บทที่ 3

ดวงตาดำขลับประกายวาวของซูหร่านหดเกร็งลงในฉับพลัน ลมหายใจสะดุดกึ๊กจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ

เขาคือลู่จิ่งซิงอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกัน

ซูหร่านจ้องมองมือของเขาเงียบ ๆ นาฬิกาเรือนเดิมเรือนนั้น ซ่อนอยู่ใต้สายโลหะเปล่งประกายเย็นเยียบ มีไฝเม็ดอ่อน ๆ เม็ดหนึ่งแฝงตัวอยู่อย่างเลือนราง

เมื่อเช้ายามที่เธอเปี่ยมด้วยอารมณ์วาบหวาม เธอรู้สึกว่าไฝเม็ดนี้ดูเซ็กซี่จนเผลอจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยซ้ำ

ซูหร่านสบถด่าในใจอย่างหนักหน่วง: ไอ้โรคจิต

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่โรงแรมไม่ยอมบอกตัวตน ปล่อยยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ แถมยังตั้งใจทำต่อหน้าคนอื่นอีก

อยากเห็นท่าทางตกตะลึงจนทำตัวไม่ถูกของเธอ หรือแค่อยากเชยชมภาพที่เธอดีใจจนเนื้อเต้นแล้วรีบโผเข้าประจบประเจงประคองกอดขาเขาไว้กันแน่?

เมื่อคืนเพราะเขาเกือบจะทำจนเธอร้องไห้ออกมา เพื่อระบายความแค้น เธอเลยฝังเขี้ยวลงไปที่ยอดอกทั้งสองข้างของเขาอย่างละทีแบบนั้นเลยเหรอเนี่ย?

แถมชายเสื้อเชิ้ตที่เขาเหน็บไว้ในกางเกง ยังเปียกชื้นอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

ไหนจะตอนเช้าที่เธอยังพูดแซวอีกต่างหาก ผู้ชายก็น่าจะไม่ชอบให้ใครมาว่าเขาแก่หรอก

ซูหร่านทั้งตกใจทั้งโกรธ ความรู้สึกขอบคุณที่มีอยู่ก่อนหน้านี้หดหายวับไปครึ่งหนึ่งในพริบตา

เธอใช้เวลาตั้งสติน้อยกว่าครึ่งวินาทีก่อนจะยื่นมือออกไป พร้อมกับกดเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยความเค้นเคี่ยวพยายามรักษาความสุภาพให้มากที่สุด “ท่านประธานลู่ พบกันเป็นครั้งแรก ฉันชื่อซูหร่านค่ะ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของโรงงานอาหารเทียนเล่ยค่ะ”

ลู่จิ่งซิงทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยื่นมือไปจับเบา ๆ แล้วผละออก ปลายคางมนพยักเพยิดไปยังเก้าอี้เล็กน้อย “เชิญนั่ง”

บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่เดินตามเข้ามาต่างอยากรู้อยากเห็นจนตัวสั่นแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่ใช้หางตาเหลือบมองกันไปมา

ต่างคนต่างก็คาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าการที่ท่านประธานลู่อุตส่าห์มาที่ชั้นแปดแถมยังมีท่าทีผ่อนคลายอย่างหาได้ยากนี้ เป็นเพราะโปรเจกต์เล็ก ๆ ที่เคยถูกปัดตกไปโปรเจกต์นั้น หรือเป็นเพราะสาวสวยสุดเซ็กซี่หน้าตาโฉบเฉี่ยวคนนี้กันแน่?

คำตอบนั้นกระจ่างชัดอยู่ในใจของทุกคนอยู่แล้ว

ชายหนุ่มรูปร่างกำยำท่าทางเคร่งขรึมที่ยืนอยู่ด้านหลังของลู่จิ่งซิง ซึ่งน่าจะเป็นผู้ช่วยพิเศษตู้ ได้เหลือบสายตาไปมองบรรดาผู้บริหารที่ตามมาแวบหนึ่ง

ทุกคนต่างเข้าใจความหมายได้ทันทีในเสี้ยววินาที ต่างพากันเดินถอยหลังออกไปด้านนอกอย่างรู้ความ

ซูหร่านฝืนปั้นรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ยื่นแฟ้มเอกสารที่เตรียมไว้ออกไปด้วยสองมือ “ประธานลู่คะ นี่คือแผนงานการระดมทุนค่ะ ทางเรามีความมั่นใจว่าจะสามารถสร้างผลกำไรและผลตอบแทนได้สูงอย่างแน่นอนค่ะ”

