บทที่ 12

ทั้งสองสาวที่เพิ่งอกหักมีเรื่องที่เสียใจมากมายที่คล้ายกัน โดยที่ฉินโอวได้เลือกช่างตัดผมหนุ่มหล่อมาสองคน และเมื่อช่างตัดผมเห็นซูชิงอวี่ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นก็แนะนำทรงผมที่กำลังเป็นที่นิยมในช่วงนี้ให้กับเธออย่างรวดเร็ว

แต่ซูชิงอวี่กลับปฏิเสธโดยตรง "ตัดให้สั้นก็พอค่ะ ยิ่งสั้นยิ่งดี"

"คุณลูกค้าครับ แม้ว่าตอนนี้ทุกคนมักจะชอบแต่งตัวให้ดูดีและดูเท่ แต่ตามความคิดของเรานั้น ถ้าผมตัดสั้นเกินไป การทำทรงผมก็จะมีข้อจำกัดบางอย่างนะครับ ผมว่าเราลองตัดให้เท่าไหล่ดีไหมครับ ทรงนี้จะทำให้ดูเด็กลง และไปทุกๆ ที่ได้นะครับ"

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ"

“คุณลูกค้ามีผมสลายมาก แค่ดูก็รู้ว่าไว้ผมยาวมาหลายปีแล้ว ถ้าตัดสั้นมันจะน่าเสียดายมากเลยนะครับ” ช่างตัดผมส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

ซูชิงอวี่มองตัวเองในกระจก ถึงแม้ช่วงนี้เธอจะพักผ่อนน้อยและหน้าซีด แต่หน้าตาของเธอก็ยังสวยเหมือนเดิม สวนผมดำขลับที่ไม่ได้รักษามานานนั้นก็ขยับปลิวไสว ทำให้เธอดูสวยสง่าเป็นอย่างมาก

ลี่ถิงเชินชอบผมยาวของเธอ เธอไม่ได้ตัดมันมาสองสามปีแล้ว และเมื่อเห็นว่าช่างตัดผมไม่อยากจะลงมือตัด ซูชิงอวี่ก็หยิบกรรไกรมาด้วยรอยยิ้ม "งั้นฉันตัดเองนะ"

การกระทำของซูชิงอวี่เร็วมาก ไม่ลังเลเลยสักนิด ผมสีดำขลับกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ราวกับเวลาของวัยหนุ่มสาวที่งดงามได้ถูกตัดออกจากตัวเองในที่สุด

"เอาล่ะ ที่เหลือก็ต้องรบกวนคุณด้วยนะ" ซูชิงอวี่คืนกรรไกรมาให้ช่างตัดผม และให้เขาตัดเป็นทรงผมอะไรก็ได้

เมื่อฉินโอวที่ย้อมผมเป็นสีดอกซากุระออกมาเห็นทรงผมใหม่ของซูชิงอวี่แล้วนั้น แวบแรกเธอรู้สึกน่าทึ่ง แวบที่สองมันก็ดูสวยเหลือเกิน

"ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าถ้าคนสวย อย่างไรก็สวย เพื่อนอวี่ ตอนนี้เธอเท่มากเลยนะ!"

เพื่อให้เหมาะกับแสกกลางแบบเกาหลีของซูชิงอวี่ ฉินโอวรีบลากเธอไปที่ห้าง และซื้อเสื้อผ้าสไตล์แมนๆสองสามตัวให้กับเธอ จากนั้นทั้งสองก็เดินไปตามถนน และมีหลายคนที่จับจ้องมองมา

เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ฉินโอวก็ลากซูชิงอวี่ไปถ่ายเซลฟี่ที่นอกหน้าต่างห้องอาหารเพื่อโพสต์บนไทม์ไลน์

แคปชั่นคือ คืนชีพ

ซูชิงอวี่พาเธอไปกินเมนูสเต๊กที่เธอไม่ยอมกินมาก่อนเพราะแพง ฉินโอวยิ้มด้วยความดีใจ "อวี่อวี่ เธอว่าพวกเราตอนนี้ดูเหมือนเด็กมัธยมตอนปลายในตอนนั้นมั้ย ตอนนั้นเราคิดว่าปัญหาที่ยากที่สุดก็คือสมการเชิงฟังก์ชัน แต่ตอนนี้กลับคิดว่าสมการมันยากตรงไหนล่ะ ใช้สูตรก็แก้สมการได้แล้ว มันไม่เหมือนผู้ชายหรอกนะ ที่ต่อให้เราจะควักดวงมาถวายให้กับเขา แต่เรากลับต้องเจ็บปวดเสียทุกครั้งไป"

