ไม่เหลือใครข้างกาย

“คุณ…คิมหันต์0_0!” วินาทีที่สายตาของฉันสบเข้ากับดวงตาของคนที่นั่งอยู่ในรถตรงหน้า หน้าอกข้างซ้ายของฉันมันก็เต้นแรงขึ้นมา…ด้วยความกลัว เพราะแววตาที่เขากำลังมองฉันในตอนนี้ แววตาเรียบนิ่ง เยือกเย็นคู่นั้น…คือแววตาที่ฉันกลัวมากที่สุดไงล่ะ

“ทิวจะไม่ยอมยกเกวให้มันเด็ดขาด!!”

หมับ!! ทิวเขาพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งยังคว้าข้อมือฉันเอาไว้แน่นก่อนจะลากฉันตรงไปยังรถหรูของเขาที่จอดสนิทอยู่บริเวณใกล้ๆไม่ห่างกัน

“ทิวเขา! อย่าทำแบบนี้เลยนะเกวขอร้อง…” ฉันร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตาเพื่อหวังจะให้ทิวเขาหยุดการกระทำที่ไร้เหตุผลของตัวเองสักที แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด ทิวเขา…ไม่คิดจะฟังฉันเลยสักนิด!

พลั่ก!! ทิวเขาหยิบกุญแจรถออกมาจากตัวเพื่อกดปลดล็อคประตูรถ และทันทีที่เดินมาถึงรถ เขาก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วผลักฉันเข้ามาในรถทันที ก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมเข้ามานั่งฝั่งคนขับอย่างไว โดยที่ไม่ลืมจะล็อคประตูรถเอาไว้ไม่ให้ฉันหนีออกไปได้อีกด้วย

“ทิว! ทิวจะพาเกวไปไหน!?” ฉันร้องถามทิวเขาที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยความร้อนรนใจ

“ก็พาไปให้ไกลจากผู้ชายคนนั้นไง”

ขวับ!! สิ้นเสียงตอบของทิวเขา ฉันรีบหันหลังกลับไปมองรถอีกคันที่เคยจอดอยู่ข้างๆ ฉันหวังว่าถ้าหันกลับไปแล้วสายตาเยือกเย็นของคุณคิมหันต์ที่เคยมองมาที่ฉันก่อนหน้านี้จะเปลี่ยนไป แต่แล้วความรู้สึกผิดหวังมันก็ตีขึ้นมาในใจมากกว่าเดิม เมื่อหันไปเห็นรถของเขากำลังเคลื่อนตัวเข้าไปในรั้วบ้านอย่างช้าๆ โดยที่เขาไม่คิดจะหันกลับมามองฉันเลยสักนิดเดียว

แววตาที่น่ากลัวของคุณคิมหันต์ก่อนหน้านี้ มันแสดงออกมาชัดเจนว่าเขากำลังโกรธฉันอยู่แน่ๆ แต่เขา…ก็ไม่คิดจะหันมาสนใจฉันเลยสักนิด การกระทำที่เฉยชาแบบนี้ของคุณคิมหันต์ มันทำให้ฉันหวนนึกถึงครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับเขา…เมื่อแปดปีก่อน ตอนที่เขาผลักฉันจมน้ำแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจใยดี

สถานการณ์ตอนนั้นเหมือนกันกับภาพตอนนี้ไม่มีผิด

ยิ่งคิดว่าหลังจากนี้บรรยากาศระหว่างฉันกับคุณคิมหันต์อาจจะกลับไปเป็นเหมือนวันแรกที่ฉันเจอเขา ใจฉันมันก็เกิดบีบรัดขึ้นมาจนอึดอัดไปหมด ฉัน…จะทำยังไงดี? ถ้าทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนวันแรกที่ฉันเจอเขา ถ้าเขากลับมาเกลียดฉันอีกครั้ง ฉันจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ?