ผู้ช่วยพิเศษตู้รับแฟ้มเอกสารมาส่งต่อให้กับลู่จิ่งซิง พร้อมกับเอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า “อ้างอิงตามกฎหมายความปลอดภัยด้านอาหารฉบับใหม่ที่เพิ่งประกาศใช้ในเมืองจี้เฉิงเมื่อต้นเดือนก่อน โรงงานอาหารขนาดกลางและขนาดเล็กจำนวนมากต่างก็จำเป็นต้องยกระดับปรับปรุงครั้งใหญ่ หากพ้นกำหนดแล้วยังไม่ผ่านเกณฑ์ ก็มีทางเลือกเดียวคือต้องสั่งปิดโรงงานสถานเดียว”

ลู่จิ่งซิงในชุดสูทที่แผ่รังสีความเคร่งขรึมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทีสง่างาม นัยน์ตาสีเข้มทอดมองลงไปยังเอกสารอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเห็นเขานั่งลงแล้ว ซูหร่านจึงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสงบเสงี่ยม พร้อมกับแอบลอบสำรวจเขา

ยามที่ลู่จิ่งซิงตั้งอกตั้งใจทำงานช่างดูจริงจังเหลือเกิน จนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกหรือท่าทีใด ๆ ได้จากสีหน้าของเขาเลย

ยามที่เขาแต่งตัวดูดีเป็นผู้ลากมากดีแบบนี้ กลับดูแพรวพราวเย้ายวนยิ่งกว่าตอนอยู่กันตามลำพังเสียอีก

ลู่จิ่งซิงกวาดสายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “แผนงานทำได้ไม่เลวเลยนี่”

พูดจบก็สะบัดแขนเรียวยาวขึ้นเล็กน้อย “ส่งให้แผนกหนึ่งนำไปประเมินดู”

และในจังหวะที่แฟ้มเอกสารถูกยกขึ้นนั้นเอง กระดาษแผ่นบางสองแผ่นที่แปะติดอยู่ตรงปกด้านหลัง ก็ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะ

สายตาของทั้งสามคนพุ่งเป้าไปที่กระดาษแผ่นนั้นโดยอัตโนมัติ

แย่แล้ว รอบคอบแค่ไหนก็ยังมีจุดพลาด ทำไมใบเสร็จจากโรงพยาบาลเมื่อครู่ถึงได้ติดมากับแฟ้มเอกสารได้นะ

ซูหร่านรีบคว้าใบรายงานผลตรวจกลับมาอย่างรวดเร็ว พับเก็บใส่กระเป๋าทันที แล้วทำเป็นตีเนียนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผู้ช่วยพิเศษตู้ทำเป็นมองไม่เห็นและเดินออกจากห้องประชุมไปเงียบ ๆ อย่างรู้งาน

ภายในห้องเหลือเพียงแค่เขากับเธอสองคน

ลู่จิ่งซิงหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาเหลือบมองเห็น HPV TCT TP เธอตรวจครบถ้วนดีนี่ “ไม่วางใจกันเหรอ?”

ซูหร่านส่งสายตาแบ่งรับแบ่งสู้กลับไปอย่างมีมารยาท “จะเป็นไปได้ยังไงคะ”

จะให้พูดตรง ๆ ได้ยังไงเล่าว่าเธอกลัวติดโรคสกปรกจากเขา ถึงได้รีบแจ้นไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย

ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหมอบอกว่าไม่จำเป็นต้องตรวจ แถมมีผลข้างเคียงเยอะ เธอก็เกือบจะคิดกินยาต้านไวรัสฉุกเฉินไปแล้วด้วยซ้ำ

ลู่จิ่งซิงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ร่างสูงโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย “ถ้าผมบอกว่า นั่นเป็นครั้งแรกของผมเหมือนกัน คุณจะเชื่อไหมล่ะ?”

ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ระดับนี้อย่างเขาน่ะเหรอ ที่จะมีชีวิตส่วนตัวสะอาดสะอ้านราวกับน้ำใสไหลเย็น เชื่อก็บ้าแล้ว

หึ ครั้งแรกงั้นเหรอ? คงหมายถึงครั้งแรกของวันนั้นล่ะสิไม่ว่า

ซูหร่านแค่นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ย้อนถามกลับไปหน้าตาเฉย “ประธานลู่อายุเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย?”

