Partager

บทที่ 8 ดินแดนหงษา

last update Date de publication: 2024-11-13 21:00:47

เผ่าหงษาตั้งอยู่ไม่ไกลจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามากนักใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึง

‘จอมมาร ถึงแล้ววังวสันต์วายุแล้วขอรับ' หลิงหลิวเหว่ยเขย่าตัวจอมมาร จอมมารสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์

เรื่องราวในครั้งนั้น…ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เจอผานเยว่ถิงเหมือนจะเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

'คารวะโม่จวิน โม่เจิ้นจวิน' ปี้เฉียง องครักษ์หนุ่มออกมารับจอมมารหนุ่ม ไม่ทราบมาก่อนว่าจอมมารหนุ่มจะเสด็จมา

ครั้งสุดท้ายก็เมื่อสองพันกว่าปีก่อน โดยทั่วไปแล้วเขามักจะส่งนกกระเรียนทองมาบอกก่อนล่วงหน้าว่าจะเสด็จมาแต่ครั้งนี้คงมีเรื่องสำคัญจึงมาเร่งด่วนเช่นนี้ ไม่รู้ว่าสาเหตุที่มาครั้งเพราะเหตุใด หรือว่าเขาจะมาเพราะเรื่องของคุณหนูเล็ก?

'อืม ท่านอาอยู่ไหม' 

'อยู่ขอรับ เสี่ยวเซียนจะไปเชิญมาให้ เชิญนั่งรอก่อนขอรับ' จอมมารพยักหน้าและเดินเข้าไปนั่งข้างในตำหนักเช่นเคย เขาคุ้นเคยกับที่นี่ดีอยู่แล้วเพราะมักมาบ่อยครั้งหลังจากผานเยว่ถิงจากไปจากเผ่าหงสา

 เขาทำหน้าที่แทนผานเยว่ถิงมาโดยตลอด หลังจากนางถูกจองจำอยู่ในคุกสวรรค์ ท่านอาผานเป่าเฉิงโศกเศร้าอย่างหนัก

ทุกวันสวดมนต์ภาวนาต่อฟ้าดิน ขอเพียงแค่นางยังมีชีวิตอยู่ คนที่อยู่เบื้องหลังจึงจักใช้ชีวิตต่อไปได้ สูญเสียผานเหอหงไปคนหนึ่งแล้ว ถ้าต้องสูญเสียผานเยว่ถิงไปอีก คนเป็นบิดานั้นยากจะทำใจ

มีลูกสาวสองคนยังต้องสูญเสียบุตรสาวทั้งสองคน เช่นนี้จะไม่ให้เขาโกรธเกลียดเฟิงหวังเหล่ยได้อย่างไร

'คารวะท่านอา '

'คารวะขอรับ' หลิงหลิวเหว่ยและหวังเยี่ยนก้มโค้งพร้อมกัน จู่ๆเขาก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาคล้ายจะพูดไม่ออก

'ปี้เฉียงบอกว่าเจ้ามีเรื่องสำคัญหรือ' หลิงหลิวเหว่ยหันขวับไปหาปี้เฉียงที่ยิ้มฉีกฟันขาวมาให้ เขาไม่ยักจะจำได้ว่าจอมมารพูดเช่นนั้น แสนรู้เหลือเกิน

'ท่านอา หากข้าพูดเรื่องนี้ท่านต้องใจเย็น'

'ร้ายแรงปานนั้นเทียว คงมิใช่เรื่องรบดอกนะ' ผานเป่าเฉิงเลิกคิ้วถาม

'เรื่องของถิงถิง'

'ปี้เฉียงปิดประตูให้สนิท กางม่านอาคมด้วย' เรื่องของผานเยว่ถิงกลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเพราะเมื่อปีนั้น ชื่อของถิงถิงกลายเป็นคำต้องห้ามที่นางปีศาจอย่าง ‘หนานอี้หรง’ เคยประกาศเอาไว้ ทั้งๆที่เรื่องในตอนนั้น ผู้เป็นฝ่ายถูกกระทำคือนางแท้ๆ