บรื้นนน!! เสียงเร่งเครื่องยนต์รถดังขึ้นโดยฝีมือของทิวเขา ท่าทีที่โกรธเกรี้ยวของทิวเขาในตอนนี้…มันทำให้ฉันรู้สึกไม่คุ้นเคยกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเลยสักนิด ความสัมพันธ์ของฉันกับทิวเขามันไม่ควรจะแตกหักไปเพราะแบบนี้สิ ฉันไม่อยากสูญเสียเพื่อนเพียงคนเดียวของฉันไปจริงๆ

ฉันคิดว่ายังพอทนไหว ถ้าทิวเขาหยุดการกระทำของตัวเองไว้แค่นี้ ฉันยังพอให้อภัยเขาต่อไปได้ แต่ถ้ามากกว่านี้…ฉันอาจจะสูญเสียทิวเขาไปจริงๆก็ได้

“ทิว…อย่าทำแบบนี้เลย ฮึก เกวขอร้องล่ะ!” ฉันหันมาอ้อนวอนขอร้องทิวเขาพร้อมทั้งน้ำตาที่มันไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายด้วยความหวังเป็นครั้งสุดท้าย

หมับ!! ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของทิวเขาที่กำลังโกรธเกรี้ยว พลางกุมมือที่จับพวงมาลัยของทิวเขาเอาไว้แน่น เพื่อหวังจะทำให้ทิวเขาใจเย็นลงได้บ้าง

“เกว…ไม่อยากเสียทิวไปจริงๆนะ ฮึก! ถ้าทิวยังทำแบบนี้ต่อไป ฮึก! เกวคงกลับไปเป็นเพื่อนทิวไม่ได้อีก”

“…”

“ฮึกๆ ขอร้องล่ะทิว พอแค่นี้เถอะ…”

กริ๊ก!! สิ้นเสียงร้องของฉันไปได้ครู่เดียว ในที่สุดทิวเขาก็ยอมปลดล็อกประตูรถออกจนได้

“ถ้าเกวลงไป…ทิวก็คงกลับไปเป็นเพื่อนเกวไม่ได้แล้วเหมือนกัน!!”

“0_0 ทิว…” น้ำเสียงที่หนักแน่น และแววตาที่จริงจังของทิวเขากำลังบอกกับฉันว่าเขา…ไม่ได้ล้อฉันเล่นแน่ๆ

มัน…ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ? ทางอื่นที่จะทำให้ฉันไม่ต้องสูญเสียใครไปเลย ไม่สิ! พอมาลองคิดดูดีๆแล้ว…มันไม่ทางเลือกไหนให้ฉันมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ไม่ว่าจะทิวเขาหรือคุณคิมหันต์…ฉันไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเขาทั้งสองคนตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้น…ต่อให้ฉันอยู่ต่อหรือเดินลงจากรถไป สุดท้าย…ฉันก็คงไม่เหลือใครข้างกายอยู่ดี

“เกว…ฮึก! เกวขอโทษทิว” ฉันปล่อยมือตัวเองออกจากมือของทิวเขา ก่อนจะหันหลังไปเปิดประตูรถ

หมับ!! แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวลงจากรถฉันก็ถูกทิวเขาคว้าแขนรั้งเอาไว้ซะก่อน

“เกวจะไม่ให้โอกาสทิวได้อยู่ข้างๆเกวจริงๆเหรอ?” น้ำเสียงสั่นไหวที่เปล่งออกมาจากปากของทิวเขา ทำให้น้ำตาของฉันยิ่งไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“เกวขอโทษทิว แต่เกว…ทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ”

แอ๊ดดด!! ฉันคลายมือของทิวเขาที่รั้งแขนฉันไว้ออกไปช้าๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินลงมาจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในบ้านอย่างทันที โดยที่ไม่คิดจะหันกลับไปมองทิวเขาเลยสักนิด

