Mag-log inShare
ตอนที่ 7 ไม่ปกติ
Petsa ng paglalathala:
2026-09-05 23:52:23“ลูกรู้ว่าสกุลฟู่มีสัญญากับอดีตฮ่องเต้ แต่ลูกอยากเลือกคู่ครองของตนเองนี่น่า”
“เลือกคู่ครองเอง? มิใช่ว่าเจ้ามีใจให้รัชทายาทอี้หยางเซิน หรอกหรือ?”
รัชทายาทอี้หยางเซิน... ตอนนี้เขาเป็นเพียงรัชทายาท ภายภาคหน้าคือฮ่องเต้ นางเพิ่งตระหนักรู้หลักจากตนเองนั่งตำแหน่งฮองเฮาว่า แท้จริงตำแหน่งของหยางเซินก็ไม่ได้มั่นคงนักแม้แต่งตั้งเป็นรัชทายาทแต่ยังขาดกำลังสนับสนุน เขามีหญิงงามในดวงใจแต่แสร้งทำดีกับนางเพียงเพื่อให้นางช่วยทำให้ตำแหน่งของมั่นคง
ความรักบังตา ช่างโงง่มเสียจริง
“ลูกโง่เขลาเรื่องชายหญิง ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดเห็นใจ ให้เวลาลูกเลือกคู่ครองด้วยตนเองเถิดเจ้าค่ะ”
ซูหลานเองเดิมทีก็ไม่ต้องการให้บุตรีต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องในราชวงศ์ แต่เรื่องนี้นางไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายแม้ผู้ที่แต่งงานคือบุตรสาวที่นางอุ้มท้องและคลอดเอง เมื่อได้ยินลูกพูดเช่นนี้นางย่อมยินดีและเห็นด้วย
“ท่านพี่ ท่านก็ช่วยหาวิธียื้อเวลาออกไปอีกสักหน่อยเถิด”
“เจ้านี่น่า...ตามใจลูกจนเสียคนจริงๆ” ฟู่เทียนจิ้งได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง บุตรสาวเล่นใหญ่ขนาดนี้ ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองต่างคิดว่าหรงซินบาดเจ็บหนัก รัชาทายาทเองก็ส่งคนมาถามข่าวเป็นระยะๆ
ฟู่หรงซินรู้ดีว่ายื้อไว้ไม่ได้นาน แต่นางก็พยายามหาทางออกให้ตัวเองอยู่
“ท่านพ่อ อีกสองวันลูกจะเข้าเฝ้าฮองเต้เจ้าค่ะ”
“อีกสองวัน? อีกสองวันมิใช่ว่าตรงกับวันที่บรรดาองค์ชายองค์หญิงตัวประกันจากต่างแคว้นเข้าเฝ้าฮ่องเต้หรอกรึ”
“จริงหรือเจ้าคะ ลูกไม่ทราบเรื่องนี้จริงๆ” นางแสร้งทำหน้าใสซื่อ “หรือลูกควรเลื่อนเป็นวันอื่น”
“จะเลื่อนอย่างไรก็ต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้อยู่ดี เจ้าก็ไปเถิด ตัวเจ้าย่อมรู้ดีว่าหลบหลีกปัญหาได้ไม่นาน อย่างไรก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริง”
“เจ้าค่ะ...เช่นนั้นอีกสองวันลูกจะเข้าวังหลวง”
ฟู่หรงซินทำความเคารพบิดาแล้วเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ ฟู่เทียนจิ้งมองแผ่นหลังของบุตรสาวแล้วก็ส่ายหน้าไปมา
“ที่ชายแดนมีเรื่องใดกันแน่เจ้าคะ เหตุใดซินเอ๋อร์จึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้”
“ข้าสอบถามเจ้าสามแล้ว ไม่มีเรื่องใดผิดปกติ ทุกอย่างก็ราบรื่นอย่างดียิ่ง”
“ข้าเองไม่ได้อยากให้ซินเอ๋อร์ยุ่งเกี่ยวกับราชวงศ์ แต่ข้าก็เห็นว่านางเองก็มีใจให้รัชทายาท แต่ไฉนอยู่ๆ นางจึงบ่ายเบี่ยงเช่นนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยพูดให้ข้าตระเตรียมสินเดิมเพื่อไปเป็นชายารัชทายาท”
“ข้าหวังใจว่านางแค่แง่งอนตามประสาสตรีเท่านั้น”
พรืดดดดดด
“ฮูหยิน! นี่เจ้า!” ฟู่เทียนจิ้งมองมองเมียรักที่หลุดหัวเราะพรืดออกมา ซูหลานโบกมือไปมาแต่ก็อดหัวเราะไม่ได้
“ซินเอ๋อร์นะหรือแง่งอนตามประสาสตรี” นางใช้ข้อนิ้วเช็ดหางตาเล็กน้อย “ท่านพี่ก็รู้ว่านางไม่สตรีทั่วไป
“เช่นนั้นเหตุใดจู่ๆ นางจึงอยากยกเลิกการอภิเษกครั้งนี้”
“เรื่องนั้นข้าไม่รู้ แต่ที่ข้ารู้คือท่านต้องปกป้องลูกสาวของเรา”
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เกรงว่า...”
