ควบคุมตัวเองไม่ได้

“ฉะ…ฉัน…ไม่ได้ตั้ง…อุบ!”

ตุบ!! เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็กระโจมเข้ามาประกบริมฝีปากเข้ากับฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว จนร่างของเราสองคนล้มลงไปนอนบนเตียงกันทั้งคู่

“อื้ม! อุนอิม อ่อยนะ!! (คุณคิม ปล่อยนะ)” ฉันร้องประท้วงขึ้นมาในลำคอ ทั้งยังพยายามผลักคนฉวยโอกาสตรงหน้าออกไปให้ไกลตัว

อีกแล้ว…เขาทำแบบนี้อีกแล้ว ทำไมถึงชอบฉวยโอกาสฉันอยู่เรื่อยเลย

หมับ!! แต่ยิ่งผลักคนตัวสูงออกจากตัวมากเท่าไร เขากลับยิ่งโอบเอวฉันเข้าหาตัวเขาแน่นมากขึ้นเท่านั้น แน่นจนฉันไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้เลย และอีกสิ่งหนึ่งที่น่าตกใจคือ…ฉันรู้สึกได้ถึงเรียวลิ้นของเขา ที่กำลังดุนดันริมฝีปากของฉันให้เผยอออก แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะฉันเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น

“อื้อ!!” ฉันร้องประท้วงขึ้นมาในลำคออีกครั้ง ความพยายามที่จะต่อต้านสัมผัสจากอีกฝ่ายในตอนแรกกลับสูญเปล่า เมื่อฉันดันเผลอเผยอปากออกมา เพื่อร้องห้าม ฝ่ามือของคนตัวสูง ที่ตอนนี้กำลังเลื่อนเข้าไปสัมผัสผิวเนื้อใต้เสื้อผ้าของฉัน

ไม่ได้นะ! เขาจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ จะให้มันเลยเถิดมากกว่านี้ไม่ได้สิ

“อื้อ! อ่อยอะ (ปล่อยนะ)” ไม่รู้ทำไม! ทั้งๆที่ฉันทั้งดิ้น ทั้งทุบคนตัวสูงไปซะแรง แต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่สะทกสะท้านเขาเลยสักนิด ฉัน…สู้เขาไม่ได้เลยสักนิด

“แฮ่กๆๆ อื้อ คุณคิมหันต์ หยุดนะ!!” ฉันรีบกอบโกยลมหายใจเข้าปอดไปให้มากที่สุด ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระจากคนตัวสูง แต่ยังพักหายใจได้ไม่เท่าไร ก็ต้องร้องประท้วงออกมาอีกแล้ว เมื่อคนตัวสูงพยายามเลื่อนใบหน้าของตัวเองลงมาซุกไซร้ที่บริเวณซอกคอของฉันไม่หยุด

ไม่นะ! แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว ถ้ามากกว่านี้ต้องแย่แน่ๆ

“คุณคิม! ปล่อยฉันนะ!! ฮึก ฉันเกลียดคุณ! ฮึกๆ” น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ มันไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด เป็นน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความกลัว ความเกลียด และเจ็บใจถึงขีดสุด

กึก!! ไม่รู้ว่าเพราะเสียงสะอื้นของฉันหรือเปล่า ที่ทำให้เขาหยุดชะงักการกระทำที่น่ารังเกียจทั้งหมดของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นออกไปจากตัวของฉันที่นอนสั่นเทาอยูบนเตียงไปในที่สุด

เฮ้อออ! รอดแล้วสินะ

“คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่กับฉัน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด!!” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้องไป เฮอะ! น้ำเสียงของเขา…ดูไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด

“…” ฉัน…ไม่มีแรงตอบเขากลับไปเลยสักนิด ได้แต่นอนกลัวจนตัวสั่นอยู่บนเตียงอย่างนั้นไม่ไปไหน

“ฮึกๆๆ ฮือออ!” ทันทีที่แผ่นหลังของคนตัวสูงหายไปจากห้อง ฉันก็โพล่งเสียงร้องที่อดกลั้นเอาไว้ก่อนหน้านี้ออกมาอย่างสุดเสียง ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด! ทำไมเขาทำแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อยเลย ฉัน…ฉัน…เกลียดเขา เกลียดผู้ชายคนนั้นที่สุดเลย!!