'ขอรับ!' หลิงหลิวเหว่ยทำตามคำสั่งช่วยกางม่านอาคมและให้ปี้เฉียงปิดประตู เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ปี้เฉียงและหลิงหลิวเหว่ยก็ออกมาจากม่านอาคมและให้ผู้อาวุโสทั้งสองสนทนากัน 

'ท่านอา ถิงถิงละทิ้งวิถีเซียนแล้ว' หวังเยี่ยนลำบากใจ กลัวว่าผานเป่าเฉิงจะรับไม่ได้ ตระกูลหงษารุ่นสู่รุ่นล้วนเป็นเซียนทั้งหมด

'หมายความว่าอย่างไร' คิ้วเข้มของผานเป่าเฉิงดุดันมากขึ้น เขาเพียงแค่กลัวกลัวว่าลูกสาวของตนเองจะปลิดชีพ ละทิ้งทุกอย่าง เขาคงทานทนไม่ได้

'เมื่อวาน หลิงหลิวเหว่ยแจ้งมาว่ามีผู้รอรับมอบตำแหน่งอย่างเป็นทางการในตำแหน่ง โม่เจิ้นจวินและรายชื่อชื่อนั้นคือ ผานเยว่ถิง ท่านอารู้ใช่ไหมว่าข้าหมายความว่าอย่างไร' เขาคิดว่าท่านอาของเขาคงจะมีอาการโกรธอยู่บ้างแต่เปล่าเลย ใบหน้าดูคล้ายกังวลอีกทั้งยังลอบถอนหายใจ

'ใจของนางมีความโกรธแค้น ข้าเข้าใจดี ชายคนนั้นไร้คุณธรรมสิ้นดี! ' 

'ท่านอาใจเย็นๆก่อน ท่านอาอยากให้ข้าทำเช่นไร ชำระล้างจิตใจนางและส่งกลับสู่แดนเซียน หรือว่า..'

'อยู่กับเจ้า ข้าวางใจหากนางจะอยู่กับเจ้า' ความสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับผานเยว่ถิงไม่สู้ดีนัก ปล่อยให้นางอยู่กับหวังเยี่ยนจะดีต่อตัวนางมากกว่า

'ท่านอา'

'ข้าไม่คาดหวังอะไรหรอกนะ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังจะแต่งงานกับเซียนบุปผาเฟิงจางจิ้ง ขอเพียงเจ้ารับปากจะดูแลนางปกป้องนาง คิดเสียว่านางคือน้องสาวแท้ๆของเจ้า หากนางกลับมา พานางมาหาข้า' ตอนนั้นที่ผานเหอหงจากไป เขายังคิดว่าอยากให้ผานเยว่ถิงแต่งงานกับจอมมารแทนแต่เพราะพวกเขาทั้งสองไม่ได้มีความรู้สึกเช่นเดียวกันในแนวทางนั้น เขาจึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตากำหนด

'ข้ารับปากท่านอา ข้าจะปกป้องถิงถิง ท่านอาโปรดวางใจ ' ครั้งนี้ผิดคาดเกินไปหน่อย เขาไม่คิดว่าท่านอาของเขาจะยินยอมให้ผ่านเยว่ถิงเข้าสู่ทางมาจริงๆ

'สิ่งนี้ช่วยมอบให้นางด้วย' เป็นสร้อยหงสาพิพากษ์ สร้อยเส้นนี้ทำมาจากดวงจิตบริสุทธิ์กึ่งหนึ่งของผานเยว่ถิง เขาสัมผัสได้ สร้อยเส้นนี้คงเป็นของติดตัวนางมา

'ท่านอาโปรดทำใจให้สบาย ' สิ้นคำนั้นหวังเยี่ยนก็เดินออกจากวังวสันต์วายุทันที

 หลังจากนี้ไม่แน่ว่าท่านอากับผานเยว่ถิงอาจจะติดต่อกันได้น้อยลง ทั้งอคติในใจท่านอาที่ยังมีต่อผานเยว่ถิงและใจของผานเยว่ถิงที่ยังไม่ปล่อยวางทิ้งทุกอย่างลง ชีวิตของเขากับผานเยว่ถิงมีส่วนที่เชื่อมโยงกัน เขาทำพิธีเชื่อมโยงจิตกับผานเยว่ถิงมาก่อน ทุกความเจ็บปวดของผานเยว่ถิงเขาจึงได้รับทั้งหมด 