“ข้าก็คิดเช่นซินเอ๋อร์ เหตุใดนางจะเลือกคู่ครองเองไม่ได้ บางทีนางอาจมีคนที่หมายตาไว้ก็ได้”
“ใครกัน! ใครกล้าบังอาจยุ่งกับลูกสาวข้า”
“มิใช่ว่าซินเอ๋อร์ไปยุ่งกับผู้อื่นก่อนหรือ?” บุตรสาวใบหน้างดงามสะสวย เพียงแค่วันทั้งวันแต่งกายเป็นบุรุษ ถือหอกถือกระบี่ ใช้ชีวิตในสนามรบและค่ายทหาร คนทั่วแคว้นเหลียนอวิ๋น ต่างไม่มีผู้ใดกล้าตอแยฟู่หรงซิน
“หรือว่า..ซินเอ๋อร์ไปลวงเกินบุรุษบ้านใดเข้าให้แล้ว” สีหน้าฟู่เทียนจิ้งไม่สู้ดีนัก มีบุตรสาวทั้งทีกลับมีเรื่องให้ปวดหัวเสียงจริง
ฟู่หรงซินเดินจากมาแล้วจึงไม่รู้ว่าบิดามารดาหวั่นวิตกและคิดเรืองนางไปไกลมากเพียงใด เมื่อเดินกลับมาที่เรือนของตนก็พบว่าอาจั่วเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตู
“มีอะไรรึ” นางเอ่ยถามแล้วพยักหน้าให้อาจั่วเปิดประตูให้
“ย่อมต้องมีขอรับ” สีหน้าร้อนรนและกระวนกระวายใจ ยิ่งเห็นผู้เป็นนายท่าทีเฉยชา เขาเป็นบ่าวกลับร้อนใจยิ่งกว่า
“ด้านนอกลือเรื่องแม่ทัพน้อยบาดเจ็บหนัก รวมทั้งเรื่อง...เรื่อง...”
“เรื่อง?”
“เรื่องที่ท่านแม่ทัพน้อยเคยหายตัวไปครึ่งเดือนขอรับ”
“อ่อ” นางแค่พยักหน้ารับแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ อาจั่วรีบรินน้ำชาส่งให้อย่างรู้หน้าที่
“แม่ทัพน้อย! นี่เกี่ยวพันกับชื่อเสียงของท่านนะขอรับ”
“ชื่อเสียงข้า? ชื่อเสียงข้าเป็นอย่างไร”
“แม่ทัพหญิงผู้เกรียงไกรแห่งแคว้นเหลียนอวิ๋น!”
