ตอนที่ 5 กลับเข้าเมืองหลวง

          ขบวนทัพของตระกูลฟู่กลับเข้าเมืองหลวงอย่างองอาจน่าเกรงขาม ชาวบ้านต่างพากันมารอต้อนรับส่งเสียงร้องด้วยดีใจ ภาพแม่ทัพน้อยนามฟู่หรงซินนั่งอยู่บนหลังม้าแสนองอาจ ชุดเกราะที่สวมใส่สะท้อนแสงตะวันยิ่งเสริมบารมีให้แม่ทัพน้อยผู้มีใบหน้าเรียงนิ่ง   ฟู่หรงซินเป็นแม่ทัพหญิงที่อายุเพียงสิบแปดทว่ากลับเก่งกล้าสามารถไม่น้อยกว่าบิดาหรือพี่ชายของนางเลยสักนิด สมกับที่เกิดมาในตระกูลนักรบ

            แผ่นหลังของแม่ทัพหญิงเหยียดตรง มือที่กำบังเหียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทุกอย่างไม่ต่างจากในความฝันอันแสนยาวนานนั้น  ตอนนี้นางเชื่อแล้วว่านางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นความเมตตาจากสวรรค์หรือเพราะบรรพชนไม่ต้องการให้สูญสิ้นสกุลฟู่ นางจึงได้มายืนตรงนี้อีกครั้ง

            ม้าศึกงามสง่ามุ่งหน้ามาที่จวนสกุลฟู่  เงาร่างของมารดาที่ยืนรอต้อนรับอยู่ในสายตาของฟู่หรงซิน  หญิงสาวบังคับให้ม้าหยุดแล้วกระโดดลงอย่างรวดเร็วแทบจะพุ่งเข้าไปในทันที   ฟู่หรงซินรู้ดีว่าเรี่ยวแรงนางมีมากกว่าสตรีทั่วไปจึงยั้งมือได้ทัน แต่กระนั้นนางก็วาดวงแขนกอดมารดาแนบแน่น กลิ่นเครื่องหอมจางๆ ที่คุ้นเคยนี้ทำให้อยากหลั่งน้ำตา มีเพียงการกอดมารดาเท่านั้นที่ย้ำเตือนว่านางได้กลับมาแล้วจริงๆ

            ในชาติก่อน หลังจากนางเข้าถูกแต่งตั้งเป็นมารดาแผ่นดินได้ไม่นาน ชายแดนเกิดความไม่สงบ บิดากลับคืนสู่สมรภูมิอีกครั้ง ทว่าศึกที่คิดว่าง่ายดายกลับคราชีวิตบิดาและพี่ชายทั้งสอง มารดาเสียใจร่ำไห้จนดวงตามืดบอด  จากนั้นสองปีมารดาจึงติดตามบิดาไป

            “ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้ว”

           ซูหลานผู้เป็นมารดาตกตะลึงไปครู่ใหญ่ แม้แต่บิดาผู้เป็นเจิ้งกั๋วโหวยังนิ่งงันไปชั่วขณะ ผู้เป็นพ่อแม่ย่อมรู้นิสัยบุตรีเป็นอย่างดี  ฟู่หรงซินมีนิสัยรักอิสระไม่ยึดถือธรรมเนียมสตรีปฏิบัติตัวเช่นเดียวกับบุรุษ นางเย่อหยิ่งทะนงตน เรื่องที่จะทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกับบิดามารดานั้นเป็นเรื่องยากยิ่ง  แต่เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้แม้ประหลาดใจเพียงใดแต่ก็ไม่ซักถาม  กระทั่งรถม้าของสกุลฟู่มาหยุดหน้าประตูจวน  ฟู่หรงซิน จึงเงยตัวขึ้นแล้วหมุนตัวไปเดินไปรับผู้เป็นอาลงจากรถม้ากระทั่งมานั่งบนรถเข็นด้วยตนเอง จากนั้นจึงให้อาจั่วเข็นรถให้ท่านอาต่อ