ลู่จิ่งซิงไม่ได้ใส่ใจว่าเธอจะคิดอย่างไร เขาตอบเลี่ยง ๆ ไปทางอื่น “อีกสองเดือนกว่าก็จะยี่สิบเจ็ดแล้ว อยากจะเตรียมของขวัญวันเกิดไว้ให้ผมล่วงหน้างั้นเหรอ?”

เรียวคิ้วโก่งของซูหร่านกระตุกขึ้นเล็กน้อย “ถึงเวลานั้น เดี๋ยวฉันจะเตรียมซาลาเปามงคลรูปท้ออายุยืนแบบกล่องของขวัญแบรนด์เทียนเล่ยไว้ให้ประธานลู่โดยเฉพาะเลยค่ะ”

ลู่จิ่งซิงถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความอดสู “สู้ให้คุณลงมือทำมาให้ผมกินเองยังจะดีซะกว่า”

ซูหร่านตบปากรับคำอย่างใจป้ำ “ถ้าประธานลู่ยอมลงทุน ขนมอบหลังจากนี้ทั้งหมดของคุณ ทางเทียนเล่ยรับเหมาปรนนิบัติให้เลยค่ะ”

ลู่จิ่งซิงปรือเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “อ๋อ คุณอยากปรนนิบัติผมงั้นสินะ”

ซูหร่านนึกอยากจะชกเข้าให้สักหมัดที่สันจมูกโด่งของเขา จมูกสวย ๆ แบบนี้ ถ้าไม่ได้เลือดสักหยดคงน่าเสียดายแย่

ลู่จิ่งซิงทำท่าครุ่นคิดราวกับกำลังกังวลอยู่ไม่น้อย “ยอมให้ปรนนิยัติก็พอได้อยู่หรอก แต่อย่าเรียกร้องบ่อยเกินไปก็แล้วกัน ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งอยู่พอสมควร”

เมื่อครู่ยังสวมมาดประธานหนุ่มผู้สูงส่งเย็นชาอยู่แท้ ๆ พอคนอื่นออกไปปุ๊บก็เผยธาตุแท้ออกมาปั๊บ เล่นละครเก่งจนน่าส่งชื่อเข้าชิงรางวัลสุพรรณหงส์จริง ๆ

ต่อให้เป็นณเดชน์ คูกิมิยะก็ยังต้องยอมกราบเรียกเขาว่าอาจารย์ พร้อมกับประเคนคัมภีร์ให้ด้วยสองมือเพื่อเอาไว้แอบฝึกซ้อมในที่ลับตา

“ประธานลู่พูดล้อเล่นอะไรกันคะ ฉันไม่มีหน้าตาใหญ่โตถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

นิ้วเรียวข้อต่อนชัดเจนของลู่จิ่งซิงคลายปมเนกไทผ้าไหมแท้สีน้ำเงินเข้มออกเล็กน้อย ปลายนิ้วปัดผ่านลูกกระเดือกโดดเด่น น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดชวนให้เคลิบเคลิ้ม

“แต่ผมกลับรู้สึกว่าคุณใจกล้าไม่เบาเลยนี่”

ซูหร่านหลบสายตาที่มองมาอย่างโลมลาม ใบหูเริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย

เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อน เนกไทเส้นเรียบลื่นเส้นนี้นี่แหละที่ถูกเขากระชากออกด้วยแรง ก่อนจะนำมาพันธนาการรอบกายเธอเพื่อวัดขนาดหน้าอกและเอวของเธอบนเตียง

ตอนนั้นเขาก็ใช้น้ำเสียงทุ้มพร่าแบบนี้เช่นกัน ยามที่โน้มตัวแนบชิดอยู่เบื้องหลังแล้วกระซิบกระซาบว่าเอวของเธอขาวผุดผ่องและนุ่มนิ่มขนาดไหน จนเขาทำใจกระแทกให้มันจบเร็วเกินไปไม่ลง

ลำคอของซูหร่านแห้งผากขึ้นมาดื้อ ๆ เธอต้องแกล้งกระแอมเบา ๆ “ประธานลู่ยังมีส่วนไหนของบริษัทเราที่อยากทำความเข้าใจเพิ่มเติมอีกไหมคะ? เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังเองค่ะ”

ลู่จิ่งซิงไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับควักคีย์การ์ดสีดำตัวอักษรทองออกมาใบหนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดัง คลิก“ห้อง 8086 ผมจองไว้ตลอดทั้งปี สนใจจะสานต่อเกมเมื่อคืนสักหน่อยไหมล่ะ?”