สำหรับคนที่เกิดดับและสามารถฟื้นชีวิตอมตะอย่างเขานั้นมิใช่เรื่องที่น่ากังวลแต่อย่างใด เพราะเขายังต้องแบกรับหน้าที่อีกมากมาย เขาเพียงแต่คิดว่าสตรีที่เขาเลือกมาเป็นประมุขคู่ใจเคียงคู่กับเขานั้นจะเข้าใจและแบ่งเบาความทุกข์ในจิตใจเขาได้บ้าง..

 เขาเลือกไม่ผิดใช่ไหม... เพียงแค่นึกถึงรอยยิ้มของเทพเซียนในชุดขาวคนนั้น ใจเขาก็อิ่มเอมและเปี่ยมไปด้วยความสุขคล้ายกับว่าความทุกข์ที่เขาได้รับนั้นอันตรธานหายไป เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าที่นางเคยให้ไว้ขึ้นมากำไว้ในมือทาบไปที่หน้าอกข้างซ้าย ตำแหน่งหัวใจเขาเพียงบอกกล่าวผ่านเสียงลมและดอกพิรุณกาลเบาเบาว่า 'คิดถึง' 

 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ื 21 ปลอบโยน

    ตั้งแต่เมื่อวานที่เสียวจิ้งสนทนากับผานเยว่ถิง นางก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องจนจวนจะถึงวันที่ข้าจะแต่งตั้งนางเป็นจักรพรรดินีมาร นางยังไม่ออกจากห้องห้องนั้นเลยแม้แต่ก้าวเดียว เรื่องราวอะไรกันที่ทำให้นางเศร้าปานนั้น ผานเยว่ถิงเคยกล่าวถึงสตรีเซียนนางหนึ่งอันเป็นสหายรักเมื่อครั้งลงไปฝึกฝนวิชาเซียนก่อนผ่านด่านเคราะห์เลื่อนขั้นเป็นซ่างเซียนฟังมาว่าสตรีผู้นั้นรักชอบกับบุรุษผู้หนึ่งแต่มิอาจอยู่เคียงคู่กันได้ ทั้งสองต่างมีตำแหน่งสูงส่ง ต่างมีหน้าที่ ต่างมีชะตาที่ถูกกำหนด คิดๆดูแล้วหวังแต่ว่าสหายผู้นั้นจะมิใช่ผู้เป็น'ฟูเหริน'ของข้าในตอนนี้ เรื่องราวความรักในอดีตย่อมเป็นอดีตไปรื้อฟื้นย้อนคิดไปแล้วก็มีแต่ชอกช้ำกับเจ็บช้ำ สองความรู้สึกนี้แม้คล้ายกันมากแต่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ชอกช้ำอาจชอกช้ำไปจนวันตายแต่เจ็บช้ำยังพอมีเวลาที่จะรักษาให้หายได้..'โอสถได้แล้วขอรับท่านจอมมาร' น้ำเสียงสุภาพของหลิงหลิวเหว่ยดึงข้าหลุดออกจากภวังค์ อาภรณ์แพรเขียวพลิ้วไสว ใบหน้ายิ้มแย้มเห็นลักยิ้มถือถ้วยยาโอสถทิพย์มาให้แต่เดิมทีเรื่องยาคงมีแต่ไว้ใจให้ฮูหยินดูแล คราวนี้ฮูหยินกลับป่วยเสียเองมีแต่เปิ่นจวินที่จะต้องดูแลเอาอกเอาใจภร

