บทที่ 2

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

บนโต๊ะหัวเตียงมีคีย์การ์ดสีทองพิมพ์ตัวเลข 8086 ตัวโตวางอยู่ พร้อมกับยาคุมฉุกเฉินหนึ่งกล่อง

ซูหร่านนึกด่าอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่า “ไอ้คนขี้ตั๋ว”

พูดไว้ซะดิบดี แต่เอาเข้าจริงกลับไม่ยอมบอกสักคำว่าตัวเองเป็นใคร

แต่อย่างไรก็เถอะ เธอก็ไม่ได้อยากรู้เหมือนกัน

หลังจากกินยาเสร็จ เธอก็ลงมาชั้นล่างเพื่อติดต่อเคาน์เตอร์ของโรงแรม เป็นไปตามคาด หากไม่ใช่ตำรวจ ทางโรงแรมไม่มีทางเปิดกล้องวงจรปิดให้ดู และไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกตรวจสอบเป็นการส่วนตัวเด็ดขาด

ในเมื่อเซวียอี้กล้าเล่นงานเธอ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ลอยนวลไปได้ง่าย ๆ แน่

เธอไม่ใช่ประเภทที่จะยอมโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวอยู่แล้ว

ในจังหวะที่กำลังคิดว่าจะแจ้งความดีหรือไม่ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนขึ้นมา

ข้อความใหม่ถูกส่งมาจากชื่อเล่นที่ตั้งว่า “8086” : คุณน่าจะต้องการสิ่งนี้ [ไฟล์วิดีโอ]

ซูหร่านกัดริมฝีปากล่างแน่น ไอ้ผู้ชายสารเลวนั้นอาศัยจังหวะที่เธอนอนหลับใช้ลายนิ้วมือของเธอยกเลิกล็อกหน้าจอเพื่อเพิ่มเพื่อน

แถมยังเปลี่ยนชื่อเล่นให้เสร็จสรรพแถมปักหมุดแชทไว้ด้านบนสุดอีกต่างหาก

วิดีโอ! เขาคงไม่ได้แอบถ่ายตอนที่พวกเรา... หรอกนะ?

นัยน์ตาของซูหร่านฉายแววดุร้ายอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอรีบปรับโทรศัพท์เป็นระบบปิดเสียงทันที ก่อนจะหันหลังชนกำแพงแล้วเปิดไฟล์วิดีโอที่เขาส่งมาดู

ภาพบนหน้าจอกะพริบขึ้นมา หมัดเล็ก ๆ ของซูหร่านก็กำเข้าหากันแน่นในทันที

นั่นคือคลิปจากกล้องวงจรปิดตอนที่เซวียอี้แอบใส่ยาลงในน้ำผลไม้ของเธอ

ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของซูหร่านเม้มเข้าหากัน: ขอบคุณค่ะ เมื่อคืนกับเช้านี้คุณไม่ได้แอบอัดคลิปไว้ใช่ไหม?

8086: ถ้าอยากได้ คราวหน้าลองดูก็ได้นะ

แม้ว่าจะเป็นเพียงตัวอักษร แต่เธอกลับมองเห็นภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความยั่วยวน แถมยังแฝงแววเจ้าเล่ห์จงใจแกล้งหยอกเย้าของเขาได้อย่างชัดเจน

ปลายนิ้วเรียวขาวราวต้นหอมของซูหร่านกดแตะหน้าจอ แล้วจัดการบล็อกทันที

ทว่ายังไม่ทันถึงครึ่งนาที เบอร์แปลกเบอร์หนึ่งก็โทรเข้ามา “มือไวใช้ได้นี่”

คนอะไรกันเนี่ย ถึงกับไปสืบเบอร์โทรศัพท์ของเธอมาจนได้

ความคิดและความรู้สึกของซูหร่านที่มีต่อผู้ชายคนนี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ “ขอบคุณที่ช่วยดึงภาพกล้องวงจรปิดมาให้นะคะ ส่วนเรื่องที่คุณแอบแตะต้องมือถือฉัน ถือว่าเจ๊ากันไป”

ที่เขาเร่งรีบให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดตั้งแต่แรก เป็นเพราะเขาไม่เชื่อคำพูดที่ว่าเธอถูกแฟนเก่าแอบวางยาต่างหาก เมื่อเธอเอ่ยคำขอบคุณแล้ว ก็ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างอะไรกันอีก

น้ำเสียงของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที “ผมนัดลู่จิ่งซิงให้คุณแล้ว ตอนสี่โมงครึ่ง ที่ตึกสำนักงานเกาซาน”

เป็นเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ที่เหนือความคาดหมาย ทำเอาซูหร่านตื่นเต้นจนลมหายใจสะดุด “ทำไมถึงช่วยฉันล่ะคะ?”

