บทที่ 13

ลี่ถิงเชินถลึงตาใส่เฉินหลิ่งด้วยสายตาเย็นชา เฉินหลิ่งรีบอธิบายไปว่า "ประธานลี่ครับ ตอนนี้คุณนายอยู่กับฉินโอวครับ"

ฉินโอวเป็นเพื่อนซี้ของซูชิงอวี่ การที่พวกเขาทั้งสองอยู่ด้วยกันนั้นเป็นเรื่องปกติ ตอนแรกเพื่อที่จะรู้ว่าซูชิงอวี่อยู่ที่ไหนและทำอะไรอยู่ ลี่ถิงเชินจึงให้เฉินหลิ่งแอดไลน์ของเธอ

เฉินหลิ่งอธิบายพลางหยิบมือถือของเธอออกมา เลื่อนไปเจอไทม์ไลน์ล่าสุดของฉินโอว ฉินโอวดัดผมเป็นผมดัดลอนสีดอกซากุระมันน่าหลงใหลมาก ลี่ถิงเชินแค่ดูแวบหนึ่งก็เห็นว่าซูชิงอวี่ที่อยู่ข้างๆ เธอ

ต่างกับสไตล์ประจำวันของเธอมันดูราวฟ้ากับดิน ผมยาวเกือบเท่าเอวจะกลายเป็นผมซอยแบบแสกกลาง เหมาะมากกับหน้าเรียวของเธอ ปกติเธอยิ้มเหมือนพระอาทิตย์ดวงน้อย นิสัยเบิกบานแจ่มใสของเธอก็กลายเป็นเศร้าลง

ในรูปนี้ เธอก้มหน้าอยู่ สวมเสื้อเชิ้ตของผู้ชายตัวใหญ่ กระดูกไหปลาร้าที่งดงามก็โผล่ให้เห็น ทั้งตัวของเธอดูมีความสวยและทรงเสน่ห์แบบโทนเย็นที่เปล่งออกมา

แคปชั่นคือ คืนชีพ

ลี่ถิงเชินไม่รู้ตัวว่ามือของตัวเองที่กุมมือถืออยู่นั้นสั่นเบาๆ ถูกเธอก่อกวนมาตลอดหนึ่งปี ตอนนี้เธอเลือกที่จะปล่อยมือ เห็นๆ อยู่ว่าเป็นสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น แต่ทำไมมันเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกล่ะ

ไม่ได้ น้องสาวของตัวเองนอนอยู่ใต้ดิน ทำไมเธอถึงได้ชีวิตใหม่

เขาไม่ได้ปวดใจแน่นอน ก็แค่ไม่ยอมรับมันเท่านั่นเอง

การทรมานยังไม่จบ เธอจะหนีไม่ได้แน่

ลี่ถิงเชินยังตกอยู่ในความคิดของตัวเอง เฉินหลิ่งจึงพูดเสริมขึ้นมาว่า "คุณฉินพาคุณนายไปที่ไนต์คลับเฮยหม่าแล้วครับ"

เขาเลื่อนดูไทม์ไลน์ไปเรื่อยๆ ในสภาพห้องที่สลัว ซูชิงอวี่กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟานุ่ม ๆ หนุ่มหน้าตาดีในชุดขาวคุกเข่าลงและป้อนองุ่นให้เธอ

ในขณะนี้ ลี่ถิงเชินเกือบจะทำมือถือของเฉินหลิ่งแตก

"ไปที่ไนต์คลับเฮยหม่า"

ภายในรถมีความเย็นหนาวอยู่ สมองของลี่ถิงเชินเต็มไปด้วยชายหนุ่มที่สวมเสื้อสีขาว

เขารู้ว่าซูชิงอวี่ชอบดูเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวมาก หลังจากนั้นเธอก็วาดรูปที่เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตอนวัยรุ่น ทำให้ฉุกคิดได้ว่าลี่ถิงเชินก็เข้าใจว่าตัวเองไม่อยากหย่าจริง ๆ

ไม่ใช่แค่ไม่อยากหย่ากันเท่านั้น แต่เขายังอยากขังเธอให้เธออยู่ข้างๆเขาตลอดชีวิต ให้ชีวิตของเธอมีความทุกข์อยู่ทุกวันเพื่อไถ่โทษให้กับซูฉี่ผิง

เฉินหลิ่งกลัวมากจนกลั้นลมหายใจในรถ พวกเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ถ้าไป๋หยวนหยวนมาขออะไร ลี่ถิงเชินก็จะตอบรับแน่นอน แต่พวกเขาทั้งสองไม่รู้ว่าความรู้สึกของลี่ถิงเชินต่อไป๋หยวนหยวนเป็นยังไง