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 20 ความจริงในอดีต

    เมื่อเล่าเรื่องราวมาถึงตรงนี้แล้วก็เกิดความรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา เฟิงจางจิ้งเซียนเมื่อเทียบนิสัยตอนนี้กับตอนนั้นแล้วมีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่แตกต่างเลยคือ ความเห็นใจที่นางมีต่อสรรพสิ่ง ความอ่อนโยนในความเเข็งกระด้าง เพียงแต่ครานั้นนางยังดูสดใสและมีชีวิตชีวามากกว่านี้มาก'จริงๆเรื่องราวระหว่างเรา ข้าจำได้ชัดเจนแจ่มแจ้งทุกประการเว้นแต่เรื่องชายคนนั้นที่คล้ายว่าจะจำได้บ้าง ลืมไปบ้าง' 'ถ้าอย่างนั้นคงมิต้องรื้อฟื้นเรื่องราวระหว่างข้ากับท่านคราวนั้นอีกแล้ว'เพราะหากรื้อฟื้นไปคนที่นึกเจ็บใจคงมีแต่ข้า ข้าเท่านั้นผานเยว่ถิงพยักหน้าให้กับตัวเองดวงตาหลุบต่ำลงราวกับหวนนึกอะไรบางอย่างใจความสำคัญของเรื่องนี้เท่าที่ข้าจำได้ จำได้อย่างถี่ถ้วนคือตอนที่เฟิงจางจิ้งเซียนกำลังเลื่อนขั้นเป็นซ่างเซียน เฟิงจางจิ้งเซียนต้องรับพิษจากบุปผาสิบชนิดแต่เดิมทีพิธีนี้เป็นกฏมณเฑียรบาลของเผ่าบุปผา มีข้าและเสวี่ยอิงร่วมอยู่ด้วยในเหตุการณ์ แต่เฟิงจางจิ้งเซียนไม่สามารถผ่านด่านบุปผาพิษสิบชนิดได้ท่ามกลางความตระหนกตกใจกลับมีหลายเรื่องที่เซียนหญิงคนนั้นไม่บอกกล่าวกับใครและมิมีผู้ใดได้รู้เป็นความผิดพลาดมหันต์'เสี่ยวจิ้ง!'ภา

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 19 กระบี่เฟิงจางจิ้ง

    หลายๆวันมานี้ท่านเซียนหญิงเฟิงจางจิ้งและเสวี๋ยอิงต่างทำหน้าที่ดูแลพวกข้าได้อย่างดีเยี่ยม วิชาเซียนของพวกเขาทั้งสองเรียกได้ว่าเป็นเทพเซียนที่แท้ ข้ายังคอยเป็นที่ปรึกษาเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่เสมอมิรู้ว่าเลื่อนขั้นไปถึงไหนกันแล้ว เสวี๋ยอิงคนนั้นยามอยู่กับเฟิงจางจิ้งเซียนเพียงลำพังแสนแตกต่างกับตอนที่พูดคุยกับพวกข้าอย่างมากข้าสังเกตเสวี๋ยอิงตั้งแต่วันเเรกจนวันสุดท้ายสรุปความได้ว่า เสวี๋ยอิงคนนี้เป็นวิหคเหมันตกาลโดยแท้ นับถือวิถีเซียนเคร่งครัด และที่สำคัญเขารักของเฟิงจางจิ้งเซียนสหายของข้าอย่างแท้จริง ข้ากับเฟิงจางจิ้งเซียนตกลงกันไว้ว่าหลังจากจบการฝึกปรือครั้งนี้จะรับข้าเข้าไปเป็นพี่เลี้ยงในวังสวรรค์'ความพยายามของพวกเจ้า เปิ่นจวินเห็นแล้วว่าสมควรแก่เวลา กระบี่ของผู้ใดจะกลับคืนสู่เจ้าของ' หลงลี่เสกกระบี่อันทรงฤทธิ์ที่ส่องแสงเรืองรองและส่งคืนสู่เซียนผู้เป็นเจ้าของ กระบี่เหล่านั้นลอยกลับมาอยู่ตรงหน้าผู้เป็นเจ้าของ'กระบี่มีจิตวิญญาณของมัน ผู้เป็นเจ้าของต้องตั้งชื่อด้วยก่อนจะเซ่นกระบี่ด้วยเลือด''ขอรับ! เจ้าค่ะ! ซือฝุ' เซียนสตรีและเซียนบุรุษทั้งหกขานรับ