            ไม่ว่าใครในสกุลฟู่ก็ล้วนประหลาดใจกับการกระทำของแม่ทัพน้อย  ทว่าย่อมไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่ฟู่เจ๋ออวี่ ผู้เป็นอาและกุนซือยังชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ฟู่หรงซินก็เอาอกเอาใจเขาทุกอย่าง ที่นั่งในรถม้าก็สั่งให้คนปูพรมเนื้อหนาไม่ให้เขาได้รับความกระทบเทือน  เวลาที่เจ้าวัวดื้อผู้นี้เอาใจใส่ผู้อื่นนั้นกลับทำให้คนนึกหวาดหวั่นความคิดของนางมากกว่าดีใจเสียอีก

            “ท่านอาสาม โปรดระวัง”

            “อื้ม”  

            ฟู่เจ๋ออวี่สบตากับฟู่เทียนจิ้งเป็นผู้พี่ชายและบิดาของเจ้าวัวดื้อตัวนั้น  ฟู่เทียนจิ้งค้อมเอวลงกระซิบถามน้องชายเบาๆ

            “มีเรื่องใดเกิดขึ้นหรือ? ในจดหมายบอกว่าราบรื่นดีมิใช่รึ”

            “เรื่องนั้น...เข้าไปคุยในบ้านเถิด”

            “จริงสิ พวกเจ้าเพิ่งเดินทางมาถึง เข้าจวนพักผ่อนเสียก่อน”  ฟู่เทียนจิ้ง หรือเจิ้งกั๋วโหวพยักหน้ารับแล้วเงยตัวขึ้น ทว่าเมื่อสบตากับดวงตาคู่งามของบุตรสาวพลันรู้สึกเย็นวาบเสียวสันหลัง เขาโบกมือให้ทุกคนเข้าจวน

            บ่าวไพร่ทั้งจวนต่างเกรงกลัวคุณหนู เอ่อ แม่ทัพน้อยเป็นที่สุด นอกจากนิสัยมุทะลุดุดันและวรยุทธล้ำเลิศแล้วยังมีพละกำลังเหนือสตรีทั่วไป  ต่อให้นางแค่ใช้นิ้วดีดเบาๆ ก็ทำให้คนกระดูกหักโดยง่าย  แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้คือแม่ทัพน้อยประคองฮูหยินใหญ่เดินเข้าจวนอย่างระวัง บ่าวไพร่เองก็ต่างลุ้นระทึกหวังใจว่าจะไม่ทำให้กระดูกของฮูหยินใหญ่แตกหักคามือ

            ยามนี้ฟู่หรงซินไม่คิดเรื่องอื่นใด ขอแค่ได้ดูแลปรนนิบัติมารดาบิดาให้สมกับที่ตนได้มีโอกาสกลับมาในครอบครัวนี้อีกครั้ง นางรู้ว่าที่ผ่านมาตนนั้นผิดต่อสกุลฟู่มากยิ่งนัก การกลับมาครั้งนี้นางกลับมาเพื่อสกุลฟู่เท่านั้น

            ส่วนชายที่นางเคยรัก...ก็แค่ก้อนกรวดที่ติดรองเท้าของนางเท่านั้น

            ชาวเมืองต่างพากันพูดถึงทัพอันเกรียงไกรของแม่ทัพน้อยฟู่หรงซิน จนไม่มีผู้ใดทันสังเกตว่าท้ายขบวนของทหารเหล่านั้นคือรถม้าขององค์ชายและองค์หญิงที่ถูกส่งมาที่แคว้นเหลียนอวิ๋น ในฐานะ ‘ตัวประกัน’

          ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือดขององค์ชายเซี่ยหลินจากแคว้นจิ่นหลัวไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ยามนี้ริมฝีปากของเขาแห้งรวมทั้งลำคอที่ราวกับฝุ่นทราย หากไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ไม่ได้ดื่มกิน

            ชายหนุ่มหลุบตาลง นอกจากถูกทำลายวรยุทธแล้วยังถูกบังคับให้ดื่มยาพิษ ชีวิตของเขาคนเดียวแลกกับความสงบสุขของแคว้นจิ่นหลัว ก็ถือว่าชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว แม้ว่า...ตัวเขาจะไม่รู้จักคำว่าอิสรภาพเลยก็ตาม