ตอนที่ 6 จวนเจิ้งกั๋วโหว

            เดิมทีจวนเจิ้งกั๋วโหวต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของแม่ทัพน้อย  ทว่าบัดนี้ทั้งจวนกลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพร  ประตูจวนปิดไม่ต้อนรับแขก แม้กระทั่งการเข้าวังหลวงก็ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด ข่าวลือแพร่สะพัดว่าแม่ทัพน้อยบาดเจ็บสาหัส

            เจิ้งกั๋วโหวสีหน้าไม่สู้ดีนัก  เขาไม่ได้เอ่ยวาจากับผู้ใดตลอดทางจนกระทั่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลง สายตาคมปลาบของบุรุษวัยสี่สิบก็เห็นบุตรีต้นเรื่องนอนหนุนตักฮูหยินของตนอยู่  เขาอ้าปากกำลังต่อว่าแต่ซูหลานผู้เป็นมารดายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากไม่ให้ส่งเสียง  ทำเอาอดีตแม่ทัพใหญ่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

             “นี่เจ้าเล่นตลกอะไรอยู่”

            “ท่านพี่” ซูหลานดุสามีของตน ขณะที่มือนั้นลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเอาใจ  อยู่ต่อหน้าผู้อื่นนางย่อมให้ความเคารพสามี แต่เมื่ออยู่กันเองในครอบครัว นางก็ไม่ต้องเกรงว่าผู้ใดจะนินทา

            “หรงซิน! ตัวเจ้าหนักจะตาย ลุกขึ้นมานั่งดีๆ”

            ฟู่หรงซินเป็นผู้ฝึกยุทธ  ก่อนประตูจะถูกเปิดออกย่อมรู้ว่าบิดาเดินเข้ามา  นางเพียงแค่แสร้งหลับตาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเท่านั้น  แต่นั้นก็ยิ่งทำให้ฟู่เทียนจิ้งเกิดโทสะจนระเบิดออกมา  แต่นางก็หาได้กลัวไม่  หญิงสาวขยับตัวนั่งหลังตรง ดวงตางามเป็นประกายซุกซน

            “ท่านแม่ไม่พูดสักครึ่งคำ เหตุใดท่านพ่อช่างบ่นนัก”  ฟู่หรงซินไม่พูดเปล่ายังเอนตัวซบไหล่มารดาแล้วส่งสายตาหยอกล้อบิดา

                คนเป็นพ่อแม้โกรธแต่ก็โกรธไม่ลงนัก ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ

                “ตกลงเจ้าทำสิ่งใดกันแน่”

                “ท่านพ่อนั่งก่อน”  ฟู่หรงซินรู้ว่าหัวเข่าของบิดายังเจ็บอยู่  อาการบาดเจ็บเรื้อรังตั้งแต่ออกรบในวัยหนุ่มและละเลยในการรักษา ต่อมาจึงบาดเจ็บหนักในบั่นปลายนั้นถึงกับลุกลงจากเตียงไม่ได้ ชาติที่แล้วนางติดค้างท่านพ่อและท่านแม่มากมายเหลือเกิน  แต่จะให้นางทำเปลี่ยนตัวเองแบบพลิกฝ่ามือก็เกรงว่ามารดาและบิดาจะไม่เข้าใจ

                เจิ้งกั๋วโหวนั่งลงข้างฮูหยิน  หากไม่เพราะช่วงที่บุตรสาวเกิดเป็นช่วงบ้านเมืองวุ่นวาย เขาคงไม่เลี้ยงดูนางให้เติบโตในค่ายทหาร  หรืออาจเพราะนางมีพรสวรรค์ในเรื่องเพลงยุทธ์ซึ่งเป็นเรื่องที่สืบทอดในตระกูลฟู่  บุตรีที่ตระกูลฟู่เฝ้ารอกลับพละกำลังเช่นบุรุษ  นางดื้อรั้นฝึกฝนเพลงยุทธ์ไม่เหมือนเด็กหญิงทั่วไป ซ้ำยังเก่งกาจกล้าหาญในสนามรบทั้งที่อายุยังน้อย แต่นั้นกลับฟูมฟักนิสัยหยิงทะนงเอาแต่ใจตนเองให้บุตรีผู้นี้  เขาผู้ผ่านโลกมามากย่อมกังวลว่าสักวันเรื่องนี้จะเป็นภัยกับฟู่หรงซินเอง