แม้ว่าซูหร่านจะยอมรับใน “สมรรถนะในการบริการ” และขนาดฮาร์ดแวร์ของลู่จิ่งซิง แต่เธอก็ไม่ได้ใจกว้างถึงขนาดอยากจะหาคู่นอนแก้เหงาเสียหน่อย

ไม่อย่างนั้นด้วยใบหน้าและรูปร่างระดับเธอแล้ว คงไม่ปล่อยให้อายุล่วงเลยมาถึงยี่สิบสาม แถมคบหากับเซวียอี้มาตั้งครึ่งปี แต่กลับมาเสียความบริสุทธิ์เอาเมื่อคืนนี้หรอก

ผิดกับลู่จิ่งซิงที่จู่ ๆ ก็ยื่นข้อเสนอแบบนี้ออกมาในจังหวะนี้ ซึ่งก็ไม่พ้นการใช้เรื่องเงินลงทุนมาเป็นไพ่ต่อรองเพื่อบีบเธอนั่นแหละ

เมื่อวานมันเป็นสถานการณ์เฉพาะกิจ เธอตักตวงเขา เขาตักตวงเธอ ไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งจับผิดคิดเล็กคิดน้อยว่าใครได้เปรียบเสียเปรียบใคร

หากให้เธอกลับมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยแล้วปล่อยให้ตัดสินใจอย่างมีสติ ต่อให้ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ เธอก็ไม่มีวันเอาเรือนร่างและศักดิ์ศรีของตัวเองไปแลกเด็ดขาด

ยิ่งเป็นผู้ชายระดับผู้ทรงอิทธิพลที่อยู่สูงเสียดฟ้าแบบนี้แล้ว ส่วนใหญ่ก็คงต้องการให้ผู้หญิงคอยก้มหน้ายอมจำนนและประจบเอาอกเอาใจทั้งนั้น

ซึ่งเรื่องแบบนั้น เธอทำไม่ได้หรอก

ซูหร่านจึงถามออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม “ถ้าไม่ตกลงแปลว่าจะไม่ให้เงินลงทุนใช่ไหมคะ?”

ลู่จิ่งซิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทั่วทั้งใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม “นี่มันคนละเรื่องกัน เรื่องส่วนตัวจะสำเร็จหรือไม่ ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับการทำงานแบบมืออาชีพหรอก” ยามที่ลู่จิ่งซิงทำท่าทางจริงจังขึ้นมา เขามีรัศมีความน่าเชื่อถือบางอย่างที่ทำให้คนยอมจำนนจากใจจริง ราวกับว่าคำพูดที่บอกว่าจะแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกันนั้น จะต้องมีความเที่ยงตรงยุติธรรมอย่างแน่นอน

ทว่าจากประสบการณ์ของซูหร่านแล้ว ไม่ว่าหน้าตาจะอัปลักษณ์หรือดูดีแค่ไหน ทั้งคำพูดของผู้ชายและพวกนายทุน ยิ่งปฏิญาณตนหนักแน่นน่าเชื่อถือมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไว้ใจไม่ได้มากเท่านั้น

คำว่าทำงานแบบมืออาชีพของเขานี้เป็นไปได้สูงมาก ๆ ว่าจะหมายความว่า... ถึงแม้พวกเราจะเคยร่วมเตียงด้วยกันมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถเอาเรื่องนี้มาเปลี่ยนความจริงที่ว่าโปรเจกต์ระดมทุนของเธอไม่ผ่านเกณฑ์ได้หรอกนะ

“ขอบคุณสำหรับการทำงานแบบมืออาชีพนะคะ พอดีช่วงนี้ฉันยังไม่มีแผนทางด้านนั้นค่ะ”

“แค่ช่วงนี้สินะ” ลู่จิ่งซิงทวนคำพูดของเธอซ้ำ นิ้วเรียวยาวข้อต่อนชัดเจนกดทับลงบนคีย์การ์ด แล้วค่อย ๆ เลื่อนมันผลักมาตรงหน้าเธอช้า ๆ “ไม่เป็นไรหรอก เมื่อไหร่ที่นึกอยากขึ้นมา ก็ติดต่อมาได้ตลอดเวลา”