“เรื่องที่รับปากไว้ ย่อมต้องรักษาคำพูดอยู่แล้ว”

ทางฝั่งนั้นดูเหมือนจะอยู่ในสถานที่ที่กว้างโล่ง พอผ่านเข้ามาทางไมโครโฟน ยิ่งทำให้เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูน่าฟังยิ่งขึ้นไปอีก

ซูหร่านเป็นพวกแพ้เสียงทุ้มเสียด้วยสิ

แต่เธอกลับจำไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองเคยไปเอ่ยปากขอร้องให้เขาช่วยนัดพบกับลู่จิ่งซิงตั้งแต่ตอนไหนกัน นิ้วเรียวขาวผุดผ่องหยุดค้างอยู่เหนือปุ่มบล็อก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังไม่ได้กดลงไป

ลู่จิ่งซิง ผู้ทรงอิทธิพลในแวดวงการเงินในเมืองจี้เฉิงที่แทบไม่มีใครกล้าหาเรื่องด้วย วิธีการทำงานเฉียบขาด

เล่าลือกันว่าเมื่อห้าปีก่อนตอนที่เขากลับประเทศ เขารวบอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ยึดหุ้นของหลานชายตระกูลเดียวกันมาครอง จนก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัท “บริษัทการลงทุนเกาซาน”

ใช้เวลาไม่ถึงสามปีด้วยซ้ำ อาศัยวิธีการอันเด็ดขาดไร้ความปรานีพลิกฟื้น “บริษัทการลงทุนเกาซาน” ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาได้ไม่นาน ให้กลายเป็นบริษัทหลักทรัพย์เพื่อการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

มูลค่าตามราคาตลาดของกลุ่มบริษัทลู่ซื่อจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และตัวเขาก็กลายมาเป็นหนึ่งในทายาทคนสำคัญที่ทางตระกูลลู่มุ่งมั่นปั้นแต่งให้สืบทอดอำนาจ

ในมือถือไพ่ตายไว้ถึงสองใบ ทำให้ตอนนี้ลู่จิ่งซิงในเมืองจี้เฉิงเรียกได้ว่ากุมอำนาจล้นฟ้า สูงส่งจนยากจะเอื้อมถึง

“ขอบคุณค่ะ จะไปให้ตรงเวลาค่ะ”

ไม่มีอะไรต้องมานั่งท่าถือดีให้มากความ นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของเธอแล้ว ต่อให้ข้างหน้ามีหลุมพรางรออยู่ ก็ต้องไปลองหยั่งเชิงดู

เมื่อวางสาย ซูหร่านก็ลองเช็กเวลาใช้งานหน้าจอโทรศัพท์ดู โชคดีที่ไอ้คนสารเลวนั่นน่าจะไม่ได้แอบดูความเป็นส่วนตัวอย่างอื่น

คำนวณเวลาแล้วยังพอมีเหลือเฟือ ซูหร่านจึงแวะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งเสียก่อน จากนั้นจึงขับรถวอลโว่มือสองคู่ใจมุ่งหน้าไปยังบริษัทการลงทุนเกาซาน

ระหว่างทาง หนิงเฟย เพื่อนสนิทก็โทรเข้ามา “หร่านหร่าน เซวียอี้พาแกไปพบกับลู่จิ่งซิงแล้วหรือยัง?”

แค่ได้ยินชื่อของเซวียอี้ ซูหร่านก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน “ยังหรอก ฉันหาทางอื่นเพื่อนัดเจอเขาได้เองแล้วล่ะ”

น้ำเสียงของหนิงเฟยเจือแววดีใจ “เยี่ยมไปเลย แต่แกก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ฉันได้ยินข่าววงในมาว่า ที่ก่อนหน้านี้บริษัทลงทุนหลายแห่งไม่ยอมลงทุนให้โรงงานที่บ้านเธอ เป็นเพราะมีคนจากธนาคารแอบส่งสัญญาณเตือนเอาไว้ก่อนแล้ว”

มิน่าล่ะ โรงงานอาหารที่แย่กว่าของบ้านเธอทุกด้านกลับสามารถหาเงินลงทุนได้หน้าตาเฉย ทั้งที่แผนธุรกิจที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาอย่างยากลำบากนั้นไร้จุดบกพร่องไม่ได้เลยแท้ ๆ แต่เธอกลับต้องคอยก้มหัวไปขอความช่วยเหลือจนทั่ว สุดท้ายกลับโดนปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า

แถมยังไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้อีกสักคำ ใช้ข้ออ้างแค่ว่าประวัติเครดิตของนิติบุคคลไม่ผ่านก็ปัดตกเธอแล้ว

