ตอนที่ 2 สามีหนี

ตอนที่ 2

สามีหนี

รุ่งอรุณแสงตะวันส่องลอดช่องหน้าต่าง แพขนตาหนางอนดุจปีกผีเสื้อเปิดขึ้นเล็กน้อย กะพริบถี่ๆปรับให้ภาพที่เห็นชัดเจนขึ้น

นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นเคย เพราะมันคือในจวนของสามี

พูดถึงสามี ลู่เจียวจูก็หันมองที่เตียง พบว่า..เขาหายไปแล้ว

หายไปก็ดี ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะพบหน้าท่านนักหรอก

นางคิด ยิ่งคิดไปถึงวาจาเหน็บแนมระคายหูเมื่อคืน สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมานางไม่เคยพบเจอบุรุษที่ไหนที่ฝีปากจัดจ้านเท่านี้ ยิ่งไม่เคยพบบุรุษผู้เป็นถึงบุตรชายเจ้าผู้ครองแคว้นซ้ำยังเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ แต่ไม่รักษาหน้าใคร ไร้มารยาทเท่ากับที่สวี่ห่าวซวนเป็น

ช่างเถิดๆ ใช่ว่าข้าหงอให้เจ้าลิงถือดาบนั่นสักหน่อย

ดูคล้ายว่า จากนี้ไปในสายตาของลู่เจียวจู สวี่ห่าวซวนจะมิใช่แม่ทัพนายกองผู้องอาจ หากแต่ดูไม่ต่างอันใดกับวานรโมโหร้ายที่รู้วิชากระบี่เท่านั้น

แต่แม้ไม่อยากพบหน้าอย่างไร ลู่เจียวจูก็มิใช่ว่าจะสามารถทำตามใจได้ เมื่อแต่งงานกันแล้วก็ถือว่าเป็นคนคนเดียวกัน ร่วมเดินทางด้วยกัน มีอุปสรรคก็ต้องร่วมฟันฝ่า

และอุปสรรคแรกของนางก็กำลังจะมาถึง นั่นคือธรรมเนียมเยี่ยมบ้านเจ้าสาวหลังแต่งงาน

หากว่าแต่งออกไปแล้วความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นไม่คืบหน้า เช่นนี้ไม่นับว่าแต่งงาน ทั้งผู้ครองแคว้นโจวหนานและเจ้าเมืองจงเหนียนต้องไม่พอใจแน่ แล้วสัญญาสงบศึกจะมีประโยชน์อันใด

อ้อไม่สิ.. มิใช่ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้า ต้องเรียกว่ามันถดถอยไปเลยมากกว่า

“นี่พวกเจ้า”

หญิงสาวเรียกหาบ่าวรับใช้ชั้นดีที่ทำงานในเรือนชั้นในนี้ “ท่านแม่ทัพไปไหน”

“ไปที่ฐานทัพฝั่งตะวันตกเจ้าค่ะ”

ฐานทัพฝั่งตะวันตก..!?

ทีแรกลู่เจียวจูคิดว่าสวี่ห่าวซวนอาจจะอยู่ในเรือนอื่นเลยออกตามหา แต่พอหาไม่เจอทั้งที่ห้องทำงานและห้องหนังสือก็เลยต้องเรียกถามเอากับคนอื่น

ไม่นึกว่าจะหนีไปไกลขนาดนั้น

“ประเสริฐ แม้แต่วันหยุดหลังสมรสก็ไม่ใช้ ช่างเป็นผู้มีคุณธรรมล้ำเลิศเสียจริง หากขุนนางวังหลวงเอาอย่างเขาหมดเหล่าชายาในแคว้นโจวหนานคงได้ชื่อว่าเป็นสตรีที่น่าสงสารที่สุดในโลก”

นางประชดประชัน แต่ผู้ที่อยากให้ฟังไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ มีเพียงบ่าวรับใช้เท่านั้น

“แล้วปกติเขากลับมายามใด”

“ปกติท่านแม่ทัพกลับมาไม่ค่อยตรงเวลาเจ้าค่ะ บางทีก็กินนอนที่นั่นอยู่เป็นเดือนๆ”

โอ..ประเสริฐยิ่ง!

“เช่นนั้นเรียกพ่อบ้านมาหาข้า ข้าจะส่งจดหมายถึงเขา”

พ่อบ้านใหญ่ผู้รับหน้าที่ดูแลจวนยามสวี่ห่าวซวนไม่อยู่โผล่หน้ามาหานายหญิงคนใหม่อย่างรวดเร็ว

“คารวะฮูหยิน เมื่อสักครู่พวกบ่าวบอกข้าว่าท่านอยากพบ”

“ถูกต้อง”

หญิงสาวผู้ได้ตำแหน่งฮูหยินจวนแม่ทัพนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้า มาดของนางอย่างกับผู้สูงส่งที่เอาแต่ใจ ซึ่ง...นิสัยก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

“ข้าอยากให้เจ้าส่งจดหมายถึงท่านแม่ทัพให้ข้า”

ความจริงลู่เจียวจูรู้หนังสือ และสามารถคัดอักษรได้อย่างวิจิตรไม่เป็นรองเหล่าพวกบัณฑิต แต่นางจะไม่เขียนเองเพราะรู้ว่ามันจะไม่ถูกอ่าน เรียกว่าแค่สวี่ห่าวซวนชายตามองลายมือที่ไม่คุ้นเคยนี้ นอกจากจะไม่ชื่นชมในความงดงามแล้ว อาจจะฉีกหรือไม่ก็ขยำทิ้งก่อนโยนลงกองเพลิงอีกด้วย

เช่นนั้นให้เป็นหน้าที่พ่อบ้านน่ะดีที่สุด

“รับทราบขอรับ ว่าแต่จะให้เขียนว่าอย่างไร”

“ให้เขารีบกลับจากฐานทัพ”

“เอ่อ..ข้าเกรงว่า...”