ซูชิงอวี่ไม่ได้ดื่มมานานแล้ว คืนนี้ก็เลยอยากปล่อยตัวปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย เธอจิบไปนิดหน่อย "เธอก็คือเด็กกากนั่นแหละ ฉันไม่เคยคิดว่าฟังก์ชันมันยากนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ใครจะไปเทียบกับเธอที่เด็กเนิร์ดได้ล่ะ ตอนที่เธอกระโดดข้ามชั้นมาม.4 อายุเพียง 13 เท่านั้น ฉันนึกว่าเป็นเด็กประถมเดินเข้ามาผิดห้องเสียด้วยซ้ำ ใครจะรู้ว่านี่มันอัจฉริยะชัดๆ"

ฉินโอวรินไวน์แก้วใหญ่ให้กับเธอ ถือแก้วไวน์แล้วพูดว่า "ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะหรือไอ้โง่ มาชนแก้วกัน เพื่อความโสด เพื่อความสุข ไม่มีไอ้ขยะนั้นอีกแล้ว ฉันอยากจะซื้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น.... "

เมื่อพูดถึงคนนั้น ฉินโอวก็หลั่งน้ำตาออกอีกครั้ง "เพื่อนอวี่ เธอรู้ไหมล่ะว่า เมื่อก่อนฉันอยากกินสเต๊กก็จะไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อสเต๊กสังเคราะห์เพียงแค่ร้อยบาท ฉันประหยัดกินประหยัดใช้ก็เพื่อให้เขาเรียนต่อได้ ฉันตั้งใจทำงานทุกวันก็เพื่อให้อนาคตของพวกเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันอายุเพียง 24 เท่านั้น ฉันก็ไม่เคยซื้อกระโปรงที่ดีให้ตัวเองเลย เขาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? "

ทุกๆบ้านล้วนมีปัญหา ซูชิงอวี่แม้แต่ปัญหาในบ้านของตัวเองก็ยังไม่ได้จัดการ เธอจึงทำได้แค่พูดโน้มน้าวฉินโอวอย่างอ่อนโยนให้มองไปข้างหน้าเท่านั้น

เดิมทีฉินโอวจะส่งเธอกลับบ้าน แต่คิดไม่ถึงว่าฉินโอวจะอาศัยโอกาสตอนที่ตัวเองเมาจนสะลึมสะลือ จำใจต้องพาเธอไปที่ไนต์คลับเฮยหม่า

และซูชิงอวี่ก็ถอนหายใจอีกครั้ง เพราะรู้ว่าฉินโอวต้องหาที่ระบายออก

อย่างไรก็ตาม ตัวเธอเองจะผ่อนคลายความตึงเครียดของตนในเวลาหนึ่งปี แต่ฉินโอวรีบจัดการสิ่งเหล่านี้แล้วกลับบ้านอย่างรวดเร็ว แต่มันไม่แสดงว่าเธอสามารถปลงหมดได้ทันที

เมื่อนึกถึงว่าแม้ตัวเองอาจจะไม่ตายหลังทำคีโมก็ตาม เธอก็กลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถอยู่ข้างกายของเธอได้นานในอนาคต ซูชิงอวี่จึงไม่ได้ปฏิเสธ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาถึงสถานที่แบบนี้ แต่ฉินโอวตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ ตบมือของซูชิงอวี่แล้วว่า "มาดูสิ ผู้ชายคนนี้เนี่ย หล่อเป็นบ้าเลย"

ซูชิงอวี่ไม่ได้สังเกตอะไร เธอหันกลับไปมองที่ภาพวาดม้าสีหมึกที่ทรงพลังนั้นในห้องโถง มองเห็นเพื่อนกำลังตื่นเต้นชอบใจกับรูปภาพ เธอก็ได้แต่เออออไปว่า " อื้ม "

“เธอไม่ต้องเกรงใจฉันนะ ฉันเลี้ยงแฟนเก่าได้ คนอื่นฉันก็เลี้ยงได้เหมือนกัน สู้ฉันเลี้ยงคนที่หล่อและปากหวานกว่าไม่ดีกว่าหรอ เธอคิดว่ายังไง”

"ใช่ๆ"

ฉินโอว คนที่ปกติแล้วขนาดจะเสียเงินเรียกรถยังไม่กล้าจะเสีย วันนี้เป็นอะไรไปรวยข้ามคืนซะงั้น เธอพาซูชิงอวี่เข้าไปในห้องใหญ่ แค่ครู่เดียวก็สั่งแชมเปญปาไปตั้งสิบขวดแล้ว

ซูชิงอวี่จะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ผู้จัดการพานายแบบเข้ามาสิบคน มีหลายแบบหลายสไตล์ มีทั้งผู้ชายน่ารัก อ่อนหวาน เรียบร้อย แบดๆ และหล่อเข้ม