“จริงหรือ? ไฉนข้าได้ยินผู้อื่นเรียกข้าว่าแม่ทัพปีศาจ”
ฟู่หรงซินยกน้ำชาขึ้นดื่มไม่สนใจท่าทีเดือดร้อนของอาจั่ว ครู่หนึ่งพ่อบ้านก็เข้ามาและแนะนำสาวใช้ที่นางร้องขอไป
“ท่านแม่ทัพน้อย บ่าวพาสาวใช้มาให้ท่านแล้วขอรับ”
หญิงสาวกวาดตามองสาวใช้ที่ยืนนิ่งแต่ยังมีท่าทีประหม่าอยู่
“เจ้าชื่ออะไร”
“เสี่ยวสือเจ้าค่ะ”
“เสี่ยวสือ” สำหรับนางที่อยู่กับทหารทุกระดับมาหมดแล้ว ชื่อธรรมดาเช่นนี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกแย่ เสี่ยวสือ หรือก้อนกิน
“เสี่ยวสือต่อไปนี้เจ้าก็อยู่กับข้าเป็นคนของข้า หากผู้ใดรังแกก็พูดกับข้าได้โดยตรง และเชื่อฟังคำสั่งของอาจั่ว เจ้าเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพน้อย”
Pinakabagong kabanata
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 18 นี่มันอะไรกัน
พ่อบ้านแซ่อู่ชื่อคำเดียวว่าเฉิง ในจวนเจิ้งกั๋วโหวเรียกเขาว่าพ่อบ้านอู่ผู้รับมือได้ทุกสถานการณ์ แต่ครั้งนี้พ่อบ้านถึงกับถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า กระทั่งร่างเพรียมบางที่สวมชุดรัดกุมสีดำเดินเข้ามา เขาจึงหยุดถอนหายใจ “มีเรื่องใดหรือ?” ฟู่หรงซินถามไม่อ้อมค้อม ด้านหลังนางคือเซี่นหลินและอาจั่วกับเสี่ยวสือที่ถูกลากให้ตามมาด้วยกัน “แม่ทัพน้อยมาเสียที” พ่อบ้านอู่ผายมือไปยังบนโต๊ะที่มีเทียบเชิญวางอยู่มากมาย “เทียบเชิญของแม่ทัพน้อยขอรับ” “เทียบเชิญ? ของข้า?” หญิงสาวชี้นิ้วที่หน้าตัวเอง “ข้าเพิ่งกลับมาเมืองหลวงไม่นาน ไม่รู้จักใครเสียหน่อย เหตุใดมีเทียบเชิญถึงข้ามากมายเพียงนี้” ‘นี่มันภูเขาย่อมๆ เลยนะเนี้ย!’ “ตั้งแต่แม่ทัพน้อยประกาศเลือกคู่ครองด้วยตนเอง ก็มีคนส่งเทียบเชิญมามากมาย แล้วสามวันมานี้ท่านแม่ทัพน้อยไม่ให้ผู้ใดเข้าพบ เทียบเชิญจึงสะสมเป็นกองภูเขาเช่นนี้” แค่นางกลับมาถึงเรือน พ่อบ้านอู่ก็รู้ได้ทันที สมแล้วที่เคยเป็นทหารฝีมือดีมาก่อน ฟู่หรงซินได้แต่ชื่นชมในใจ แต่ชื่นชมก็ส่วนหนึ่ง ทว่าปัญหาตรงหน้าก็อีกส่วน
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 17 เรือนแม่ทัพน้อย 4
ชาติก่อนฟู่หรงซินไม่เคยสนใจเรื่องที่สตรีควรรู้ แม้เป็นพระชายาก็ยังยุ่งกับเรื่องปกป้องชายแดน จนกระทั่งอี้หยางเซินขึ้นเป็นฮ่องเต้และนางนั่งตำแหน่งฮองเฮา นางบกพร่องไม่รู้เรื่องวังหลัง กิจการงานที่สตรีควรรู้ก็ไม่รู้ กลายเป็นที่หัวเราะขบขันของคนไปทั่ว ในครั้งนั้น หลี่เมิ่งหยุน ถูกแต่งตั้งเป็นสนมเข้ามาและช่วยงานวังหลัง ครานั้นนางกลับคิดไปว่าอี้หยางเซินหวังดีกับนางที่ไม่รู้จะจัดการเรื่องเหล่านั้นอย่างไร แท้ที่จริงเขาปูเส้นทางให้หญิงในดวงใจของเขาเอง เมื่อมีโอกาสกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง นางจึงตั้งใจจะเรียนรู้เรื่องที่สตรีควรรู้ อย่างน้อยก็ไม่ให้ผู้อื่นมาหัวเราะเยาะนางได้ เซี่ยหลินไม่เข้าใจความคิดของฟู่หรงซิน สำหรับเขาที่เคยได้ยินชื่อเสียงของนางผู้คนต่างเรียกขานว่า ‘แม่ทัพปีศาจ’ แต่ไม่คิดว่าตัวจริงของนางก็มีแง่มุมที่ดูไร้เดียงสาเช่นนี้ ไร้เดียงสา...นี่เขากล้าใช้คำนี้กับแม่ทัพปีศาจรึ? มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ฟู่หรงซินมองใบหน้าที่ระบายยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ คนผู้นี้ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้บนบ่า เอ่อ...ก้จริง เขามาอยู่ที่แคว้นเหลียนอวิ๋น ในฐานะตัวประกัน จะให้หน้าตาเบิกบานก็