                “ท่านพี่อย่าดุลูกนัก ซินเอ๋อร์ทำสิ่งใดย่อมมีเหตุผล”

                “ท่านแม่เข้าใจลูกที่สุด”

ฟู่หรงซินฉีกยิ้มประจบประแจง  ชาติที่แล้วนางไม่ได้ใส่ใจมารดามองมารดาเป็นเพียงสตรีเรียบร้อนอ่อนหวานและมาจากตระกูลหมอชาวบ้านที่ไร้ฐานะ  ท่านพ่อพบท่านแม่ที่ชายแดน ทั้งสองรักใคร่กันอย่างดียิ่ง บิดาไม่มีภรรยารองหรือรับอนุให้ท่านแม่ต้องเหนื่อยใจ  แต่ชาติที่แล้วนางถูกคู่หมั้นเป่าหูให้ดูแคลนฐานะของมารดา ทำให้นางละเลยไม่ใส่ใจ  หารู้ไม่ว่า คนที่รักนางที่สุดก็คือสตรีที่อยู่เบื้องหน้านางในยามนี้

“เจ้าไม่อยากเข้าวังหลวงก็สามารถให้เหตุผลที่ดีได้”  ผู้เป็นพ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แต่เหตุใดเจ้าต้องการให้ผุ้อื่นเข้าใจผิดว่าบาดเจ็บหนัก ปิดจวนไม่รับแขกเช่นนี้”

“ลูกก็แค่ไม่อยากไปไหนไกลท่านแม่กับท่านพ่ออีก”  นางแสร้งตีหน้าเศร้า “ศึกครั้งนี้ลูกผ่านความเป็นความตายมา  ในเสี้ยวเวลาที่คิดว่าตนเองจะไปเยือนประตูผีแล้วนั้น กลับนึกได้ว่าไม่ได้ตอบแทนบุญคุณท่านพ่อท่านแม่เลย  เมื่อทุกอย่างผ่านมาได้ ลูกจึงอยากใช้เวลาอยู่กับท่านพ่อท่านแม่ให้มากหน่อยเจ้าค่ะ”

“ก็....” เจิ้งกั๋วโหวถึงกับนิ่งงันไป แต่ข่าวที่ได้มา ศึกครั้งนี้ง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก หากเป็นศึกครั้งก่อนที่นางเพลี้ยพล้ำถูกจับตัวไป...นั้นยัง...เฮ้อ...เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องเลวร้ายนั้นอีก

“ก็ดีแล้ว แคว้นของเราไม่ขาดแคลนแม่ทัพ  เจ้าอยู่กับแม่ก็ดีแล้ว”  ซูหลานผู้เป็นมารดาแม้ภายนอกดูบอบบางและเชื่อฟังสามี แต่แท้จริงนางเป็นคนเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว เรื่องในจวนเป็นนางที่ดูแลจัดการได้ยอดเยี่ยม รวมทั้งกิจการการค้าต่างๆ ที่นางหวังให้เป็นสินเดิมของบุตรสาว  ทั้งที่รู้ว่าวันข้างหน้าฟู่หรงซินจะได้เป็นฮองเฮาก็ตาม แต่นางก็หวังว่าว่าลูกสาวจะเลือกหนทางนี้ด้วยตนเอง มิใช่เงื่อนไขที่บรรพชนสร้างขึ้น

“แสร้งทำเป็นป่วยหนักเพื่อไม่ถูกเรียกใช้งาน  เจ้าก็ช่างกล้าคิด”

“ลูกไม่ได้กล้าคิด แต่ลูกลงมือทำจริงๆ”  นางแสร้งพูดแก้ไขถ้อยคำของบิดา ทำให้เจิ้งกั๋วโหวขึงตาใส่ แต่นางกลับหัวเราะเสียงใสออกมา  เสียงหัวเราะหวานใสนี้ละลายใจบิดายิ่งนัก เขารักนางเป็นดั่งแก้วตาดวงใจย่อมตามใจนางที่สุด แม้ไม่เห็นด้วยกับวิธีการของฟู่หรงซิน แต่บุตรสาวชิงลงมือทำไม่ปรึกษา เรื่องเลยเถิดมาเช่นนี้จึงได้แต่ไหลไปตามน้ำ