ฉินโอวพูดอย่างใจกว้างว่า "ชอบใครเลือกได้เลย"

ทั้งสิบคนนี้บางคนส่งสายตาหวาน บางคนอวดซิกแพค ซูชิงอวี่ก็ไม่รู้ว่ามองตรงไหนดี แค่ปฏิเสธไปว่า "ไม่ๆ ฉันดื่มไวน์ก็พอล่ะ"

ฉินโอวเลือกผู้ชายมาสองคน พร้อมหยิบเงินสดออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนลงบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างเป็นเจ้านายว่า “มาๆ วันนี้พวกนายสองคนต้องมาทำให้เธอมีความสุข”

ผู้ชายทั้งสองสวยสดงดงาม ต่างกับลี่ถิงเชินราวฟ้ากับดิน

ผู้ชายทั้งสองคนที่นั่งอยู่ที่ข้างๆของซูชิงอวี่ละทางซ้ายและทางขวา คนหนึ่งป้อนองุ่นให้ อีกคนหนึ่งเทไวน์ให้ ทำให้ซูชิงอวี่อยากออกไปเพราะไม่สบายใจ

ฉินโอวยืนมือตบขาของเธอ"อะไรกัน มาถึงวันนี้เธอยังรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองเพื่อเขาหรอ ตอนเขาสำส่อนเขาเคยนึกถึงเธอไหมล่ะ เธอหย่ากันแล้วยังกลัวอะไรกัน วันนี้เธอปล่อยตัวได้ไหม ฉันมีเงินพอไม่ต้องเป็นห่วงเลย "

ก็รู้ว่าเอเจนท์มีคอมมิชชั่นสูง และบ้านที่เธอขายได้ยังเป็นวิลล่าอีกด้วย มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เมื่อขายออกไปหนึ่งแห่งก็จะมีเงินเข้ามาห้าแสนกว่าถึงล้านบาทเลยทีเดียว เธอประจบประแจงลูกค้าเก่ง และได้คอมมิชชั่นไม่น้อย ถ้าไม่ต้องซื้อบ้านให้แฟนของเธอ นับว่าจะเป็นเศรษฐีน้อยไปเลย สุรุ่ยสุร่ายบางคืนก็ไม่เป็นไรหรอก

ฉินโอวตัดสินใจปล่อยตัวจนจะตายในคืนนี้

ในวิลล่าลู่ไห่จวี

หลังจากหมอพยายามมาทั้งวัน ในที่สุดไข้ของเด็กก็ลดลง ลี่ถิงเชินเลยถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลังช่วยห่มผ้าให้เด็ก เขาก็ออกจากห้องเบาๆ

ไป๋หยวนหยวนมาทักทายเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ถิงเชิน ตอนนี้ดึกแล้ว ทำไมคืนนี้ไม่พักที่ลู่ไห่จวีล่ะฉันกลัวว่าเด็กจะตื่นขึ้นมาตอนกลางคืน คุณก็รู้ คุณอยู่ที่นี่เด็กก็ไม่ค่อยร้องไห้นะ"

ลี่ถิงเชินนวดบริเวณขมับสักหน่อย ตอบอย่างเหนื่อยๆ ว่า "ผมยังมีงานเลี้ยงส่วนตัวอีก คืนนี้หมอจางไม่ได้กลับบ้าน มีอะไรก็หาเขาเถอะ"

ไป๋หยวนหยวนลังเลเมื่อรู้ว่าเธอไม่สามารถบังคับให้เขาอยู่ต่อได้ นึกว่าวันนี้สิบโมงครึ่งโทรหาเขา เขาจดทะเบียนหย่าแล้ว คิดว่าจะไม่มีปัญหาตามมา

เธอรู้ว่าใจร้อนไม่ได้ จึงตอบอย่างมีน้ำใจ "โอเค เดินทางปลอดภัยนะคะ"

ลี่ถิงเชินพยักหน้าแล้วจากไป พอเขาขึ้นรถ เฉินหลิ่งก็ส่งกุญแจให้เขา "ประธานลี่ครับ เป็นกุญแจวิลล่าของคุณนายส่งมาครับ"

ลี่ถิงเชินหน้าบึ้งและพูดถากถางว่า “ได้เงินแล้ว ก็รีบย้ายออกไปเร็วๆนะ”

เฉินหลิ่งไม่อยากพูดอะไร แต่นึกถึงไทม์ไลน์ที่ฉินโอวโพสต์ เขาคิดแป๊บหนึ่งก็เอ่ยปาก "ประธานลี่ครับ คุณนายอาจจะ...จะละทิ้งคุณแล้ว"