมหาโจร”

ทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร วาจาที่ฟังชวนกายโหมร้อนไฟโทสะลุกไหม้นั้นยังคงมีมาเกือบตลอดทั้งคืน

หากถามว่าฝั่งไหนชนะ... ย่อมไม่มี เพราะความปากจัดนั้นสูสี และยิ่งทวีความรุนแรงอย่างไร้หน่วยจะวัดได้

กว่าเสียงจะเงียบ ก็คงเป็นตอนที่หมดแรงเค้นสมองกันจริงๆ