ถึงอย่างไรก็ตามไม่ว่าเขาจะไม่สนใจซูซิงอวี่ แต่ทั้งสองคนรู้สึกว่าคนที่เขารักจริงๆ ยังคือเธอ

แต่บางครั้งเมื่อรักกันมากขึ้น ความเกลียดชังก็มากขึ้นตามด้วย เมื่อมีความเกลียดชังทำให้ลี่ถิงเชินหลงทาง จึงไม่ลังเลที่จะทำให้เธอเจ็บปวด แม้แต่ต้องใช้ทุกสิ่งทุกอย่าง

เมื่อลี่ถิงเชินรีบไปถึงไนต์คลับเฮยหม่า รอยเงาของพวกเธอก็หายไปตั้งนานแล้ว ที่แท้ก็เป็นเพราะซูชิงอวี่พาฉินโอวที่เมาหัวราน้ำกลับบ้านเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และมันก็ทำให้ลี่ถิงเชินไปเก้อเสียแล้ว

ลี่ถิงเชินให้คนไปหาหลายๆที่แล้ว แต่แม้กระทั่งเงาของซูชิงอวี่ก็มองไม่เห็น ยิ่งไปกว่านั้นเฉินหลิ่งยังไปตรวจสอบทุกโรงแรมทั้งเมืองแล้วก็ไม่มีข่าวอะไรเลย

"ประธานลี่ครับ คุณนายคงหาที่พักไว้ล่วงหน้าแล้วนะครับ ถ้าไม่ได้หาเอเจนท์ เราอาจต้องใช้เวลาอีกนิดหนึ่งครับ"

ลี่ถิงเชินขมวดคิ้วกับเรื่องนี้ คิดว่าเธอวางแผนตั้งนานแล้ว พอจะได้เงินก็จะจากไปทันที

"ไปตรวจสอบ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ต้องหาเธอให้เจอ"

ข่าวดีก็คือซูชิงอวี่ไม่ได้พาผู้ชายออกจากร้าน ชายหนุ่มที่เคยต้อนรับซูชิงอวี่ถูกมัดแน่น และกำลังคุกเข่าตรงหน้าเขาอยู่

ลี่ถิงเชินจุดซิการ์ และท่ามกลางควันไฟ เขามองดูชายสองคนที่ตัวสั่นอย่างเย็นชา "เงยหน้าขึ้น"

สองคนนี้ไม่คาดคิดว่าจะมีปัญหากับเจ้านายใหญ่ขนาดนี้ ร่างกายของเขาสั่นมาก เสียงของเขาสั่นขณะที่เขาตอบ "ท่าน...ท่านลี่ครับ"

"แตะต้องตัวเธอที่ไหนบ้าง"

"ไม่ๆ คุณผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบคนอื่นแตะตัวเธอ เธอรักษาระยะห่างของเราไว้เสมอ แค่ดื่มไวน์เพียงสองแก้วแล้วก็พาเพื่อนจากไปแล้วครับ"

ลี่ถิงเชินยิ้มแห้งและโน้มตัวลงมาเชยคางของหนึ่งในสองคนนั้น และมองอย่างละเอียด พบว่าเขาแต่งหน้าเข้มมาก กลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งทั้งตัวทำให้เขาขมวดคิ้ว “คิดไม่ออกเลยว่าเธอจะกินองุ่นของขยะอย่างแก”

หนุ่มชายกลัวจนเกือบจะร้องไห้ อีกวินาทีต่อมา ลี่ถิงเชินพูดอย่างไร้ความปรานี "ตัดนิ้วเขาซะ"

"โปรดไว้ชีวิตเราด้วยนะท่านลี่"

เฉินหลิ่งได้เทปกล้องวงจรปิดในห้อง "ประธานลี่ครับ คุณนายไม่ได้แตะตัวพวกเขาจริงๆ"

ชายหนุ่มทั้งสองร้องไห้โฮออกมา ไม่คิดว่าแค่ป้อนองุ่นจะทำให้ต้องเสียนิ้วมือของตนไป พวกเขาแค่อยากหาเงินจากผู้หญิงรวยเพื่อจะเปลี่ยนงานก็เท่านั้น

ในที่สุด ก็มีสาวสวยเข้ามา ถึงแม้ว่าชายหนุ่มทั้งสองพยายามจะทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเธอ แต่เธอกลับไม่ได้มองพวกเขาเลยแม้แต่น้อย และในตอนนี้ยังมีมัจจุราชมาลงโทษอีก มันน่าสังเวชจริงๆ