ฉันเองก็ไม่อยากให้มันจบแบบนี้หรอก แต่ถ้ายื้อไว้ต่อไป…ก็มีแต่จะทำให้เสียความรู้สึกกันทั้งสองฝ่าย ทั้งๆที่ฉันรู้ดีมาตั้งแต่แรกว่าทิวเขาคิดยังไงกับฉัน แต่ฉันก็ยังมองข้ามความรู้สึกของเขา และยังขีดเส้นกั้นมันเอาไว้อย่างเห็นแก่ตัว

ให้มันจบไปซะตั้งแต่ตอนนี้ก็คงจะดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างมันแย่ลงไปกว่าเดิม

เกวขอโทษจริงๆทิว…

ตืดๆๆ!! ในตอนที่ฉันกำลังเดินฝ่าฝนตัวสั่นเพราะความหนาวที่ปกคลุมร่างกายที่เปียกชื้นของฉันเอาวไว้ เพื่อตรงเข้าไปในตัวบ้าน จู่ๆเสียงมือถือที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง และถึงไม่ต้องดูฉันก็พอจะเดาได้ทันทีว่าสายที่ดังเข้ามาในมือถือเป็นสายจากใคร

‘คุณคิมหันต์’

ตึกตักๆๆ!! วินาทีที่ฉันเห็นชื่อที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอมือถือ หัวใจของฉันมันเต้นแรงขึ้นมา แรงจนทำฉันอึดอัดไปหมด เพราะความกลัว ฉันกลัว…จนไม่กล้าแม้แต่จะกดรับสายของเขาเลยด้วยซ้ำ

แต่ถ้าไม่รับ…มันก็คงจะมีเรื่องน่ากลัวกว่านี้เกิดขึ้นอีกแน่ๆ

“ฮึกๆ…” ฉันตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นไหว ทั้งยังเปล่งเสียงสะอื้นออกไปอย่าห้ามไม่อยู่อีกด้วย

[“ตัวสั่นเชียวนะ เกวลิน!!”] น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เอ่ยออกมาจากปลายสายทำฉันเซจนแทบจะยืนไม่อยู่เลยด้วยซ้ำ

มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว น้ำเสียงที่เขาพูดกับฉัน…มันเป็นน้ำเสียงเยือกเย็นน่าขนลุกเหมือนอย่างก่อนหน้านี้อีกแล้วจริงๆ

“คุณคิมหันต์ ฮึก! อย่าโกรธเกวเลยนะคะ ฮึกๆ” นี่ฉัน…พูดอะไรออกไปกันนะ? ฉันพูดแบบนั้นออกไปทำไมกัน? ทำไมฉันต้องกลัวว่าเขาจะโกรธฉันมากขนาดนี้ด้วยนะ? ฉัน…ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด!!

[“ไม่อยากให้ฉันโกรธ เธอก็ไม่ควรทำให้ฉันไม่พอใจตั้งแต่แรกสิ เกวลิน!”]

“…ฮึก เกว…เกวขอโทษค่ะ”

[“ทำยังไงดีล่ะ? ฉันคิดว่าคำขอโทษของเธอ…มันคงไม่พอจะทำให้ฉันหายโกรธได้หรอกนะ”]

“…”

[“ฉันให้เวลาเธอแค่สามนาทีเกวลิน ถ้าสามนาทีฉันยังไม่เห็นเธอมายืนอยู่ตรงหน้าฉันล่ะก็…ฉันคงจะอดกลั้นความโกรธของตัวเองต่อไปไม่ได้แน่ๆ”]

คำขู่ที่ดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสายทำฉันขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว ฉันรู้ดีว่าคำขู่ที่เขาพูดออกมามันน่ากลัวขนาดไหน

แค่สายตาตอนโกรธของเขาที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้มันก็น่ากลัวจะแย่อยู่แล้ว เพราะงั้นฉันไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าฉันขัดคำสั่งของเขาขึ้นมาจริงๆ ท่าทีของเขา…คงจะน่ากลัวกว่าเดิมแน่ๆ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น…ฉันก็คงจะกลัวเขาจนแทบตายแน่ๆเหมือนกัน!!