 พ่อบ้านใหญ่ลอบปากเหงื่อเมื่อหญิงสาวตวัดตาคมมองอย่างกับจะบีบคอเหี่ยวๆของเขาให้ตายคามือ

“อะไร”

ยิ่งเสียงนางกดต่ำก็ยิ่งทำกายหนาวสะท้าน “เกรงว่า..ท่านแม่ทัพอาจไม่กลับจวน หากว่าไม่มีธุระสำคัญจริงๆขอรับ”

“ข้ามีธุระสำคัญแน่นอน เพราะอีกไม่กี่วันจะถึงวันเยี่ยมญาติ จะให้ข้ากลับเมืองจงเหนียนคนเดียวหรืออย่างไร”

“เอ่อ เช่นนั้นข้าจะเร่งเขียนจดหมายให้เดี๋ยวนี้ขอรับ”

พ่อบ้านใหญ่ประสานมืออย่างหวาดหวั่น แต่ไม่ทันจะจากไปก็ได้ยินเสียงนายหญิงกล่าวไล่หลังมา “กำชับเขาด้วยว่าต้องกลับ ไม่อย่างนั้นสัญญาสงบศึกสองเมืองก็คงถึงคราวต้องฉีกทิ้ง”

ความสงบสุขที่มีได้อยู่ไม่ถึงสิบวันนี้น่ายินดีที่ไหนกัน หากเขาจะใจร้ายถึงขนาดทิ้งชาวเมืองตาดำๆที่ต้องโดนภัยจากสงครามได้อย่างไม่แยแสก็นับว่าชั่วช้าเกินคนไปแล้ว

แต่นางก็ไม่อาจประมาทความเย็นชาของสวี่ห่าวซวนได้

และมันเป็นอย่างสัญชาตญาณบอก ผ่านพ้นวันแรกไปโดยที่นางไม่ได้พบหน้าสวี่ห่าวซวน

วันพรุ่งนี้ก็ไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมาด้วยซ้ำ

ลู่เจียวจูนั่งกัดฟัน เรียกพ่อบ้านใหญ่มาอีกหน

“เขาส่งจดหมายกลับมาว่าอย่างไร”

“เอ่อ...” พ่อบ้านใหญ่ทำท่าอึกอัก หันรีหันขวางก่อนได้ยินเสียงเอ่ยถามที่ดังขึ้นคาดคั้นหนักกว่าเดิม

“เอ่ออะไร หรือเจ้าไม่ได้ส่งไป!?”

“ส่งไปขอรับ เพียงแต่..ท่านแม่ทัพไม่ส่งกลับมา”

ไม่ส่งกลับมา!?

เห็นสีหน้านายหญิงคนใหม่ดูย่ำแย่ นั่นทำให้พ่อบ้านใหญ่ต้องรีบเค้นสมองขึ้นเพื่อหาคำพูดที่น่าจะฟังพอเข้าหู

“ข้าคิดว่า ..บางทีจดหมายตอบกลับอาจจะมาไม่ถึง”

“มาไม่ถึง!? เท่าที่ข้ารู้ ฐานทัพฝั่งตะวันตกกับจวนนี้ไม่ได้อยู่ห่างกันขนาดขี่ม้าเกินหนึ่งชั่วยาม หากคนส่งสารไม่ได้ตายกลางทาง หรือคนเขียนสารไม่บังเอิญตายก่อนจุ่มหมึกพู่กัน มันก็ต้องมาถึงตั้งแต่เมื่อเย็นวานแล้ว”

ลู่เจียวจูเป็นสตรีเฉลียวฉลาด เมื่อวานตอนที่ว่างๆนางศึกษาแผนที่เมืองกับตรวจตราดูรายละเอียดต่างๆที่ฮูหยินของจวนสมควรรู้ทั้งหมด อีกทั้งกฎหมายของแคว้นโจวหนานนางก็ศึกษาตั้งแต่ตอนก่อนแต่งให้สวี่ห่าวซวนแล้ว เรียกว่าไม่มีทางที่อะไรๆจะไม่เป็นไปตามการคาดการณ์ของนาง

ลู่เจียวจูเข่นเขี้ยวกัดฟัน รู้สึกว่าสวี่หว่าซวนผู้นี้จะทำตัวเกะกะระรานชีวิตนางเกินไปแล้ว

ตัวไม่อยู่ก็แล้วไป แต่สร้างความเดือดร้อนให้เช่นนี้ใครจะรับได้!

นางขบคิดทั้งกัดฟัน สุดท้ายกลายเป็นรอยยิ้มเย็นเผยออกมา “ไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไร หมายความว่า..”

“หมายความว่าเจ้าจงไปเตรียมม้า ข้าจะออกไปพบเขาที่นั่นเอง”

ฟังแล้วพ่อบ้านใหญ่แทบลมจับ แต่จะลมจับตอนนี้นับว่าเร็วไปนักเมื่อสิ้นเสียงลู่เจียวจูก็ก้าวออกไปไวกว่าที่สมองคนแก่จะสั่งการทัน

ข้าว่าแล้ว ข้าว่าแล้ว.. การแต่งงานครั้งนี้นำเมฆดำแห่งความโชคร้ายเข้าคลุมจวน!

พ่อบ้านใหญ่ถอนหายใจ เขารู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นอีกสิบปีกระนั้น