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 16 เรือนแม่ทัพน้อย 3
“คุณชายเซี่ยอยู่ที่นี่ถือว่าเป็นแขกของข้า รับคำสั่งของข้าเพียงผู้เดียวไม่ต้องสนใจคำพูดของผู้ใด” ‘เป็นแขก แต่ให้รับคำสั่ง แม่ทัพน้อยช่างใช้ถ้อยคำได้ย้อนแย้งสิ้นดี’ “ผู้น้อยทราบแล้ว” “ปกติข้าเองก็ไม่ค่อยได้กินขนมเท่าไรนัก” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องแล้วหยิบขนมขึ้นมาพลิกไปมา “นี่เรียกว่าอะไร?” “ขนมดอกกุ้ยฮวาเจ้าค่ะ” เสี่ยวสือออกจะแปลกใจที่แม่ทัพน้อยไม่รู้จักขนมธรรมดาๆ อย่างนี้ “เอ่อ...ปกติแม่ทัพน้อยใช้ชีวิตในค่ายทหาร ทหารกินอยู่อย่างไรแม่ทัพน้อยก็ทำเช่นเดียวกัน ก็เลยไม่ค่อยได้กินขนมหน้าตาสวยงามเช่นนี้” อาจั่วรีบพูดขึ้นเพราะเกรงว่าคนอื่นจะเข้าใจแม่ทัพน้อยของเขาผิดไป แต่ที่เขาพูดไปก็เป็นความจริง เนื้อแห้ง หมันโถวแข็งๆ แม่ทัพน้อยก็กินได้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ทำให้เป็นที่รักใคร่ของทหารทุกระดับชั้น เรื่องที่อาจั่วพูดก็เป็นเรื่องจริง แต่ส่วนหนึ่งก็เพราะฟู่หรงซินไม่ค่อยกินขนมหวาน นางใช้ชีวิตในกองทัพ หากเลือกได้ก็กินอาหารที่หนักท้อง เมื่อได้กลับมาอยู่เมืองหลวงจึงอยากเปลี่ยนจากแม่ทัพน้อยมาเป็นคุณหนูฟู่หรงซ
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 15 เรือนแม่ทัพน้อย 2
ฟู่หรงซินมองชายหนุ่มยกมือวางบนโต๊ะไร้ท่าทีอิดออดหรือตั้งคำถาม มีเพียงการทำตามคำสั่ง ซึ่งการกระทำนี้ทำให้มุมปากของแม่ทัพยิ้มยกยิ้มน้อยๆ ดวงตางามมองข้อมือที่มีรอยช้ำตรงหน้า นางเลิกคิ้วเล็กน้อย หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นรอยโซ่ตรวนตั้งแต่วันที่นางพบเขาครั้งแรกแล้ว ฟู่หรงซินวางนิ้วของตนจับชีพจร เซี่ยหลินรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่สัมผัสผิวกาย เขาเข้าใจไปว่านางต้องการรู้ว่าร่างกายของเขาถูกทำลายวรยุทธจริงหรือไม่ แม่ทัพหญิงพยักหน้ากับตัวเองแล้วชักมือกลับเพื่อหยิบตลับยาเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ นางใช้นิ้วโป้งดีดฝาตลับยาออกแล้วหยิบยาลูกกลอนสีดำจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็อ้าปากรับและกลืนยาลงคอโดยไม่ถามอะไร ปลายนิ้วของนางสัมผัสริมฝีปากที่แห้งเป็นขุย นางขมวดคิ้วยุ่งเหยิงก่อนเอ่ยปากสั่งการอย่างรวดเร็ว “อาจั่วไปหาชารากบัวมาให้คุณชายเซี่ย” “อ่า...” “หรือเจ้าจะให้ข้าไปทำเอง” “ขอรับ!” อาจั่วกลัวแม่ทัพน้อยเป็นที่สุด แค่ถูกถลึงตาใส่เขาก็วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวสือไปดูในครัว มีของว่างอะไรก็ยกมา” “เจ้าค่ะ”
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 14 เรือนแม่ทัพน้อย 1
ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง อ่า...ไม่ซิ จะเรียกข่าวลือได้อย่างไร ในเมื่อเป็นความจริง และความจริงที่ว่าก็คือแม่ทัพน้อยฟู่หรงซิน ขอเลือกบุรุษที่จะเป็นสามีด้วยตนเอง ทั้งที่มีคู่หมั้นคู่หมายเป็นถึงรัชทายาทแห่งแคว้น แต่น้อยคนนักจะพูดถึงเรื่องที่แม่ทัพน้อยขอตัวองค์ชายตัวประกัน เซี่ยหลินเองก็ยังไม่เข้าใจ ตัวเขาไม่มีสัมภาระใด เมื่อถูกส่งมาอยู่กับแม่ทัพน้อยฟู่หรงซิน ก็แค่ถูกจับยัดใส่รถม้าแล้วนำมาส่งถึงจวนเจิ้งกั๋วโหว เดิมทีเขาก็คิดว่าคงถูกส่งตัวไปค่ายทหาร แต่สามวันแล้วยังคงอยู่ที่เรือนเล็กข้างเรือนหลักของแม่ทัพน้อย จะเรียกว่าถูกคุมตัวก็ไม่เชิง มีอาหารส่งมาให้ทั้งสามมื้อ รวมทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับผลัดเปลี่ยน ที่หลับนอนก็สะอาดดี ขาดก็แค่บ่าวรับใช้ ไม่เช่นนั้นเขาคงลืมตัวว่าตนอยู่ในฐานะเชลยตัวประกัน เสียงเคาะประตูปลุกเซี่ยหลินตื่นจากภวังค์ เขาย้ายสายตาจากนอกหน้าต่างมาที่ประตูห้อง ชายหนุ่มรูปร่างปราดเปรียวก้าวเข้ามา แม้ไม่ได้มีท่าทีนอบน้อมแต่ก็ไม่ถึงกับดูแคลนฐานะของเขา “องค์ชายเซี่ยหลิน...” “ตอนนี้ข้าอยู่ในฐา
ประกาศิตทรราช ตอนที่ 13 เข้าวังหลวง 3
เสียงอื้ออึงยังคงดังไปทั่ว ฟู่เทียนจิ้งรู้ว่าไม่อาจเปลี่ยนใจบุตรสาวได้จึงลุกขึ้นแล้วก้าวออกมาค้อมเอวขออภัยต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ “เป็นความผิดของกระหม่อมที่ตามใจบุตรสาวมากเกินไป..พ่ะย่ะค่ะ” “ช่างเถอะ เราก็เอ็นดูหรงซินราวกับเป็นลูกสาวของตนเอง ย่อมเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นพ่อดี ไม่มีพ่อคนไหนกล้าขัดใจลูกสาวสุดที่รักได้” ฮ่องเต้ทรงหัวเราะขึ้น “หยางเซินเล่า เจ้าคิดอย่างไร” รัชทายาทหยางเซินได้ยินก็ลุกขึ้นและก้าวมายืนใกล้กับฟู่หรงซิน ถูกถามเช่นนี้เขาจะพูดได้หรือว่า ‘ไม่ยินยอม’ หากพูดไปก็เหมือนว่าตนเองไม่มั่นใจว่าหัวใจของแม่ทัพหญิงอยู่ที่เขา “เรื่องนี้...” “กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ” สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังองค์ชายสามที่ส่งเสียงขึ้นก่อนจะก้าวออกมาด้านหน้า สายตาของเขาปะทะกับรัชทายาทแล้วยิ้มน้อยๆ “เจ้ามีสิทธิ์อันใดเอ่ยวาจาเช่นนี้” รัชทายาทหยางเซินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าไม่มีสิทธิ์ แต่เมื่อครู่ได้ยินแม่ทัพฟู่หรงซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจึงรู้สึกชื่นชมยิ่งนัก หา
Maaari mong magustuhan
ชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง132.3K viewsลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม167.5K viewsหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.4K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.1K viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม165 viewsสามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า101 viewsเกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย
ญาดาวดี ณ รัตติกาล78 viewsพี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก
ม่านอวี้318 views