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 18 รักครั้งเก่า

    'เสวี๋ยอิง เฟิงจางจิ้งเซียนฝากข้ามาตามท่านไปที่เรือนไผ่ด้านหลัง' เรือนไผ่ด้านหลังที่ว่า อยู่ริมธารน้ำตกที่ข้าใช้วิชาสนทนากับหวังเยี่ยนเกอเรือนไผ่นั่นดูเหมือนจะเป็นเรือนไผ่ที่ท่านเซียนเนรมิตขึ้นมาเพราะตอนที่ข้าไปไม่เห็นจะมีเรือนไผ่อยู่พลังเซียนของเฟิงจางจิ้งเซียนเหนือชั้นกว่าเซียนคนอื่นมากอย่างข้าคงเสกได้เพียงแค่เก้าอี้หนึ่งตัวกับวิชาเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่หวังเยี่ยนสอนก็เท่านั้น'รบกวนแม่นางช่วยนำทางไปที' เขากล่าวเสียงเรียบพลางสะบัดชายผ้าขาวอย่างอ่อนโยนยามอยู่ใกล้เขารู้สึกหนาวเหน็บจริงสมแล้วที่เป็นถึงวิหคหิมะ'ตามข้ามาเถิด' เขาเดินตามข้าอย่างสงบเสงี่ยมจริงแท้หรือวิสัยของพวกวิหคหิมะเป็นเช่นนี้เอง แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคร่งครัดวิถีเซียน'ขอบคุณที่มาส่ง''ไม่ต้องเกรงใจ พวกท่านสูงส่งกว่าข้า ข้าย่อมยินดีช่วย' เขาพยักหน้ารับเงียบๆแล้วเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ฝั่งตรงข้ามกับฝั่งที่เฟิงจางจิ้งเซียนนั่งกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ พูดได้ว่าน่าเอ็นดู ข้าแอบมองอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลหาที่เหมาะๆสักที เสกกาน้ำชาหนึ

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 17 คนแซ่เสวี่ย

    บรรดาเหล่าเซียนยืนเรียงกันเป็นสองแถวแบ่งแยกสตรีและบุรุษเพียงแค่โดดลงเหวก็ตกลงมาโผล่ที่หุบเขาไท่ซาน ไม่คิดว่าหุบเขาแห่งนี้จะยังมีสำนักที่คล้ายสำนักสงฆ์อยู่ เบื้องหน้ามีเสามังกรสีเหลืองอร่ามสลักรูปปั้นมังกรสามหัวขนาดยักษ์มันถูกตั้งไว้กลางโถง ช่างเสมือนจริงเหลือเกิน..'เสวี๋ยอิงคารวะท่านอาจารย์' ชายหนุ่มหัวขาวก้มโค้งคำนับต่อหน้ารูปปั้นมังกรสามหัวอาจารย์ที่ไหนกันไม่เห็นจะมีใครสักคน เฟิงจางจิ้งคิด'ถือว่ามีฝีมือ ส่วนคนอื่นยังต้องฝึกอีกมาก' ร่างมังกรสามหัวแปรเปลี่ยนเป็นบุรุษสามคน หน้าตางดงาม สวมชุดฮั่นฝูสีดำ รูปร่างแกร่งกำยำ มองแค่ตาเปล่าก็สัมผัสได้แล้วว่าปราณเซียนของพวกเขาแข็งแกร่งเพียงใดข้ายังเคยได้ยินมาว่าพวกเขาทั้งสามเป็นสัตว์เทพแห่งบรรพกาลที่บังเกิดมาพร้อมกับเหล่าอสูรร้ายแห่งบรรพกาลอย่างเช่น อสูรเถาอู้กับฮุ่นตุ้น[1]'เสี่ยวเซียนทั้งห้าขอคารวะท่านอาจารย์' เฟิงจางจิ้งเซียนกล่าวนำข้าและเพื่อนพ้องอีกสามคนจึงพากันก้มโค้งคารวะดังที่เฟิงจางจิ้งกล่าวนำไว้ ไม่แน่ว่าในช่วงหลายวันมานี้อาจมีแต่เรื่องสนุกเกิดขึ้น'ไม่ต้องมากพิธี ข้าเ