[คิมหันต์]

“ฮึกๆๆ ฮือออ!” แม้ผมจะออกมานั่งสงบสติอารมณ์ที่ระเบียงนอกห้องแล้วก็ตาม แต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเกวลินก็ยังดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนไม่หยุด

“ฟู่ววว!!” ผมสูบบุหรี่เข้าไปเต็มปอด ก่อนจะพ่นควันมันออกมาสุดลมหายใจ นี่เป็นการสูบบุหรี่ครั้งแรกในรอบครึ่งปีที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ผมเลิกมันไปได้แล้วแท้ๆ แต่ก็กลับมาสูบมันอีกครั้ง เพราะเด็กคนนั้น…เพราะเกวลิน

เฮ้อออ!! ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเกวลิน สีหน้าตอนที่เธอทำท่าทีเกลียดผมแทบตาย กลัวผมจนตัวสั่นแบบนั้น…มันน่ารำคาญชะมัด! แต่นั่น…มันก็ทำให้ผมแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างบอกไม่ถูกด้วยเหมือนกัน

อย่างที่ผมทำก่อนหน้านี้…ผมไม่ได้ตั้งใจพายัยนั่นมาที่นี่เพื่อทำอะไรแบบนี้สักหน่อย แต่แค่เห็นหน้าเด็กคนนั้น…ควบคุมตัวเองไม่ได้จนทำเรื่องบ้าๆไปแบบนั้น

ตืดๆๆ!! เสียงมือถือที่วางไว้บนโต๊ะในห้องดังขึ้นมา

“ฟู่วววว!!” ผมสูบบุหรี่เข้าไปแล้วควันออกมาเฮือกสุดท้าย ก่อนจะทิ้งมันลงไปในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วลุกเดินเข้ามารับสายข้างในต่อ

“อืม ว่าไง?”

[“ผมเจอตัวคนปล่อยข่าวแล้วครับ!”] เสียงของธนินเลขาของผมดังมาจากสายมือถือ และพูดในสิ่งที่ผมกำลังอยากได้ยินอยู่พอดี

จุดประสงค์ที่ผมที่นี่…กับเกวลินวันนี้ ก็เพื่อล่อให้ไอ้คนที่แอบปล่อยข่าวเสียๆหายๆของโรงแรมออกมา ช่วงนี้มีข่าวเสียๆหายๆของโรงแรมออกไปเยอะมากๆ จนทำให้ผมสงสัยว่ามีคนจงใจมาแอบปล่อยข่าวของโรงแรมออกไปให้คนนอกรึเปล่า? เพราะข่าวส่วนใหญ่ที่หลุดออกไป ล้วนแล้วแต่เป็นข่าวเชิงลึก ที่มีรายละเอียดค่อนข้างเยอะ ซึ่งไม่มีทางที่คนทั่วไปจะจะรู้ได้แน่ๆ และที่สำคัญ…ข่าวส่วนใหญ่ที่ออกไป ถูกรายงานโดยนักข่าวและสำนักข่าวที่อยู่ภายใต้การควบคุมของบริษัทคู่แข่ง ซึ่งก็คือ…บริษัท วีเค ผมกำลังสงสัยว่า…พนักงานในโรงแรมของผมแอบขายข่าวเชิงลึกให้บริษัทวีเค!

สิ่งที่ฝั่งนั้นต้องการก็คือข่าวเสียๆหายๆของบริษัทและโรงแรมเรา เหมือนอย่างข่าวฉาวของพี่ชายต่างแม่ของผม และเพื่อจะจับคนปล่อยข่าว ผมเลยคิดจะสร้างข่าวใหม่มาจับตัวคนปล่อยข่าวแทนซะ ตอนที่ผมเข้ามาที่โรงแรมกับเกวลินสาเหตุที่ผมให้เกวลินเรียกชื่อผมกลางโรงแรมขนาดนั้น ก็เพราะจะดึงดูดความสนใจของพนักงานคนนั้น ขณะเดียวกันผมก็ให้ธนินเลขาของผมคอยจับตาดูพนักงานที่น่าสงสัยไว้ ผลลัพธ์มันก็เป็นไปตามที่ผมคิดไว้ ตอนนี้รู้ตัวคนทำแล้ว…แต่ขาดก็แค่หลักฐาน

“ดี จับตาดูมันไว้อย่าให้คลาดสายตา”

[“ดูเหมือนว่าจะมีคนถ่ายรูปเอาไว้เยอะกว่าคิดนะครับ พรุ่งนี้คงจะมีข่าวของคุณคิมให้เห็นทั่วแน่ๆ”]

“ข่าวพวกนั้นน่ะไม่ใช่ปัญหาหรอก จับตาดูไอ้คนๆนั้นไว้ให้ดีล่ะกัน”

[“ได้ครับ!”]

ขวับ!! ผมสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นในห้อง เกวลิน เสียงร้องของเกวลินเงียบหายไปแล้ว หลับไปแล้วหรือไง?

“เดี๋ยวก่อน!”

[“ครับ? คุณคิมหันต์มีอะไรจะสั่งอีกรึเปล่าครับ”]

“เตรียมดินเนอร์มาให้ฉันสองที่ด้วย เดี๋ยวนี้เลย”

[“ได้ครับ! ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ”] ผมวางสายจากธนินก่อนจะนั่งลงพิงโซฟาพักสายตา

“เฮ้อออ! เกวลิน~” ทำไมชื่อของเธอมันถึงได้กวนใจฉันมากขนาดนี้กันนะ?