ที่แท้ทั้งหมดเป็นฝีมือของเซวียอี้ที่คอยเล่นงานอยู่เบื้องหลังนี่เอง

สำนวนที่เขาว่ากันไว้นั่นว่ายังไงนะ? หมอนั่นไม่ได้อยากแค่จะนอนกับเธออย่างเดียว แต่ยังอยากให้เธอต้องยอมจำนนเดินไปอ้อนวอนขอให้เขานอนด้วยต่างหาก

ให้ตายสิ

มือที่กำพวงมาลัยของซูหร่านกระชับแน่นขึ้น ปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเพราะออกแรงบีบมากเกินไป “เป็นเพราะเซวียอี้ เขาตั้งใจจะบีบให้ฉันยอมจำนนขอร้องเขา”

หนิงเฟยที่ไม่เคยชอบขี้หน้าเซวียอี้มาแต่ไหนแต่ไร ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอดังลั่นด้วยความขัดเคือง “ไอ้ทุเรศเอ๊ย ความสามารถเท่าขี้มดของมัน ก็แค่เพราะมีลุงที่เป็นรองผู้จัดการธนาคารอย่างเหอหลู่เจี๋ยหนุนหลังอยู่ต่างหากล่ะ”

“แล้วก็ หร่านหร่าน ฉันต้องเตือนแกไว้ก่อนเลยนะว่าการที่แกจะใช้ชีวิตสงบสุขได้ คงเป็นเพราะมีคนเคราะห์ร้ายลงสนามไปผลาญเงินแทนแกแน่ ๆ เซวียอี้อดทนไม่แตะต้องแกนานตั้งครึ่งปี คงเป็นเพราะข้างนอกมีคนอื่นแล้วชัวร์”

เขาไม่ได้มีแค่คนอื่นข้างนอกธรรมดา

เมื่อวานตอนเช้า ซูหร่านเพิ่งจะได้รับอีเมลจากบุคคลนิรนามฉบับหนึ่ง ภายในนั้นเต็มไปด้วยภาพแอบถ่ายชู้รักของเซวียอี้ อัดเองถ่ายเอง มีสารพัดท่าทาง และเกิดขึ้นไม่ใช่แค่ครั้งเดียวเสียด้วย

ซูหร่านจึงนัดเซวียอี้มาบอกเลิกทันที ผลลัพธ์ก็คือดันไปติดกับดักของไอ้สารเลวเข้าก่อน

แค่คิดก็รู้สึกคลื่นไส้

ซูหร่านกดน้ำหนักเท้าลงบนคันเร่งลึกขึ้นอีกนิด วันนี้เธอยังไงก็ต้องพิชิตลู่จิ่งซิงให้ได้ แล้วเอาสัญญาลงทุนปาใส่หน้าเซวียอี้ให้ได้ “ฉันเลิกกับเขาแล้ว”

เสียงของหนิงเฟยที่เดิมทีก็ดังอยู่แล้ว พลันพุ่งสูงขึ้นไปอีกสองระดับ “นี่คือข่าวดีระเบิดระเบ้อที่สุดแห่งปีเลยนะเนี่ย สุขสันต์วันโสดจ้า เดี๋ยวฉันเลี้ยงฉลองมื้อใหญ่เอง”

ซูหร่านหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปในลานจอดรถของตึกสำนักงานเกาซาน “รอฉันจัดการเรื่องระดมทุนให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่คุ้มเลยสักนิดที่จะเอาเวลาไปเสียกับผู้ชายสารเลวแบบนั้น บัญชีแค้นค่อยคิดบัญชีย้อนหลังทีหลังก็ได้”

ซูหร่านส่องกระจกตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องสำอางอีกรอบ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าสู่ตึกสำนักงานเกาซาน

เธอเคยมาที่นี่แล้ว เพื่อยื่นเรื่องขอเงินลงทุนกับแผนกการลงทุนภาคอุตสาหกรรม

แต่พอขั้นตอนดำเนินมาถึงช่วงท้ายสุด กลับถูกจางเซิ่ง รองประธานบริหารที่กำกับดูแลแผนกปฏิเสธอย่างไร้เหตุผลและไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เมื่อมาลองคิดดูในตอนนี้แล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของเซวียอี้ที่แอบเล่นงานอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

พนักงานต้อนรับสาวในวันนี้ ส่งยิ้มหวานหยดย้อยเสียยิ่งกว่าครั้งก่อน แถมยังผายมือทำท่าทาง “เชิญ” ได้อย่างได้มาตรฐาน “คุณผู้ช่วยพิเศษตู้กำชับไว้เป็นกรณีพิเศษเลยค่ะ ให้เชิญคุณขึ้นไปที่ห้องรับรองชั้นแปด”