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 16 เรื่องในอดีต

    ‘ยินดีต้อนรับกลับ' หวังเยี่ยนเดินเข้าไปกอดซ้อนอีกทีหนึ่ง เขาไม่รู้มาก่อนว่าพวกนางรู้จักกันคนหนึ่งก็เปรียบเสมือนน้องสาวในไส้ส่วนอีกคนก็คือภรรยาของเขา จากนี้ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นไร เขาจะเป็นคนปกป้องพวกนางเอง ไม่มีผู้ใด ไม่มีอดีตและแม้อดีตจะลบล้างไม่ได้ หากแต่เมื่อวันวานแห่งความขมขื่นผันผ่านไป หลังจากนี้เขาจะเป็นแสงสว่างชี้นำพวกนางเอง พวกนางคงยังมีความหลังให้ระลึกถึงกันอีกมากเห็นสมควรปล่อยให้สนทนากันเพียงลำพัง กิจของสตรีบุรุษมิควรยุ่งจอมมารสะกิดหลิงหลิวเหว่ยพยักพเยิดหน้าไปทางประตูแล้วพากันเดินออกไปเงียบๆ เซียนหญิงกับมารสาวมองหน้ากันร่ำไห้กันเงียบงัน ก่อนจะบอกเล่าถึงความทรมานแสนสาหัสและเรื่องเขา'คนนั้น''เยว่ถิง ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้แล้วเจ้ากับจอมมารรู้จักมักจี่กันตั้งแต่เมื่อไหร่''ไม่เจอกันเพียงไม่กี่แสนปี ท่านหญิงของข้ากลายเป็นคนช่างถามแล้วรึ''เพราะข้าสนิทใจที่พูดคุยกับเจ้าต่างหาก!'

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 7 ทำเนียบมาร

    หวังเยี่ยนได้ยินก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแล้วค่อยค่อยกลับหลังหันมองเหล่าเทพเซียนทั้งสี่ทิศจากเผ่ามัจฉา เป็นเออร์หลิงเซียน ผู้ปกครองมหาสมุทรประจิมที่เอ่ยทักเขา'คารวะศิษย์พี่ทั้งสี่ ข้ามิทราบมาก่อนว่าศิษย์พี่จะเสด็จขึ้นมาบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ต้องขออภัยที่มิได้ส่งข่าวไปเสียนาน' เขาโต้

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 6 ของแทนใจ

    เมื่อถึงยามเซิน[1]หลิงหลิวเหว่ยจึงเดินมาปลุกจอมมารให้ตื่นเพื่อไปตรวจขุมนรกแล้วให้สาวใช้นำของว่างมาให้มีทั้งขนมกะโหลกอบกรอบและลิ้นแห้งทอดรวมถึงน้ำชาโม่หลี่[2]เมื่อของว่างมาถึงจึ

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 5 ความกังวลของจอมมาร

    จอมมารหนุ่มนอนเอกเขนกอย่างเบื่อหน่าย จิตใจว้าวุ่น เอาแต่คิดไปคิดมาเรื่องอภิเษกสมรสกับธิดาเซียน เรื่องนี้แท้จริงก็ออกจะด่วนตัดสินใจอย่างขาดสติไปสักหน่อย นางเพียงแต่เหมาะสมและตราตรึงใจเขาเท่านั้น 'เยี่ยนเยี่ยน มีเรื่องกังวลใจหรือไร'หลิงหลิ่วเวายถามพลางลอบมองอาการอดอาลัยตายยากของจอมมารไปด้วย เมื่ออย

  • ปราการรักจักรพรรดิจอมมาร   บทที่ 4 ตัวตนของเขา

    ครั้นเมื่อถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเฟิงจางจิ้งเห็นทิวทัศน์แปลกตาราวกับว่าไม่ได้มาที่นี่เสียนาน หลายแสนปีมาแล้วที่นางจากเมืองสุขาวดีสู่พงไพรขจีวนา[1]จึงไม่รู้สึกยินดีเท่าใดนักที่ต้องกลับมาที่นี่จื่อจิงคอยประคับประคองเฟิงจางจิ้งอย่างระมัดระวัง'เสี่ยวจิ้ง' เสียงเรียกของประมุขสวรรค์ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงผ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status