ลี่ถิงเชินไม่สนใจทั้งสองอีกต่อไป เขาขับรถอยู่อย่างไร้จุดหมาย ซูชิงอวี่ไม่มีบ้านจะอยู่ในเมืองนี้มานานแล้ว เธอจะไปที่ไหนกันแน่

เมื่อส่งซูฉี่ผิงเข้าห้องไอซียู เธอก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องอยู่ในโรงพยาบาลต่อไป เธอปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือ ลี่ถิงเชินออกตามหาไปทั่วทุกที่ที่พวกเขาเคยไปมาก่อน

สุดท้ายก็กลับไปที่ห้องหอของทั้งสอง ในคืนนั้นเขาอยู่แค่ครู่เดียวก็จากไป นานแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่

มีเฟอร์นิเจอร์เย็นเหลืออยู่ในห้องนี้ ร่องรอยของชีวิตทั้งหมดก็ถูกคนอื่นกวาดให้สะอาดแล้ว

เธอใส่ช่อดอกไม้สดบนโต๊ะทุกวัน แม้แต่แจกันก็หายไปในขณะนี้

ในห้องนอนร้าง ส่วนที่มีเธอในรูปงานแต่งงานถูกตัดทิ้งทั้งหมด เหลือเพียงแค่คนเดียวที่โดดเดี่ยวอยู่บนผนัง

เมื่อก่อนตนเองซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้เธอ หลังจากที่ตระกูลซูล้มละลายแล้ว เธอก็ไม่ได้สวมชุดเหล่านี้ เธอเอาแค่เสื้อผ้าข้างทางเท่านั้น

ส่วนเครื่องประดับและกระเป๋าราคาแพงเขาให้คนเอาไปก่อนแล้ว แหวนเพชรที่มีค่าเพียงอันเดียวของเธอก็คืนให้เขาแล้ว

ของในห้องน้ำพวก แปรงสีฟัน แก้ว และผ้าเช็ดตัวของเธอหายไปหมด เหลือแต่แปรงสีฟันไฟฟ้าแบบคู่รักของเขาที่ยังวางอยู่บนชั้น

ลี่ถิงเชินรีบเดินไปที่ห้องทารก เพราะมันคือสิ่งยึดเหนี่ยวทั้งหมดของซูชิงอวี่

เขาไม่รู้ตัวว่าฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ประตูส่งเสียงดังปังแล้วเปิดออก เขายืนอยู่ข้างประตูและมองห้องทารกที่ว่างเปล่า

ในขณะนั้น ลี่ถิงเชินใกล้จะหมดหวังในชีวิตไปเสียแล้ว

เธอตัดทุกอย่างเกี่ยวกับเขาออกอย่างสมบูรณ์

"ประธานลี่ไม่ต้องห่วงครับ ผมตรวจสอบสายการบินและสายรถประจำทางทั้งหมดแล้ว ไม่พบว่าคุณนายซื้อตั๋วเลย พ่อซูยังอยู่ในโรงพยาบาล คุณนายจะอยู่ในเมืองนี้แน่ๆ"

จากนั้น ลี่ถิงเชินก็ค้นพบสิ่งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาสามารถฆ่าซูฉี่ผิงได้อย่างง่ายดาย แต่เขาไม่ได้ลงมือทำ คงเพราะซูฉี่ผิงเป็นฟางเส้นสุดท้ายของซูชิงอวี่จากจิตใต้สำนึกของเขา

ตราบใดที่ซูฉี่ผิงยังมีชีวิตอยู่ เธอจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเสมอ

"ไปหาเธอ แล้วพาเธอกลับมา"

"ครับ"

ลี่ถิงเชินนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ เวลาที่ไม่ได้นอนกับเธอ บ่อยครั้งที่เขานอนไม่หลับทั้งคืน

รู้ดีว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับซูชิงอวี่ แต่เขาก็ไม่ยอมรับความเป็นจริงเสมอ

เมื่อเห็นเธอมีความสุข เขาจะนึกถึงน้องสาวผู้น่าสงสารของตัวเอง สิ่งที่แย่ที่สุดคือเธอเป็นลูกสาวของซูฉี่ผิง มันก็คือสิ่งที่เธอควรอดทน

เขารักเธอจนบ้าคลั่งและก็เกลียดเธอจนบ้าคลั่งด้วย และจะทรมานเธอเพื่อบรรเทาความโกรธของตัวเองด้วย

บางทีเขาควรเปลี่ยนวิธีการลงโทษเสียแล้ว