ตู้เหิง คือผู้ช่วยพิเศษคนสนิทของลู่จิ่งซิง ในแวดวงการเงินของเมืองจี้เฉิงแล้ว ถือเป็นบุคคลที่อยู่ใต้เท้าเพียงคนเดียวแต่เหนือกว่าคนนับร้อยคนทีเดียว คาดไม่ถึงเลยว่าต้องให้ถึงมือเขาโทรแจ้งกับพนักงานต้อนรับด้วยตัวเองได้

ดูท่าแล้ว ตัวตนของเจ้าของห้อง 8086 จะไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดาเสียแล้ว

ซูหร่านเป็นคนหน้าตาคมคายโฉบเฉี่ยว ต่อให้ทำท่าทางเย็นชาแค่ไหน ก็ยังไม่อาจปกปิดความเย้ายวนที่เปล่งประกายออกมาจากเนื้อตัวได้

เสื้อคลุมรัดเอวสีน้ำเงินเข้มยิ่งขับเน้นให้เรียวขาเรียวยาวและเอวคอดกิ่ว รวมถึงหน้าอกที่อวบอิ่มสะดุดตา ตลอดทางไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงต่างก็ส่งสายตาร้อนแรงจ้องมองมาด้วยความโลภหรือความอิจฉาริษยา

เธอคุ้นชินกับสายตาเหล่านี้มานานแล้ว จึงทำเป็นมองไม่เห็นและเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นแปดทันที

การตกแต่งภายในตึกสำนักงานเกาซานเรียบหรูแต่แฝงไว้ด้วยความมั่งคั่งแบบไม่เอิกเกริก เลขาพาเธอไปที่ห้องรับรอง แล้วยกกาแฟมาเสิร์ฟให้เธอนั่งรออยู่ที่นั่น

ซูหร่านกลัวลิปสติกจะเลอะจึงไม่กล้าแตะต้อง

แม้ว่าเธอจะเคยพบเจอคนรวยมาก็ไม่น้อย แต่ระดับผู้ทรงอิทธิพลในวงการการเงินอย่างลู่จิ่งซิงนี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิต แถมยังเป็นจอมราชันที่แค่ได้ยินชื่อก็ทำให้คนขาสั่นขวัญผวนแล้ว

เธอนั่งท่องบทพูดที่เตรียมไว้ในใจเงียบ ๆ พร้อมกับชะเง้อคอมองออกไปด้านนอกเป็นระยะ ๆ

ผ่านไปราวสิบกว่านาที ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็เดินใกล้เข้ามาท่ามกลางเงาร่างของผู้คนที่รายล้อมอยู่หลังผนังกระจกฝ้า

คนด้านหน้าก้าวเท้าเร็วกว่าปกติเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียง คลิก แล้วผลักประตูห้องประชุมเปิดออก ยืนอารักขาอยู่ข้างประตูอย่างนอบน้อม ผายมือเชื้อเชิญให้ผู้เป็นใหญ่ก้าวเดินนำหน้าไปก่อน

รอยยิ้มเสแสร้งแบบมืออาชีพผุดขึ้นบนใบหน้าของซูหร่านในทันที พร้อมกับยืนตรงในท่าทางเตรียมพร้อมเพื่อมองไปยังคนที่กำลังเดินเข้ามา

ทว่าทันทีที่เธอเห็นหน้าชัดเจนว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่กำลังจะเอ่ยทักทายกลับสั่นระริกแล้วแข็งค้างไปในทันที

ท่ามกลางวงล้อมของผู้คนที่คอยเทิดทูนอยู่แถวหน้า ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมเยือกเย็นที่ยืนโดดเด่นสง่างามราวนกกระเรียน แท้จริงแล้วก็คือผู้ชายคนเมื่อคืนนั้นเอง

เขายังคงสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษแสนประณีตไร้รอยยับชุดเดียวกับเมื่อตอนเช้า รูปร่างหน้าชวนหลงใหล ยืนสง่างาม แผ่กลิ่นอายความเป็นใหญ่พรั่งพรูออกมาทั่วร่าง

ต่อให้ไม่ต้องวิเคราะห์จากท่าทีประจบสอพลออย่างระมัดระวังของคนรอบข้าง แค่สัมผัสได้ถึงออร่าของเขาก็รู้ทันทีว่าเป็นผู้นำระดับแถวหน้า

ซูหร่านตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ว่าควรจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน “สวัสดีค่ะ”

อีกฝ่ายก้าวขายาวอย่างมั่นคง เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ยกแขนขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีสุขุมนิ่งขรึม “สวัสดีครับ ผมลู่จิ่งซิง”